BULUNMAZ

hey sen ey orospu

2011-10-25T08:57:00.001-07:00

hey sen

ey orospu

ülkesini canından çok seven bir lider

halksız bir cennete gitmek istemedi

onu sen öldürdün

orospu kılıklı orospu

hey sen

ey orospu

ruhunu şeytana sattın

gittin

gördün

derin bir sızıya bıçak sokup

insanlık onurunu çürüttün

onu sen öldürdün

orospu kılıklı orospu

hey sen

ey orospu

halkının yüreğine taht kurmuş

ve halkının cehenneminde tutsak

yıkık ruhların üzerine çullandığı lider

onu sen öldürdün

orospu kılıklı orospu

hey sen

ey orospu

sıcak bir günde dünyaya gelip

hazanda iktidara yürüyen lider

ırkçılığa

sömürgeciliğe

ve toplumsal baskıya karşı çıkıp

"kahrolsun emperyalizm" dedi

son soluğunu verirken

onu sen öldürdün

orospu kılıklı orospu

hey sen

ey orospu

bir leş kargası

bir akbaba gibi

havadan saldırdınız halka

yıkıp yaktınız

ve bir lideri ölüme yaklaştırdınız

hainleri siper ettiniz kendinize

ve çapulcu kılıklı alçakları

birer kuduz köpek gibi üzerine saldınız

onu sen öldürdün

orospu kılıklı orospu

hey sen

ey orospu

yalın bir halkın yüreğine

teknolojik bir korku saldınız

karanlık bir çeteye güvenip

silik bir ayın izbe ışığında

hançerleri bilemeye başladınız

ve baldırı çıplak yavşaklar

aç çakallar gibi salya akıttılar

mazlum bir halkın kara yağız liderine

silah tüccarlarının altına yatan orospu

onu sen öldürdün

orospu kılıklı orospu

hilmi bulunmaz

yirmi beş ekim iki bin on bir

LİNÇÇİ Ömer F. Kurhan, her konuda olduğu gibi LİNÇÇİ Oyun Atölyesi'nin sahibi, LİNÇÇİ Kemal Aydoğan'ın patronu Haluk Bilginer konusunda da zırvalıyor!

2011-10-22T02:02:00.000-07:00

LİNÇÇİ yazar Ömer F. Kurhan "Haluk Bilginer Söyleşisi ve Magazin Yayıncılığı" başlıklı yazısında diyor ki:

"Haluk Bilginer'in karşısında ezildiler."

Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz, LİNÇÇİ yazar Ömer Faruk Kurhan'ın yukarıdaki zırvasını bir tek sözcükle değerlendirdi:

"Oha!"

2011-09-08T09:41:00.000-07:00

ben

küçük bir fincanda

boğulmak için gelmedim dünyaya

ve benim gözyaşlarım

bir fincanın dibine çöken kahve tortusuna dönüşmez

ben

küçük bir çingenenin

hüzün kokan sesine gizlenmedim

ve kaderim iki dudağı arasında değil

bir çingenenin mendiliyle boğulmak istemiyorum

Hayata, Bulunmaz Kültür Merkezi'nin "sanat katı"ndan bakan şair/yazar Oğuzcan Önver'in yeni kısa filmini, kısacık bir zamanda önemli bir kitle izledi!

2011-02-16T07:23:00.000-08:00

Halk çocuklarının beğendiği, halk düşmanlarının ateş püskürdüğü bu kısa filmi, kısacık bir zamanda tam 400 ziyaretçi izledi!

Ayrıca bakınız: Sosyalist sanatçı Hilmi Bulunmaz'ın kurup yönettiği Bulunmaz Kültür Merkezi'nin "sanat katı"nda olağanüstü üretimlerde bulunan Oğuzcan Önver, köpürdü!

Doğa Okulları Drama ve Tiyatro Etkinlikleri Koordinatörü LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Bülent Sezgin'in çok büyük başarısını tiyatro kamuoyuna duyuruyoruz!

2011-02-15T23:22:00.000-08:00

BOĞAZİÇİ ÜNİVERSİTESİ NE LİNÇÇİLER DOĞURUYOR!

Google'da Bülent Sezgin diye arama yaptığınızda, 370.000 sonuçtan birinci sırada sitemiz çıkıyor!

Bakınız: Google/Bülent Sezgin

***

Boğaziçi Üniversitesi otağındaki LİNÇÇİLER:
BGST Dansçıları
BGST Boğaziçi Gösteri Sanatları Topluluğu
Boğaziçi Üniversitesi Oyuncuları
BÜFK Boğaziçi Üniversi tesi Folklor Kulübü
Tiyatro Boğaziçi

(Kaynak: Linç imzacıları listesi)

Ayrıca bakınız:

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

Mutlaka, ama mutlaka izlenmesi gereken bir site!

2010-11-07T07:46:00.000-08:00

www.tiyatroyun.blogspot.com

LİNÇ KAMPANYASI sürecinde insancıl sınavdan geçmeyi başararak, LİNÇÇİ alçakların propagandasına boyun eğmeyen yayıncı ve yazar Erbil Göktaş konuşuyor!

2010-10-25T04:24:00.001-07:00

Yeni Tiyatro Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Erbil Göktaş, Bulunmaz Tiyatro'yu ziyaret etti! from BTV on Vimeo.

Hilmi Bulunmaz'a iki tane birden dava açan LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan, "bulanık suda balık avlama mantığı"yla kaleme aldığı yazılarına yeniden başladı!

2010-10-25T03:49:00.000-07:00

Sosyalist sanatçı Hilmi Bulunmaz'a karşı, iki dava birden açan Ömer Faruk Kurhan'ın bulanık yazılarını okuma sabrını gösterebilirseniz, çok sevineceğimi hemen dile getirmeliyim! (HB)

***

Yeniden Yazmaya Başlamak…

Ömer F. Kurhan
25 Ekim 2010

Güncel tiyatro yazılarıma uzun sayılabilecek bir süre ve bir ölçüde kasıtlı olarak ara verdikten sonra, ne hakkında yazmam gerektiğine karar verirken biraz zorlandım. Belli bir gündemin peşine gelişi güzel takılmak hoş değil. Dolayısıyla bir geçiş yazısı yazmak daha doğru olacak gibi görünüyor. Bu vesileyle niçin yazılarıma ara verme ihtiyacı duyduğuma biraz olsun açıklık getirmek istiyorum.

Haftada ya da iki haftada bir, hatta bazen günübirlik yazmak benim için zor değil. Yazma eylemini aşırı zora sokanları, yazma pratiğini geliştirmeyenleri eleştirdiğimi yakın çevrem iyi bilir. Yazıların işlevi farklı farklıdır. Bazen iki sayfalık bir makale yazmak için bir aylık ön hazırlık yapmanız gerekebilir; bazense önemli bir güncel gelişmeye tepkinizi belirtmek için bir anda, alelacele yazmak zorunda kalabilirsiniz. Mimesis Portali gibi yayınlarda tiyatro hakkında güncel gelişmeleri ele almanın, hatta derli toplu tarih yazımı çalışmalarına malzeme olabilecek güncel notlar düşmenin zor olmadığına inananlardanım. Oyun eleştirileri, haber vermeye dönük ayrıntılı gözlemler, araştırma yazıları, kapsamlı söyleşiler ise bu tip sitelerin temelini ayakta tutan unsurlar. Politik müdahale bu temel üzerinde yükseldiğinde etkili ve anlamlı olma şansına sahip. Apolitik sanat anlayışı kadar, kültürel-politiği yüksek siyaset malzemesine dönüştürenlerin, temeli ihmal edenlerin, çürütenlerin de karşısında olmak gerekiyor.

Bu anlamda Mimesis Portali’ne konuk yazar olarak katkımın yeterli olamadığının farkındayım. Öte yandan apolitik trendin baskısına tepki olarak, çokça eleştirdiğim, hatta sert karşılaşmalardan çekinmediğim temeli çürük yüksek siyaset arayışlarının göbeğine düştüğümü de belirtmem lazım. Bireysel olarak denge tutturmak kolay değil; sonuçta insan toplumsal bir varlık ve bireysel özerkliğin kolektif tamamlayıcı / bütünleyici özelliğini akılda tutmak gerekiyor. Bu nedenle apolitiklik de aslında politiktir – kendi içinde iyi iş çıkarsanız da biat etme, en iyi ihtimalle kurulu düzene katlanma pratiğine güç katar. Temeli çürük yüksek siyaset arayışları ise, şaşmaz bir şekilde haklı muhalefeti yozlaştırarak ayağınıza dolanır. Sonuç olarak, ahlaki temelleri sağlam ve tutarlı bir kültürel-politik pratik geliştirmek kolay değildir.

Özel bazı nedenler dışarıda bırakılacak olursa, yazmaya ara vermemde uzun süre odaklandığım bir meselenin şöyle ya da böyle belli bir dönemsel doygunluğa ulaşması etkili oldu ve bu noktada benim mesafe koyma isteğim ağır bastı. Sübjektif olarak son bir iki yıldır tiyatronun sanatsal üretim yanından ziyade örgütlenme ya da “N’olacak bu tiyatromuzun hali?” konusuna odaklanmıştım. Bu planlı değil ama içine fazlasıyla çekildiğimi hissettiğim bir konu aslında. Tiyatro kuramı ve sanatı içinden başlattığım çalışmaların birçoğunu ya beklemeye aldım ya da yavaşlattım. Geçen sezon derli toplu sayılabilecek tek faaliyetim, Tiyatro Kare’nin “Leyla’nın Evi” projesine dramaturg kimliğiyle katılmam oldu – ki teatral piyasa koşullarını kısmen içerden yaşamak ve görmek adına oldukça faydasını gördüğümü söyleyebilirim. Bu noktada aykırılıklarıma katlanmayı başaran Nedim Saban’a teşekkür ediyorum. Bartın belediyesi bünyesinde şehir tiyatrosunun kuruluş çalışmalarına odaklanan Zafer Gecegörür’ün ricası üzerine ve destek verme amacıyla Bartın’da, Kerem Kurdoğlu’nun “Hatırla Avrupa” adlı oyunu vesilesiyle yürütücülüğünü yaptığım birkaç günlük dramaturji ve sahneleme atölyesi, sezon içindeki tek eğitici faaliyetim oldu. Bu faaliyet “Anadolu’yu aydınlatmak” adına pek işlevsel olamasa da, Bartın’daki tiyatro ortamını daha yakından tanımak adına oldukça faydalıydı. Özellikle MHP’li bir belediyenin şaşırtıcı bir şekilde nasıl sola açılım gösterdiğini ve resmen kırmızı bazı çizgiler hariç sol sanata geniş sayılabilecek bir özgürlük alanı sağladığını gözlemlemek, nedenlerini anlamaya çalışmak oldukça eğlendiriciydi. İstanbul Amatör Tiyatro Günleri’nin özerk bir ayağı olarak organize edilen Kültürel Çoğulcu Tiyatro Günleri’ndeki bir panele hazırlık olarak Türkiyeli değerli Yahudi kadın yazarımız Beki L. Bahar’ın oyunları üzerine çalışmamı bir aşama daha ileriye götürmekse, entelektüel olarak en faydalı bulduğum sezon içi etkinlikti. Fakat bu çalışmayı sürdürmem, özelde Beki L. Bahar’ın tarihsel oyunları bağlamında çalışmaya bir çerçeve kazandırmak için ek bir zaman dilimi ayırmam gerektiğinin farkındayım.

Dönemsel bir bilanço çıkardığımda, sanatsal ve kuramsal çalışmalarımı büyük ölçüde askıya alıp bir çeşit entelektüel “fedakârlık” yaparak tiyatronun örgütlenme sorunlarına / sürecine yoğunlaşmamda özellikle geçen sezon başlatılan ve zaman içinde düşüşe geçen (sezon sonuna geldiğinde nihayete eren) örgütlü tiyatro sürecinin belirleyici payı vardı. İstanbul ve Ankara’da iki büyük toplantıya sahne olan bu sürecin benim açımdan çelişkili görünen bir yanı, başından beri aceleciliğin yanlış olduğunu, süreci taşıyabilecek tiyatrocu öznelerin azlığını / yetersizliğini / istikrarsızlığını ve hatta tutarsızlığını vurgulamama rağmen aktif bir konum almak oldu. Bu tavır bir bakıma gençlik yıllarına uzanan bir alışkanlığın sonucu: Eğer birlikte bir işe kalkışmışsak, o iş hakkında ciddi şüphelerim olsa, önemli sayılabilecek çeşitli kayıtlar koysam bile sonuna kadar gitmeyi (gemiyi terk etmemeyi) etik bir yükümlülük olarak görme eğiliminde oldum her zaman.

Bu alışkanlığın iyi ve kötü tarafları var: Toplumsal ve kolektif mücadele kültürünün ayakta tutulmasına katkısı iyi tarafı; zaman zaman akla dayalı cesaretin zayıflatılması ve bireysel tercihlerin aşırıya varacak şekilde ertelenmesi ise kötü tarafı. Fakat örgütlü mücadele içinde bu çelişkinin yaşanmasını kaçınılmaz bir insanlık durumu olarak kabul etmek lazım. Zaman zaman yapıcı bir denge noktasına ulaştığınızı hissetmek ferahlatıcı bir etki yaratabilir belki, ama nihayetinde denge noktasının sabitlenmeyeceğini görmek gerekir. Bu anlamda mevcut sol anlayış içinde hâlâ yaygın “bedel ödedik, ödüyoruz” retoriği her zaman bana gülünç gelmiştir; gerçekten ağır bedeller ödeyen ve sarsılmadan yoluna devam eden saygın entelektüellerin mütevazılığı ve talepkâr olmamaları bir tesadüf olmasa gerek. Bu tarz bir enetelektüel duruşu algılamak isteyenler için Türkiye’den verebileceğim bir örnek insan hakları aktivisti Eren Keskin Hanım’dır – ki ana akım medya, hatta muhalif medya alanında yıldızlaş(tırıl)maması hiçbir şekilde tesadüf değildir.

Türkiye çapında örgütlü tiyatroyu canlandırmak adına yola çıktığımızda, birilerinden beklemek değil, bu işin aktif öznesi olarak kimlerin ortaya çıkacağıydı önemli olan – ki bu noktada hayalci davranmak da yanlış olurdu. Şahsen ısrarla, dönemsel olarak bir çeşit avangardizme (öncü duruşuna) ihtiyaç duyduğumuzu, önemli olanın, ortada az sayıda tiyatro insanı ya da topluluğu olsa bile kararlılığın korunması olduğunu düzenli olarak vurguladım. Bunun nedeni gayet basitti: Hiç kimse “Hayır, örgütlü tiyatro bir ihtiyaç değildir” demiyordu. Yani söz konusu olan hatırı sayılır bir destek almaksa, ortada bir sorun yoktu. Fakat iş gelip organizasyonun aktif öznesi olmaya dayandığında, birleştirici bir öncü guruba ihtiyaç duyulduğu kesindi. Mevcut durumun niçin böyle olduğunu daha iyi anlayabilmek için hiç kuşkusuz bir tiyatro sosyolojisine ihtiyacımız var. Fakat dağınık verileri temel alsam da benim görüşüm, birçok boyutu ve çeşitlemesiyle örgütlü tiyatroyu var etmek adına genç kuşakların taşıması gereken sorumluluğun sürekli arttığı, iyi niyetli, dönemsel olarak parlak çıkışlar yapan bazı girişimler dışında aktarılacak ciddi bir örgütsel geleneğin hâlâ oluşamadığıdır.

Toplumsal olarak eğilimin bu yönde olduğunu tespit etmemek gerçeği örtbas etmek olacaktır. Dolaysıyla en tehlikeli bulduğum öznel eğilim, genç kuşakların özgüven ve yaratıcılık konusunda ihaleci ve karasız davranması. Meselenin sanatsal ve politik boyutlarını birlikte ele alan, birini diğerine feda etmek gibi bir zaaf üretmeyenlerin çıkış noktasını temsil edeceğine inanıyorum. 25 yıldır şu ya da bu düzeyde emek verdiğim tiyatroya ilişkin bu görüşümde temel bir değişiklik olmadı.

Bu sezon muhtemelen örgütlü tiyatro sürecini canlandırmak adına gerilimin daha düşük seyrettiği bir çerçeve içinde yazılar üretme şansım olacak. Uzaktan da olsa anlamsız bulduğum çeşitli örgüsel şamataların kurgulandığını duyuyorum; örgütlü tiyatro adına bu tip olgulara değer vermek yanılsama olacaktır. Örgütlü tiyatro süreci aslında yarım sezon içinde tüketilmiş ve belli bir netleşmeyi sağlamıştır. Kısa vadede ya da sürpriz özneler ortaya çıkmadığında bu alanda yaşananların çoğu gerçeklik iddiasındaki role playing’ler olacaktır. Kanmamak gerekiyor. Yazılarıma ara verdiğim dönemi geride bırakırken, belki biraz da yakın geçmişten başlayarak bazı konulara değineceğim. Bu yazıda soyut ve bulanık görünen noktaların aydınlanmasının biraz da buna bağlı olduğunun farkındayım.

Bir dahaki yazıda buluşmak üzere…

(Kaynak: Mimesis)

2010-09-26T05:14:00.001-07:00

Kahramanmaraş Star Kuyumculuk / Abdullah Cüce from BTV on Vimeo.

2010-09-04T23:06:00.000-07:00

Aslında "Aşil Topuğu" Kim… Kim kabul etti, kim reddetti? Kararsızların Oranı Ne?

(Güncelleme notu, yazının altındadır) Yazın son günlerinde okurların şiddetle karşı çıktığı bir konuya tekrar girmem konusunda oldukça fazla eleştirel mail aldım. Önce kısaca nedenini anlatayım. İnternet ortamının özgürlüğünden ve kolaylığından yararlanarak hakaretlerini artıran ikili: Büktel ve Bulunmaz’ın birbirlerine karşı davranışlarının, çaresizliklerinde nasıl da saldırganlaştıklarını sabırla kayda alıyorum. Zaman her ikisine de birbirleri hakkındaki gerçeklikleri çok daha net gösterecek. Konu ilgisini çekmeyen okurlarımdan özür dileyerek, bir süre daha sabretmelerini, çok sıkılıyorlarsa hiç okumadan geçmelerini rica ediyorum. Bir gün mutlaka, gözlerindeki perde açılacak, çaresizliklerinden, söz bulamamanın getirdiği hezeyanlarla; önüne gelene küfreden bu ikili eminim ki yazdıklarından, küfürlerinden utanacaklardır, yakışmadığını anlayacaklardır.

***

Büktel, Bulunmaz’a "Lütfen benim Aşil topuğum olma" dediğini, bunu da aslında iki yıl kadar önce Bulunmaz’ın yüzüne karşı söylediğini, Yeni Tiyatro Dergisi’nde Sema Göktaş’la yaptığı söyleşide ifade etmesinin üzerinden yaklaşık bir ay geçmesine rağmen, Bulunmaz her yazılana öfkeyle yaklaştığı için, işin içinden çıkamıyor. Şu sorunun yanıtını veremiyor: “Çünkü, Büktel bugün değil iki yıl önce ve yüzüne söylemiştir, bu zaman farkını da açıklamakta zorlanmaktadır, açıklayamayacaktır da. Sadece sanki yeni öğrenmiş gibi davranıp oyalanacaktır.” demişim. Bakalım, Bulunmaz nasıl yanıtlamış bu soruyu?

"Cancağızım, soyut, hep soyut sözler kullanıyorsun. Hayır canım; felsefi anlamda soyut değil. Çemberden bile daha yuvarlak sözler kullanıyorsun. Bir insanın, bir dünya görüşü olur; bu dünya görüşüne omurga da denilebilir ve bu dünya görüşüne, bu omurgasına göre değerlendirilir kişi. Aklınca, beni kışkırtmaya çalışıyorsun. Ben, seni ve senin LİNÇÇİ yoldaşlarını ciddiye aldığım için değil; okurları ciddiye aldığım için yazı yazıyorum. Hep aynı kısır döngü içerisinde gezindiğin için, beni de sürekli olarak aynı kısır döngünün içerisine çekmek istiyorsun. Ben, öncelikle tiyatral iktidarı ele geçirmiş alçaklar sürüsüne karşı eleştiri oklarımı kullanıyorum. Sen, illaki bir efendi-köle ilişkisi kurmak istiyorsan, tek başlarına hiçbir boka yaramadıklarını bildikleri için, bir araya gelmek zorunda kalan 1100(?) kişilik alçaklar ordusunun içerisindeki insanlarda ara efendi-köle ilişkisini. Bir sosyalist, ancak ve ancak, sadece ve sadece işçi sınıfına karşı sorumludur. Yeri geldiğinde ve gereksinme duyduğumda, herkesi eleştirme hakkına sahip olduğum gibi, Coşkun Büktel'i de eleştirebilirim. Ancak, bu konuda, bana hesap soracak en son kişi sensin. Çünkü sen, LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorusun. Çünkü sen, iftiracı Özdemir Nutku'nun kankasısın. Çünkü sen, iftiracı, yalancı ve en önemlisi "Devlet Tiyatroları'nın Aşil Topuğu"sun... Yaptığın sözde eleştirlerde kaynak göstersen, çok sevineceğim. Gerçi senin gibi biralçaktan belge, delil, ispat, kanıt, kaynak beklemek, ölüden öpücük beklemeye benzer!!!"

Evet, kışkırtmaya çalıştım, bir an olsun, durup düşünsün istedim ama olmadı… Bulunmaz yukarıdaki ilgisiz yanıtı yazarak zaman harcama yerine son iki yılı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçirseydi, Büktel-Bulunmaz ilişkisinde "Aşil topuğun" kim olduğunu daha rahat görebilirdi, ama bunu denemedi bile. Oysa ben sorgulaması için kışkırtmaya çalışmıştım. Sorgulamadan inanmayı tercih etti, bazı davranışları ise ya hiç anlamadı ya da hoşuna gittiği için “nedeni”ni kurcalamadı. Burada neyi anlatmak istiyorum? Şunu:

"İşçinin, uykusundan, rahatından hatta hayatından her gün zerre zerre çalarak gayri meşru servet yığanlara karşı gayet meşru ve son derece hukukî olarak greve giden bir işçi nasıl anarşist veya mikrop olabilir?" Hüseyin Hilmi, KAYNAK: Vikipedi"

Bayram değil seyran değil, eniştem beni neden öptü? Bu sorunun yanıtını bulmak için Bulunmaz, Büktel’in neden böyle bir alıntı yaptığını, hem de iki “Arka Sokaklar” reyting açıklamasının arasında? Özellikle zamanlamanın ne anlam ifade ettiğini kendine sormalıydı. Yanıtını bulur bulamaz, bulduğu yanıt benimkiyle örtüşür örtüşmez, bilemem, önemli de değil. Ama mutlaka bu “eniştem” sorusunu sorabilmeliydi kendine…

Bir tarafta kendini sosyalist olarak tanımlayan (hataları, yanlışlarıyla da olsa) ve olabildiğince kendi içinde tutarlı biri; Bulunmaz… diğer tarafta hayatı boyunca bir oyun yazmış, yazdıktan sonra kendini var edebilmek için, Nazlı Ilıcak, Ahmet Levendoğlu, Cihan Ünal, Seçkin Selvi ve daha onlarca insana metnini okutup görüş alan, her cenahla iyi geçinmeye çalışan bir Büktel vardı ortada. Çok iyi bir oyun yazdığına inanıyordu, herkesin de inanmasını istedi, karşı çıkanları, taa o günlerden başlayarak karalamaya çalıştı, yıldırdı, bezdirdi. Tıpkı, Tayyip Erdoğan gibi kendinden mazlum yarattı, neredeyse bir tarihi tersine çevirdi. Metni, kitap olarak yayınlamayı kabul etmemize rağmen, 5.000 gibi akıl dışı bir tiraj talep etti, yetmedi “hırsızlıkla” suçladı.

Işıklar içinde yatsın Ali Taygun, Theope’yi sahneledi, hayatından bezdirdi Taygun’u. ‘Yönetmen tiyatrosuna inanmam’, dedi, yönetmenin neredeyse kendi direktifleriyle hareket eden biri olmasını istedi, Devlet Tiyatroları’na girmeye çalıştı ama yönetmen kadrosundan, olmayınca DT’ye saldırdı, oyununu Edebi Kurul’da kabul eden Özdemir Nutku’yu yerden yere vurdu. Ortaya saçılan videoyu da doğru okumadı, okunmasını da istemedi… Sözcüklerle oynayıp saldırdı. (Burada küfretmeden önce, sakin sakin izlemek gerek videoyu.) Oyunu engelleyecek adam, neden kabul etsin, orada insanların Büktel’den sıkılmış, bunalmış olduklarını göz ardı ederek bakarsanız, yanılırsınız. Kaldı ki o toplantı repertuvar toplantısı değil, koordinasyon toplantısı, orada ne oyun seçilir ne de oyun reddedilir, bunu Coşkun bilir ama bilmemezlikten gelir. Şahin Ergüney çok istiyorsa bir yönetmen bulur, onun önerisi olarak iletir, repertuvara alınmasına çalışabilirdi, zaten bu noktada ortada ne Özdemir Nutku vardır ne de Kurul’daki diğer üyeler, bugüne kadar bir yönetmen, bir bölge müdürü talepte bulunmuş da reddeden bir mi var?

Şunu da göz ardı etmeyelim. Önceden ortada video yoktu ve insanların tanık olmadığı bir davaya taraf olması isteniyordu. Neyse ki bir yılı geçti video da yayınlandı ve bir hayli kişi izledi. Oradaki vurguya, kelimelere, cümlelere gözüyle, kulağıyla tanıklık etti. Peki, video ortaya çıktıktan ve yayınlandıktan sonra Büktel’e hak veren kişi sayısında bir artış oldu mu? Hadi benim için “tiyatro çevrelerinden çıkar sağlıyorsun” diyorsun, hadi beriki onun öğrencisi, diğeri Devlet Tiyatroları’na iş yapıyor ama bu tiyatro dünyasında yüzlerce de Özdemir Nutku ile hiç tanışmamış, hayatının sonuna dek de tanışmayacak, hiçbir devlet kuruluşunda çalışmamış, çalışmayacak, ilan, reklam ya da maaş ilişkisi olmayacak yüzlerce tiyatrocu var, yüzlerce özgür düşünen genç tiyatro sevdalısı var, bizim kampanyamıza katılan yani bizim etkimizde dediğin 1100 kişi var ise, bu 1100 kişinin dışında daha herhalde birkaç 1100 kişi daha vardır. Kaç kişi Büktel’e “haklısın” deyip yarattığı mağdur adamın peşinden gitti? Onun 10 yıla varan zamandır bulduğu her mecrada (Radyo-TV-İnternet siteleri-Dergiler ve yazdığı kitaplarla.) bu konuyu sürekli gündeme getirmesine rağmen, kaç kişi hak verdi? Herkes mi aptal, herkes mi mağdura bir tekme de biz atalım diyenlerden? Herkes mi yanlış, sadece 4-5 kişi doğru? Peki, siz, “Acaba yanılan biz miyiz, acaba biz mi yanlış yaklaşıyoruz?” diye düşünmeyi denediniz mi? Bir taraftakinin profesör (statü sahibi olması) diğerinin düz yazar olması ihtimaliyle, önyargılı davranmış olabilir misiniz? Acaba mağdur gerçek bir mağdur mu? Kaldı ki, “Theope”yi Edebi Kurul Başkanı olduğu dönemde kabul eden Sayın Nutku, “,Theope”nin sahnelenmesine neden karşı çıksın? Ne gibi menfaat ilişkisi olabilir?

Theope’yi tartışmıyorum. Gerçekten müthiş güzel bir eser olabilir. Ama sonuçta rejisini beğenir ya da beğenmez Şehir tiyatroları sahneledi.

Öğrendiğimize göre bir ara Can Gürzap niyetlenmiş “Theope”yi sahnelemeye, ama yine anlıyoruz ki Büktel’in dayatmalarından dolayı vazgeçmiş.

Bir yazısında Kemal Başar, Theope’yi metin olarak destekledi, yönetmek istediğini söyledi, dediğine pişman edildi Büktel tarafından.

Burada önemli olan konu şu: Büktel, yönetmen tiyatrosuna karşı olabilir, eğer art niyetli değilse yönetmen tiyatrosuna inanan ve kendini yönetmen, sahne üstündeki oyunun da “yönetme”nin eseri olduğuna inanan birine bu oyunu götürmezsin, kendi ararsa da “sağol” der geçersin.

Yani kimse “Theope”yi karalamıyor, sansürlemiyor, yok saymıyor… herkes Büktel’in kendinden menkul diretmelerinden bıkmış, bıkamaz mı? Mecbur mu insanlar Büktel gibi düşünmeye? Hem yönetmen olarak adını verecek hem de hiçbir müdahalede bulunamayacak, yorumlayamayacak? Var mı böyle bir gerçeklik. Shakespeare böyle bir dirençte bulunsaydı bunca yıldır iyisiyle,-kötüsüyle, doğrusuyla-yanlışıyla birbirinden farklı yorumlar olabilir miydi? Tiyatro durağan, sığ bir sanat değil ki? Hangi dönemde, hangi ülkede yazar, yönetmenin üstünde yazıldı.

Yani acaba mağdur olmanın arkasına sığınıp mutlu olan Büktel’in mağdurluğu kendi seçimi gibi durmuyor mu?

Büktel bunca zamandır mağduru oynadı, kim mağdur etmiş Büktel’i sakin sakin anlatabilir mi Bulunmaz? Önce kendine, sonra bize?

- Kitabını 5.000 adet basmadığımız için, biz mi mağdur ettik, sansürledik?
- Kendi yorumunu sahneye taşıyan Ali Taygun mu mağdur etti, sansürledi? O, sahnedeki “Theope” Ali Taygun’un “Theope”siydi. Yazar; “katılmıyorum, kötü yorumlamış, anlamamış”, der geçer, sonra yazara göre daha iyi anlayacak biri çıkar, daha iyi yorumlar.
- “Theope”yi, DT’de sahnelemek isteyen Can Gürzap mı mağdur etti, sansürledi?
- “Theope” iyi bir metin, ben sahnelemek isterim diyen Kemal Başar mı mağdur etti, sansürledi? - “Ölüleri Gömün” ile ilgili olarak “Skandal” yazılarıyla ortalığı ayağa kaldırmaya çalıştı. Daha önce de yazdım, repertuvara alınmasını isteyen Lemi Bilgin’di, o mu engelledi, sansürledi? O gün engelledi de bugün mü engelleyemedi? Dünya kendi etrafında döndüğü için o dönemi hiç dikkate almadan saldırdı Büktel •O dönem: Mine Acar’ın ayrıldığı yeni yönetimin göreve geldiği günlerdi, bütçenin olanaksızlıklar dayattığı bir dönemdi. Kimsenin Büktel’le, “Ölüleri Gümün” çevirisiyle uğraşacakları bir dönem değildi.

“Ölüleri Gömün” çevirisi Şakir Gürzumar rejisiyle sahnelendi daha ilk gösterimden sonra: “Siz siz olun... (‘Ölüleri Gömün’ü çok yanlış nedenlerle sevdiği anlaşılan) yönetmen Şakir Gürzumar'ın bilmenize gerek olmadığına karar verip budadığı repliklerin önemsiz, gereksiz ya da ‘budanası’ olduğuna inanmaktansa, asıl Gürzumar rejisinin önemsiz, gereksiz ve ciddiye alınmayası olduğuna inanın!

Ve 'dramatik olanın' kokusunu almaktaki yetersizliğine rağmen Gürzumar'ı en iyi yönetmen saymak zorunda kaldığımız üçüncü dünyanın bu mutena bölgesinde, ‘Ölüleri Gömün’ü seyretmekten çok ‘okumaya öncelik tanıyın!’ COŞKUN BÜKTEL"

Pişman edecek! Başka çaresi yok! İzler izlemez bu yargıya varıp karalamakla ne anlatmak istiyor Büktel? (Yukarıdaki değerlendirmesini belki de izlemeden yapmış, sahnelenmesini bekliyordu, emin değilim.) Benim çevirdiğim bir oyunda herhangi bir replik atılamaz, atarsan böyle yaparım. Peki Büktel, Gürzumar’ın Yönetmen Tiyatrosu’na inanan, her sahnelediği esere kendi yorumunu katan, imzasını atan bir yönetmen olduğunu bilmiyor muydu? Bal gibi biliyordu… İlkeli bir insanın yapması gereken izin vermemekti, verdiyse de yönetmenin yorumuna saygı duymasıydı. Eleştirilerini tabii ki yapabilir ama illaki insanları aşağılamak (Ve ‘dramatik olanın’ kokusunu almaktaki yetersizliğine rağmen Gürzumar'ı en iyi yönetmen saymak zorunda kaldığımız üçüncü dünyanın bu mutena bölgesinde,) zorunda, tanımlamak, sınıflandırmak zorunda hissetmemeli kendisini, eleştiri başka, sıfat takmak, sınıflandırmak başka şeylerdir...

Örnekleri çoğaltmak mümkün ama gerek yok. Şunu hatırlatarak bitireyim. Yıllar önce Kerem Kurdoğlu’nun, muhalif bir sese, Coşkun’a dergide köşe verelim önerisi… benim kabul etmem, Orhan’ın (Alkaya) ise, “Coşkun’un Theope’si dışındaki bir muhalefetini gösterin, ben de kabul ediyorum.” demesinden sonra Kerem’in önerisini, benim de kabulümü geri almamla biten süreç.

Kim kimin Aşil Topuğu

Bulunmaz’ın başta DT olmak üzere, tüm devlet kurumlarına, devlet kurumlarıyla ilişki içinde olan kişi ve kuruluşlara karşı amansız bir mücadele verdiği süreçte, çevirilerini, tek oyununu bu kurumlarda oynatmak için olmadık mücadele veren, diziler yazan, İş Bankası gibi Bulunmaz’ın toptan karşı olduğu kurumlarda kitabını yayımlatmak için olmadık kavgalar veren, azıcık para kazandığında, Bulunmaz hatırlar, ‘oğlumun jakuzili evinde kalacağım bir süre’ diyerek hava atabilen Büktel mi Bulunmaz’ın "Aşil topuğu", yoksa Bulunmaz mı, Büktel’in “Aşil topuğu”?

Başından beri, Büktel’in yazılı bir yayın bulduğu anda, gözünü kırpmadan, en yakın arkadaşını harcamasını dikkate getirmeye çalıştım, Bulunmaz’ın ise mahcup bir tavır takınarak, günlerdir onlarca sayfa yazmansına rağmen, yukarıda sorduğum soruyu aklına bile getirmemesine hayıflandım. Bir burjuva özentisi, o özendiği yapının içinde yer almak için her şeyi yapan ama yer alamadığı için muhalifmiş gibi görünüp, bir sosyalisti kullanması, evet kullanması ve tarihe kalacak bir belge niteliğindeki yazılı bir mecra bulduğu ilk anda da "gayri insani", "Aşil topuğum" olarak lanse etmek için bir an bile tereddüt etmemesi karşısında Büktel gerçeğini bir kez daha gözlere sokmak istedim, evet Bulunmaz’ı kışkırtmak istedim, kendinin Büktel fenomeni karşısında ya da yanında nasıl bir pozisyonda kaldığını görmesi için. Evet, kışkırtmak istedim, Fox TV’deki yazımına katkıda bulunduğu alelade bir dizinin reyting’leriyle nasıl da mutlu olduğunu görmesi için kışkırtmak istedim. Evet, kışkırtmak istedim, "Aşil topuğum" diye, "insanlık dışı" diye aşağılamaya, tanımlamaya kalktığı Bulunmaz’ın egosunu okşamak için durup dururken Hüseyin Hilmi’den bir alıntı yayımlamasının anlamını Bulunmaz sorgulasın diye kışkırtmak istedim.

***

Bu yazıyla bitireyim istiyorum, onun için bir iki noktayı daha dikkate getireyim.

Büktel, Bulunmaz’a "Aşil topuğum olma dedim" dediğini açıkladı. Bulunmaz, Büktel’e “Pardon, sen ne diyorsun, kime diyorsun?” diyeceğine, döndü bana “Devlet Tiyatrosu’nun Aşil topuğu” dedi. Haydaaa…

1. Biz batsak, DT’ye ne?
2. Biz çıksak, DT’ye ne?
3. Neden Yeni Tiyatro Dergisi “DT’nin Aşil topuğu”, değil de Tiyatro… Tiyatro?..
4. Neden Sahne Dergisi “DT’nin Aşil topuğu”, değil de Tiyatro… Tiyatro?..
5. Neden, İBBŞT’nin Aşil topuğu değiliz de DT’nin Aşil topuğuyuz?..
6. Neden, İzmit Ş.T.’nin Aşil topuğu değiliz de DT’nin Aşil topuğuyuz?..
7. Neden, Akbank Sanat’ın Aşil topuğu değiliz de DT’nin Aşil topuğuyuz?..
8. Neden, diğer reklam aldıklarımızın Aşil topuğu değiliz de DT’nin Aşil topuğuyuz?..
9. Yaşadığımız dünya da, kapitalist üretim ilişkileri içinde olduğumuz dünyada neden bizim reklam almamız ayıp, suç da, Büktel’in dizi yazması suç değil, Yeni Tiyatro Dergisi’nin reklam alması suç değil de neden bizim reklam almamız suç, Bulunmaz’ın Alman firmasıyla ortaklık kurması suç değil, elmas kalemleri ticareti yapması suç değil de neden bizim onlarca kuruluştan reklam almamız suç? Neden?
10. Neden, Boyut Yayın Grubu tarafından dağıtılan, D&R’lar başta olmak üzere 350 dağıtım noktasında bulunan Tiyatro… Tiyatro… değil de Yeni Tiyatro “Yaygın” olabiliyor? “Saygın”ı katmıyorum, sübjektif bir görüştür, saygı duyarım, ama diğeri objektif.

Bu soruları da artırmak tabii ki mümkün, ama gerek yok, bu soruların yanıtını Bulunmaz kendisine versin, "Evet, ben doğru saptamalar yapıyorum, nesnel davranıyorum, duygularımla görüşlerimi birbirine karıştırmıyorum." diyorsa sorun yok. Okurları da kendisine inanıyor, bu soruları sormuyordur.

"Aşil topuğu" meselesi artık beni ilgilendirmiyor, kim kimi "Aşil topuğu" olarak görüyorsa, görsün. Birbirlerine kıyamayan arkadaşlar "D.T.’nin Aşil topuğu" olarak sıfat takıp, bana yamayıp sıyrılacaklarını düşünüyorlarsa da canları sağ olsun.

Önemli olan Yeni Tiyatro Dergisi okurlarının ne düşündüğü, nasıl algıladığı… Onların aklında Büktel’in saptamaları var.

Güncelleme notu:
Okurlardan ve Bulunmaz’dan özür diliyorum… Ben hiçbir zaman Bulunmaz, “Büktel’in Aşil topuğudur” demememe rağmen, Büktel’in aşağıdaki açıklamalarını yanlış anladığım için özür diliyorum. Aslında tam tersini düşünmeme rağmen, Bulunmaz’ın, “Büktel’in Aşil topuğu” dediğimi sandığı, öyle algıladığı için özür diliyorum, iki arkadaş arasına girdiğim, Bulunmaz’la Büktel’i zor durumda bıraktığım için özür diliyorum. Büktel, Bulunmaz’a "Lütfen benim Aşil topuğum olma", "İsterse de Aşil topuğum olur." dememiş. Yeni Tiyatro Dergisi okurlarına da buradan düzeltme yapıyorum, benim gibi yanlış algılamasınlar. Haa burada bir detay var: "olma" demiş, "olur" demiş, vay be bu detayı kaçırmışım. İki yıl önce söylemiş hâlâ söylüyor ama ben yine yanlış yapıp, üst cümleyle birlikte okumuşum: "…bu senin aleyhine ve dolayısıyla benim aleyhime çok kullanılabilecek bir şey’ dedim. 'Lütfen benim Aşil topuğum olma'", dedim, ben bu cümlede demiş gibi anlamışım, dememiş ki!

Bulunmaz, ben senin Büktel’in Aşil topuğu olduğunu söylemedim, Büktel öyle demiş sandım, yanılmışım, senin kabulün daha gerçek, daha doğru, ben tahrif etmişim hatta uydurmuşum…

"Hilmi hakkında doğru olan, gerçekten gayri insani saydığım benim de, Hilmi'ye de söyledim, yazdım da bunları, "ben Lale Oraloğlu'nu severdim" filan dedim, niye dedim yani, "insanların arkasından konuşmak zaten gayri insani, bu yüzden bir kere karşıyım, bu senin aleyhine ve dolayısıyla benim aleyhime çok kullanılabilecek bir şey" dedim. "Lütfen benim Aşil topuğum olma", dedim. Evet, özetle bu şeyi aynen söylemiştim. "Lütfen benim Aşil topuğum olma", demiştim. Ama bundan öteye bir şey söyleyemem, elli beş yaşında adam, ne isterse onu söyler, ne isterse onu yazar. İsterse de Aşil topuğum olur. (Ç.B., Yeni Tiyatro Dergisi)

“Hemen biz bu konuya müdahale edelim: Hilmi Bulunmaz, Coşkun Büktel'in "Aşil Topuğu" olmadı, olmuyor ve asla olmayacak. Hiç kimse heveslenmesin. Birinin, birilerinin, bana bir sıfat takması pek önemli değil. Önemli olan, benim o sıfatı kabul etmem ve/ya toplumun bu sıfatı bana yakıştırması. Herhangi bir sıfatın toplum tarafından benimsenmesi için, öncelikle, o sıfatı yakıştıran kişinin dürüst, gerçekçi, insancıl, halktan yana biri olması gerekir. (Burada da muhtemelen yanlış algılamam var, onun için hiç yorum yapmayayım, öğrendik ki bu sıfatı yakıştıran kişi Büktel değilmiş. M.D.) Yalancı, sahtekâr, insanlıktan nasibini almamış, halka karşıt birinin, herhangi bir sıfatı "piyasa sürmesi" (Bu galiba ben oluyorum, “piyasaya süren”, doğru olabilir ama “piyasaya sürmek” için ortada bir ürün olması gerekmiyor mu? M.D.) olanaksızdır. Asla tutmaz...” (H.B.)

“Yineliyorum; benim "Aşil Topuğu" olabilmem için, ya ben bu sıfatı kabul etmem ve/ya Türkiye tiyatrosundaki LİNÇÇİ alçaklardan değil de, nesnel anlamda sözü dinlenen birçok kişiden icazet alman gerekir Pinokyo'cuğum. Ha, onlardan aldığın icazet sonrası, ben, senin yakıştırdığın sıfata (Vallahi bunu ben yakıştırmadım, tam tersini düşünüyorum, Yeni Tiyatro Dergisi’ndeki Büktel’in tanımlamalarını yanlış anlamışım, affedersin, belki de Büktel “Demirkanlı’ya D.T.’nin Aşil topuğu olma demek istemiştir, editörler yanlış anlamıştır. M.D.) boyun eğersem ne âla; boyun eğmeyip, LİNÇ Kampanyası sürecinde verdiğim mücadele gibi bir mücadele verirsem, sen yine avucunu yada bir başka yerini yalayıp durursun! Nasıl olsa, senin miden her şeyi kaldırır!!!” (H.B)

“Ben, sadece Aşıl Topuğu olmayı değil, beni "Coşkun Büktel, Yeni Tiyatro Dergisi’ne verdiği söyleşide Hilmi Bulunmaz’ı kendisinin Aşil topuğu olmakla itham etti." sözleriyle, benim Aşıl Topuğu olduğumu iddia edebilecek kadar alçalan bir insanın sözlerini asla kabul etmem. Demirkanlı'nın tümce içerisinde kullandığı "itham etmek" sözü Osmanlıca'dır ve sözlük karşılığı "suçlamak"tır.” (H.B.) (Pardon, yanıldığımı yukarıda da belirtmiştim, Büktel seni itham etmedi, ben uydurdum. Yazdıklarımın hepsi yalan (!) Büktel senin için hiçbir şey demedi, onlar benim halüsinasyonlarım. M.D.)
("Lütfen benim Aşil topuğum olma", demiştim. Ama bundan öteye bir şey söyleyemem -Daha ne desin, daha açık nasıl yazılır. M.D.- , elli beş yaşında adam, ne isterse onu söyler, ne isterse onu yazar. İsterse de Aşil topuğum olur. -Bu cümlenin daha açık, anlaşılır hatta benim bile anlayacağım versiyonunu da yazar mı Büktel? Ben yanlış anlıyorum ya- M.D.) (C.B., Yeni Tiyatro Dergisi)

“Varsayalım ki, biri beni "Aşil Topuğu" olmakla "itham etti" (Hâlâ varsayıyoruz, alıntıyı bir de buraya yapıştıralım: "Lütfen benim Aşil topuğum olma", demiştim. Ama bundan öteye bir şey söyleyemem, elli beş yaşında adam, ne isterse onu söyler, ne isterse onu yazar. İsterse de Aşil topuğum olur. (C.B., Yeni Tiyatro Dergisi), o kişinin ithamı, benim Aşıl Topğu olduğum anlamına mı gelir?” (H.B.) (Ben nerden bileyim Bulunmaz, ona sen karar vereceksin ya kabul edip susacaksın ya konuyla alakasız sayfalar yazıp hiç değinmeyeceksin ya da Büktel’in deyimiyle “açıkça, mertçe, Türkçe” yazacaksın ki ne dediğini herkes anlasın, sen bana hakaretlerini bir başka başlık altında da yapabilirsin, yeni sıfatlar takarsın herkes hemen kabul eder, onu geç, sadede gel de ne dediğin anlaşılsın, “varsayalım”, “varsaymayalım” paşa gönlün ne istiyorsa öyle “say”, bize ne!)

"ben, hiçbir bireyin "Aşil Topuğu" olmam. Bana biri, Pinokyo Demirkanlı'nın çarpıttığı örnekde görüldüğü gibi, (Çarpıttığım örneğe bakalım: "Lütfen benim Aşil topuğum olma", demiştim. Ama bundan öteye bir şey söyleyemem, elli beş yaşında adam, ne isterse onu söyler, ne isterse onu yazar. İsterse de Aşil topuğum olur.” (C.B., Yeni Tiyatro Dergisi) varsayalım ki (Hâlâ Varsaymak, inanamıyor, gerçekten inanamıyorum! Sanırım, bence yoksayman daha “gerçekçi” olur, hiç uğraşma, dünya’nın 95 ülkesinden de izlenen bloğunu okurlarına mahrum etme, kuyudaki taşı çıkartmak için de bu kadar çaba gösterme, değmez. M.D.) Coşkun Büktel, "Aşil Topuğum" derse, (Der gibi mi yaptı, yoksa dedi mi bilemedik galiba, ama kimse bana inanmasın, aslında dememiştir, ben öyle sanıyorumdur! Bulunmaz nasıl algılıyorsa “gerçek” odur. Zaten denen ya da denmeyen ama benim denmiş gibi algıladığım “gayri insani, “Aşil topuğu” tanımlamalarına Hilmi’yi kimse inandıramaz, benim de niyetim o değil. O “gerçekçi”, ben se; say sayabildiğin kadar, üret üretebildiğin kadar sıfat. Biri birine “Aşil topuğum olma” dedi, biri yanıt vereyim derken beni D.T.’nin Aşil topuğu yapıp rahatladı. İyi ki bu kadar gerçekçi değilim.M.D.) ben bunu asla kabul etmem.” (H.B.) (Etme, kabul et diyen mi oldu? Sen git bunları Yeni Tiyatro Dergisi okurlarına anlat, onlar hâlâ Büktel’in söylediklerini gerçek sanıyor. M.D.)

Şimdi fark ettim, şu cümleyi bile yanlış okumuşum, Büktel: "Hilmi hakkında doğru olan, gerçekten gayri insani saydığım" dememiş, ben uydurmuşum, Büktel: "Hilmi hakkında doğru olmayan, gerçekten gayri insani saymadığım" demiş. Bu terbiyesizliği bile yapmışım, durup dururken Bulunmaz’a bir de "gayri insani" demişim, üstelik Büktel söylüyormuş gibi tahrif etmişim. Ne ayıp…

Not: Bu güncelleme notu, yazarlar bölümündeki format yanlışı nedeniyle, bold ve kullanılan renklerden yoksun olarak yer alacaktır.

Haber Giriş Tarihi: 04 Eylül 2010

(Kaynak: tiyatrodergisi.com.tr)

2010-09-04T21:27:00.000-07:00

Bulunmaz Tiyatro oyuncuları, "Devlet Tiyatroları'nın Aşil Topuğu" Mustafa Demirkanlı'nın "Biz çok özgürdük!" kitabın from BTV on Vimeo.

Kentin bütün surlarını beyaza boyadım

2010-07-24T12:36:00.000-07:00

Mesut Alptekin
20 Temmuz 2010

Güneş doğduğunda hâlâ siyahtı kentin bütün surları
Gün ışığı kuşattığında akşamdan kalma yıldızları
Ve en ufak bir kum tanesi bile kalmasın diye siyah
Beyaz bir umutla boyadım kentin bütün surlarını

Siyah karanlık demek değildi
Karanlık siyahtan ibaretti
Ve acımasız bir fırça darbesi
O karanlığı surlardan mahrum etti

Bilirim güneş balçıkla sıvanmaz
Gün ışığı kendiliğinden parlamaz
Ve umudun gölgesi vurmadan kentin surlarına
Kentin rengi asla beyaza boyanmaz

2010-06-26T17:49:00.001-07:00

beşinci mevsimi onuncu köyde yaşayan adam

2010-06-24T03:23:00.000-07:00

bütün mevsimleri yaşadım
dedi adam
önce ilkbaharı
sonra yazı
ardından sonbaharı
ve sonunda kışı yaşadım
dedi adam

adam dedi ki
ilkbaharı yaşarken mutluydum
yazı yaşarken mutlu
sonbaharı yaşarken mutluydum
ve kışı yaşadığım için çok mutlu

şimdi sırada beşinci mevsim
ve onuncu köy var
bu mevsim çok uzun sürecek
belki hiç bitmeyecek
ve bu köy çok büyük
bu köy asla terk edilmeyecek

fotoğraf ve şiir: hilmi bulunmaz
yirmi dört haziran iki bin on perşembe

beyaz renkli bir goncayken üzerine kan damlaması sonucu ağır ağır pembeleşen gülün giderek kırmızılaşacağının acısıyla yazılmış trajik bir şiir örneği

2010-06-09T08:51:00.000-07:00

bir gemi kalktı insan renkli limandan
mavi renkli bir gemi
ve deniz boyandı kana

bir düş çürüdü insanın umudunu yakarak
mavi renkli bir düş
ve deniz boyandı kana

şeytan renkli gemiler kalktı ölümcül limanlardan
insan kanına susamış insan kanıyla beslenen gemiler
ve deniz boyandı kana

insanlığın fotoğraf albümüne sinmiş kötücül canavar
ağzında insan renkli kan var
ve deniz boyandı kana

gazetelere sekiz sütun yalan
internete boğuk sesli borazan
ve deniz boyandı kana

düşlerin tılsımından uzak
uyanma zamanında yaşıyor insan
ve deniz boyandı kana

fotoğraf ve şiir: hilmi bulunmaz
dokuz haziran iki bin on çarşamba

LİNÇÇİ Timur'un 1 Mayıs daveti bile net değil!

2010-04-29T21:49:00.000-07:00

Oyun'un notu: LİNÇÇİ tiyatrom.com'dan alıntılayarak aşağıya aktardığımız LİNÇÇİ Ahmet Ertuğrul Timur'a (nam-ı diğer 3. Abdülhamid) ait yazıda bulunan parantez içlerindeki (kalın) sözcükleri, bu yazıyı sitemize aktarırken biz ekledik. Ayrıca, yazıdaki(!) bariz yazım yanlışlarını kırmızı renkle belirtip, doğrularını yeşil harflerle biz yazdık!

***

1 MAYIS 2010'A DOĞRU

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur
aetimur@gmail.com

1977'den 2010'a tam 33 yıl.

(Yukarıdaki tümceyle, aşağıdaki tümceyi soluklanarak okursanı LİNÇÇİ Timur'un matematik dersi vermeye çalıştığını hemen anlarsınız!)

1977'de doğanlar bugün otuzüç yaşında adam yada kadın.

Ben 14 yaşında henüz ortaokul öğrencisiydim. O gün Taksim'de olmuş ama Ondört (on dört) yaşında birine tanınmış toleransla orantılı olarak sonuna dek kalamadan dönmüştüm.

(LİNÇÇİ Timur, matematikte 13'ten sonra ve 15'ten önce gelen sayıyı, hem rakamla -14- ve hem de yazıyla -Ondört- diye yazarak, kendisindeki yazma yeteneksizliğini gizlemeye çalışıyor!)

xxx

Yılını hatırlamıyorum ama 80'lerin sonuydu sanırım. (Mustafa Sarıgül'ün milletvekilliği yaptığı 18. dönem. 14 Aralık 1987 - 20 Ekim 1991 arasıdır)

(LİNÇÇİ Timur, karar verip yazı yazmaya oturmuş, ama kafası o denli dağınık ki, içinde bulunduğu durumun yıllarını bile hatırlamıyor. Hatırlamaya çalışırken de, Mustafa Sarıgül'ün milletvekilliği yaptığı zamanı kerteriz noktası olarak kabul ediyor.)

12 eylül darbesinden (12 Eylül Darbesi'nden) sonra ilk defa açıkça 1 Mayıs kutlamasından söz ediliyordu. Bırakın Taksim'i Çağlayan yada Şişli'ye de razıydık ama veren kim? Ancak korsan eylem konularak kutlanabiliyordu.

(LİNÇÇİ Timur, "Çağlayan yada Şişli'ye de razı" olabilir. Tabii ki böyle düşünme hakkına sahip. Ancak, devrimciler, her zaman için Taksim'i zorladılar; Taksimi istediler ve burjuvazi, seve seve olmasa da söke söke burayı devrimcilere teslim etmek zorunda kaldı. Taksim teslim alınana dek nice insanlar biber gazı yedi, nice insanlar işkence tezgâhlarına çekildi. Bunları unutmadık, unutmayacağız!)

Şişlide (Şişli'de) kutlama fikri en fazla ilgi görendi. Henüz yeniden örgütlü yapılara da kavuşamamıştık.

(Ama örgütlü yapılara kavuşanlar vardı ve Taksim'i burjuvazinin en büyük örgütü olan devlet vermedi; büyük yürekleriyle örgütlü yapılar aldı!)

Gittik..

(Güle güle.)

Ama etrafta polisten başka Bir Mayıs'a dair bir şey yok. İnsana acaba bir tek biz mi geldik dedirtecek bir sıradanlık. Şişli her zamanki gibi. Caddede yürüyenler, banklarda oturanlar, vitrinleri seyredenler. Hayal kırıklığı mı olmuştu? Darbeden sonra "Ulan inadına varız biz" diyemeyecek miydik? Oradaki herhangi birileri gibi vitrinlere bakarak oyalandık biz de .

(Örgütsüz insanın tipik ürkeklik tavrı. Örgütlü insanlar, zâten belli bir iletişimle "oraya" gitmiş olacakları için, "acaba" ürküsüne asla sahip olmazlar. Örgütlü insanlar, 1 Mayıs'ı yada herhangi bir eylemliliği, "inadına" yapmazlar. Onlar, sadece ve sadece işçi sınıfının iktidara yürüdüğü yolda bir yoldaş olmanın tarihsel disipliniyle hareket ederler.)

Sonra birden bir araba geldi. İçinden milletvekili Mustafa Sarıgül ve bazı adamlar indi. Bir anda ne olduysa o vitrinlere bakan, bankta oturmuş gazete okuyan, ileri geri yürüyen insanlar hızla arkasında bir kortej oluşturdu ve adeta Şarlo filmlerindeki hızlı film kareleri gibi hızlı acele bir yürüyüş başladı. Yüzelli, İkiyüz kişi var yada yoktu. Yaşasın 1 mayıs sloganları atarak bu kortej Mustafa Sarıgül'ün arkasında kısa bir tur attı. O kadar kısaydı ki yaya geçidinin bir tarafından çıkılıp diğer tarafından inildi. Bu kısacık anda polisler hızla hareketlendi panzerler canlandı, tepemizde anında patpat sesleriyle bir helikopter peydahlandı kortejin önü kesildi ve sonra o kalabalık yine sıradan kalabalıkların arasına dağıldı kayboldu. İşte bir kaç dakika da olsa darbe sonrasında ilk kitlesel "Bir Mayıs" kutlanmıştı.

(Canım kardeşim LİNÇÇİ Timur, orada ürkek birer tavuk gibi toplanıp, ürkek birer sincap gibi pandomim adımlarıyla yürüyenlerin ağızlarından çıkan "yaşasın 1 mayıs" sloganını, bence yanlış duymuşsun. Onların ağızlarından çıkan gerçek slogan şuydu: "Yaşasın Mustafa Sarıgül ve Sarıgül'ün bize iş ve/ya avanta sağlama ihtimâli!" Ürkek birer tavuk gibi toplanıp, ürkek birer sincap gibi yürüyenler, tarihin işçi sınıfı lehine işlemesi için yoldaşlık yapmazlar; onlar, burjuva politikacıların kapitalizmi ilelebet muhafaza ve müdafaa etmesi için birer figüran olarak hareket ederler.)

xxx

Kaç yıl geçmişti günlük tutmadığım ve not etmediğim için bunun da yılını hatırlamıyorum ama biraz daha yıllar geçmiş ve artık darbe sonrasının ilk yasal Bir Mayıs'ı Çağlayan'da yapılacaktı. Bu kez korsan değil sendika pankartları açık resmi izinli bir kutlamaydı. Katılım mı? Beşyüz, altıyüz hadi bilemedin bin kişi de. Öyle ki cadde trafiğe bile kapatılmamış otobüsler çalışıyordu. Sonuç mu? Resmi izinli olmasına ve öyle çok büyük bir taşkınlık olmamasına karşın polis saldırısı, yerlerde sürüklenen gençler, suratlarına tekme atılanlar, ve kaçışan otobüslere binip kurtulmaya çalışanlar...

(Bir eylemin, hele bu eylem önemli bir toplumsal bir eylemse, tarihini anımsamamak, o eyleme verilen önemin kanıtıdır. Zaman ve uzam kavramına bu denli uzak bir kişinin, bir tiyatro sitesi hazırlaması, inanın beni çok üzüyor. Tarih bilincinden yoksun böyle bir kişi, olsa olsa bir LİNÇÇİ olur ve bir LİNÇ KAMPANYASI düzenler. Türkiye tiyatrosunun çürümesini engellemek için gerçekçi yazılar yazan Coşkun Büktel'le, yine bu tiyatronun işçi sınıfı lehine gelişmesi için ömrünü yatıran sosyalist sanatçı Hilmi Bulunmaz'ın sanatsal ifade olanaklarını imha etmek için başlatılan LİNÇ KAMPANYASININ "1 No'lu sanığı" LİNÇÇİ Timur, yine üfürüyor; yine sallıyor; yine desteksiz atıyor!)

xxx

Sonra başka Bir mayıs'lar (Mayıs'lar) geldi. Kiminde polis tarafından milletvekilleri dahi dövüldü, kiminde çiçekleri tekmeleyen, camları kıran bir kaç (birkaç) kişiyi kaydedip defalarca TV ekranlarında karşı propaganda malzemesi olarak kullandılar, kiminde sendikaların yasal kutlamaları, kiminde ara sokaklardan Taksim'i zorlayan gruplar. Ben kiminde Eğitim-Sen'li, kiminde TGS'li, kiminde ÖDP'li, kiminde farklı pankartlar arkasında kiminde bireysel oldum, katılamadıklarımda (katılamadıklarım da) oldu.

Düşünüyorum da 77 (1977 yılı) ve sonrasında doğanlar bir yana ben bile emekliliğine sadece 2,5 yıl kalmış bir işçi olarak tüm işçilik yaşamında ağız tadında bir İşçi bayramı (Bayramı) kutlayamamışım.

TAKSİM İZNİ

Geçen yıl her şeye rağmen Taksim denildi ve her tür baskıya rağmen başarıldı. Taksim kazanıldı. Bu yıl da resmi olarak Taksim kutlamaya açıldı. Bu geçen yıllardaki zorlamanın kazanımı mı yoksa son dönemlerde "sendikalara rağmen" gelişen işçi hareketleri nedeniyle mevcut sendikalara prestij kazandırma amaçlı bir vitrin çabası mıydı tartışılıyor.

Türkiye'de sendikalılık sevilmez ve sendikalı olmaya karşı yeterince caydırıcılık vardır. Ama son kertede kontrolsüz yada kontrolden çıkan güç yerine elbette kontrollü olan, güdümlü ve yasalarla kısıtlanmış sendikaların kontrolü altındaki yapılanmalar tercih nedenidir. Eğer bu yıl da sendikalar kitlesel eylemlerini farklı alanlarda kutlamaya hazırlanırken sol ve bağımsız güçler Taksim'de varlığını gösterirse bu sendikaların prestij kaybını daha da artıracaktı. Geçen yıl onca önleme rağmen başarılmış bir Taksim eylemliliği söz konusuydu ve bu yıl daha da özgüvenle , kararlılıkla Taksim'in zorlanacağı açıktı.

Kaldı ki hükümetin demokratikleşme paketinin gündemde olduğu bir dönemde yapılan polisiye baskılar da dönüp hükümeti vuruyor, bu durumda Taksim'i teslim etmekten gayri bir pratik ve akılcı çözüm görünmüyordu.

Bu yıl Taksim'in 1 Mayıs'a açılması üzerine görüşler çeşitlenebilir. Bunu hükümetin iyi niyetine bağlayanlar da olabilir daha onlarca sebeplere dayandırılmış onlarca düşünce de dile getirilebilir. Nedenlere dayandırılsa da tümü soyut , kişisel düşüncelerdir ve katılırsınız yada katılmazsınız benim kafamda güçlenen çıkarım budur.

Derleyebildiğim 2009, 2010 yılı işçi eylemliliklerinden bazıları :

- Tersanelerde yaşanan ölümlere karşı bağımsız Limter-İş ve örgüt destekli karşı duruşlar sergilendi

- Yörsan Eylemi uzun süre gündemi kapladı ve işçi eylemi tüketici boykotlarıyla kitleselleşti

- Tezcan Galvaniz’de işten atılmalara karşı 400 işçinin polis barikatlarını fiilen aşarak ve D-100 karayolunu kapatarak şehir merkezine kilometrelerce yürümeleri

- Renault, Bosch, Türk Philips ve Asil Çelik’te üretime ara verilmesi ve ücretsiz izinlere karşı işçilerin yaptığı protesto yürüyüşleri

- Sifaş, Nergis Tekstil, Ünsa Ambalaj, Gürsaş, Koluman-Kogel, Lgs-Sky gibi birçok fabrikada işten atılmalara karşı ve sendikalaşma mücadelesi nedeniyle ortaya çıkan fabrika direnişleri

- DESA, Unilever, IBM gibi uzun süre devam eden işçi eylemleri ve direnişler

- Vira ve Kürşat adlı taşeron firmalarda çalışan işçiler, sözleşmelerinin yenilenmesi ve kadrolu çalışma talepleriyle direniş ve açlık grevi

- TORGEM Tersanesi işçilerinin üç aylık ücretlerini alamamaları üzerine başlattıkları eylem

- Sinter işçilerinin 36 saat süren fabrika işgali

- DESA Deri, Kurtiş Matbaası, Entes Elektronik, Grammer, Asil Çelik, Asemat, Şirin Tekstil, direnişleri

- Yozgat ve Çorum Şeker Fabrikalarının (Fabrikaları'nın / fabrikalarının) özelleştirilmesine karşı şeker işçileri direnişi. Arap asıllı Savola firmasının yetkilileri 6 Kasım günü şeker işçileri direnişi karşısında duramayıp kaçtılar

- Çemen Tekstil, Diyarbakır tuğla işçileri, Ümraniye OSB’de, Sinter’de, Beylikdüzü Sanica’da, Esenyurt Belediyesi’nde, Marmaray’da ve Samatya Hastanesi’nde işçi eylemleri, kazanımları

- TEKEL işçilerinin direnişi döneme damgasını vurdu. 40’ı aşkın işyerinin kapatılmasına ve özlük haklarının gaspına karşı mücadele eden TEKEL işçileri yerellerde başlayan eylemlerini Ankara’ya taşıdılar. Ankara’yı mesken tutan TEKEL işçileri ülkenin genelini etkileyecek bir dinamizmi (dinamizm) yarattı.

NİHAYET SİVİL VE ŞÜKÜR Kİ SINIFSAL MUHALEFET

AKP karşıtlığını generallerde, darbecilerde, Ergenekoncularda (Ergenekoncular'da), CHP-MHP Faşist koalisyon beklentilerinde görüp, halkımızı kırk katırla kırk satır arasına kilitlemeye çalışanlara inat havanın yeniden işçi sınıfından yana esmeye başlaması, yeniden tek alternatifin sınıfsal mücadeleden geçtiğinin görülmeye başlaması, bazı kitlesel sol partilerin son yıllarda düştüğü marjinal, küçük burjuva muhaliflikleri yada liberal çizgilerden sıyrılıp yeniden emek, emekçi söylemlerini hatırlamaya başlamaları umut vericidir.

Bu nedenle de elbette Taksim önemlidir, Elbette 1 Mayıs önemlidir. Ama bundan da önemlisi sınıf dayanışmasının, sınıfsal mücadelenin ve sınıfsal muhalefetin her gün her alanda öne çıkarılıp yükseltilmesi olsa gerek. Tekel çadırında AKP kararına direnen başörtülü emekçileri gördük. Onlar sorunun başörtüleri yada inançları değil yönetenle yönetilenler, sömürenle sömürülenler sorunu olduğunu yaşayarak gördüler. Bu tüm ülkede ve emekçi, köylü, dar gelirli kesimde görülmeye başlanmıştır ve AKP inanç tacirliğiyle beslendiği varoşlardan, emekçi kesimlerden oy kaybetmeye başlamıştır. Şimdi sola düşen görev bu kopuş ve arayışları doğru alanlara kanalize etmede öncü rolü başarabilmesidir.

BİR TESPİT

İşe gitmek için bazı günler çevre yolu Mecidiyeköy üzerinden bazen Unkapanı-Taksim-Şişli üzerinden bir hayli yol kat ederim. Her ikisi de yaklaşık 15'er kilometredir. Geçen hafta sonu bir gün Sefaköy tarafında diğer bir gün Eyüp, Alibeyköy, Hasdal tarafında bulundum ve bu güzergahları da geçtim. Yani İstanbul'un tamamını değilse de bir hayli yolunu, semtini kat ettim.

Sizin de dikkatinizi çekti mi bilmem ama 1 Mayıs kutlamalarına sadece 2 gün kaldı ve İstanbul duvarlarında insanları 1 Mayısa (Mayıs'a) çağıran afiş, pankart adeta hiç yok...

Neredeyse diyebilirim ki darbe dönemleri hariç afiş, pankart, çağrı yönünden en sönük 1 Mayıs öncesi (öncesini) yaşıyoruz. Hatta her şeye hergün bir çok (birçok) çağrı grubu kurulurken internette dahi 1 Mayıs coşkusu, çağrısı yok denecek kadar az.

Sendikalar, dernekler, örgütler Taksim'e çıkacak olmanın hazzıyla sadece o güne ve o gün yapacaklarına mı kilitlendiler acaba? Umuyorum ki halka dönük sokak çağrılarının azlığına karşın üyelerine yönelik katılım çabaları olmuş olsun ve Taksim'e yıllar sonra geniş bir katılım mümkün olabilsin. (Dünkü Evrensel'e bakarsak Sendika ve STK'lar geniş katılım için çabalıyor ve Marmara bölgesini -Bölgesi'ni- İstanbul'a taşımaya çabalıyorlarmış) Tam da Taksim alınmışken katılım azlığı yada kutlama, anma coşkusunun yaratılamaması herhalde sınıf düşmanlarını ve "Taksim'e gelin ama fazla kalabalık gelmeyin" diyebilmiş İstanbul valisini (Valisini) bir hayli mutlu edecektir.

(Kaynak: tiyatrom.com)

***

Ayrıca bakınız:

LİNÇÇİ olmayanların 1 Mayıs daveti net oluyor!

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

Doğal tiyatral gündemleri yapay gündemler oluşturarak hiçimsemeye çalışan LİNÇÇİ Kurhan, nerede antifaşist bir durum oluşursa, orayı karalamak istiyor

2010-04-05T12:33:00.000-07:00

LİNÇÇİ TİYATROM ve TİYATROYUN’dan TAKSAV’a Çapraz Ateş

(5 Nisan 2010)

5 Nisan’da, saçmaladıkça saçmaladığı belediye tiyatroları gündemini alt sıralara indiren LİNÇÇİ TİYATROM’un maliki LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, manşetine geçen yıl Uluslararası Ankara Tiyatro Festivali’nin emek ödülünü alan Talat (Talât) Sait Halman’ı taşımış. LİNÇÇİ Ertuğrul Timur 12 Mart darbesinin ardından 1. Erim hükümetinde (Hükümeti'nde) Kültür Bakanlığı yapan Talat (Talât) Sait Halman’a emek ödülü verilmesini kınıyor ve Uluslararası Ankara Tiyatro Festivali’ni organize eden TAKSAV’dan özeleştiri talep ediyor.

Aynı gün, geçen sezon bu konuyu ilk defa gündeme getiren TİYATROYUN da “Bir dakika! Bu davanın asıl sahibi benim!” diyerek o da Talat (Talât) Sait Halman'ı ve TAKSAV'ı sitesinde birinci haber yapmış. Böylece LİNÇÇİ TİYATROM ve TİYATROYUN el ele vererek çapraz ateşe tuttukları TAKSAV ve Uluslararası Ankara Tiyatro Festivali üzerinden tiyatromedya alanında gündem olma denemesini başlatmışlar.

12 Mart cehaleti üzerinden sürdürüldüğünü çok iyi bildiğim Talat (Talât) Sait Halman tartışmasında LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un cahil cesaretine yeni bir örnek mi verdiğini, yoksa dersine çalışmış olarak bir manşet mi döşendiğini yakında anlarız. Bu konuda ilk denemesini sezon başında yapmış, “habercilik” yapma uğruna TİYATROYUN sitesini yayınlayan Hilmi Bulunmaz’dan yardım da talep etmiş, fakat karşılık bulamamıştı.

Görebildiğim kadarıyla, 12 Eylül’ün yargılanmasını kampanya haline getirelim diyen Yılmaz Onay’ın önerisi karşısında, fırsat bu fırsat TAKSAV’ı işin içine katıp biraz “küçük burjuva” hezeyan ve de heyecan yaşamak lazım güdüsü LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’u pençesine almış. TAKSAV’ın Dev-Yol kökenli devrimcilerce kurulduğu vurgulanırken, TKP çevresinin tavrı örnek alınası olarak sunulmuş ve tiyatromedyanın “Çılgın Türkü” olarak bir güzel reyting peşinde koşulmuş.

Beni asıl ilgilendiren LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un “küçük burjuva” hezeyan ve heyecanları değil tabii ki. Sezon başında Talat (Talât) Sait Halman konusunda dersine hiç çalışmadığını, seri dezenformasyon üretiminde ilk atılım denemesini yapmış olduğunu, yardım dilendiklerinden de şamar yediğini gözlemlemiştim. Beni asıl ilgilendiren LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un 12 Mart darbesi, 1. Erim Hükümeti, 2. Erim hükümeti (Hükümeti) kurulduğunda Kültür Bakanlığının (Bakanlığı'nın) lağvedilip Talat (Talât) Sait Halman’ın da bakanlığının düşürülmesi gibi olguları nasıl analiz edeceği olacak. Çünkü ben bu araştırmayı biraz yaptıktan ve bazı tarihçi arkadaşlarımdan yardım da aldıktan sonra, Türkiye’nin önde gelen edebiyat otoritelerinden birisi olan Talat (Talât) Sait Halman’ın faşist bir bakan olarak nitelendirilmesine pek akıl sır erdirememiştim.

TAKSAV özeleştiri verene kadar konuyu sıcak tutacağını açıklayan LİNÇÇİ Ertuğrul Timur bu defa seri dezenformatör kimliğini bir tarafa bırakacak ve gerçekten aydınlatıcı olabilecek mi? Yoksa sezon başında olduğu gibi, sergilediği cehalet örneğini bir süre teşhir edip sonrasında "keyfim bilir" diyerekten konuyu gündemden düşürecek mi? Bekleyip görelim.

(Kaynak: LİNÇÇİ Ömer F. Kurhan TİYATRO YAZILARI)

***

Oyun'un notu: Yukarıdaki metinde bulunan LİNÇÇİ adların önlerine, analarının ak sütü gibi helal olan LİNÇÇİ sıfatlarını biz ekleyip, bu adların üzerlerini biz kırmızılaştırdık. Ayrıca, metindeki bariz yanlışları kırmızıyla belirtip, doğrularını yeşille biz yazdık!

Ayrıca bakınız:

"Toplumsal Araştırmalar Kültür ve Sanat İçin Vakıf'ın (TAKSAV) 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talât Sait Halman’a verdiği 'Emek Ödülü' haber linkleri"

TAKSAV'ın, 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Halman'a "Emek Ödülü" vermesine karşı çıktığımızda bize teşekkür etme inceliğini gösteren E. Timur'un haberi!

TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Halman'a "Emek Ödülü" vermesine ilk karşı çıkan sosyalist sanatçı Hilmi Bulunmaz'la birlikte tepkiler büyüyor!

Sosyalist sanatçı Hilmi Bulunmaz yargılanıyor!

Hüseyin Hilmi Bulunmaz yargıç karşısına çıktı!

MÜTTEFİKLERİ AHMET ERTUĞRUL TİMUR (NAM-I DİĞER 3. ABDÜLHAMİD) VE YALAN MAKİNESİ MUSTAFA ŞÜKRÜ DEMİRKANLI İLE KÖPRÜLERİ ATAN Ö. F. KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU

LİNÇ KAMPANYASI ANA SPONSORLARINDAN AHMET ERTUĞRUL TİMUR (NAM-I DİĞER 3. ABDÜLHAMİD) İLE İTTİFAKINA SON VEREN LİNÇÇİ ÖMER FARUK KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU!

LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan, LİNÇÇİ olmayan Nedim Saban'a dramaturgluk yapıyor!

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından, sansürcü, iftiracı yayıncı Ahmet Ertuğrul Timur'la (nam-ı diğer 3. Abdülhamid) en son haberleşmemizin anatomisi!

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

2010-03-28T13:36:00.000-07:00

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un Belediye Tiyatrolarına İlgisi Devam Ediyor, Yoksa “Eyvah!” mı Demek Lazım?

(28 Mart 2010)

LİNÇÇİ TİYATROM’da Afyonkarahisar Belediye Şehir Tiyatrosu’nun yaşadığı sorunlar karşısında FACEBOOK liderliğine soyunan, tiyatro yayıncılığı adına ise adeta saçmalama rekoru kıran LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, bu defa da Kemer Belediye Tiyatrosu’na ilişkin bir “haber” yaptı.

“Pes artık! Bu kadarına Pes! 27 Mart’ı gölgeleyen bir uygulama daha” başlığıyla verdiği “haberde” Kemer Belediye Tiyatrosu çalışanlarının belediye tarafından zabıta yapıldığı ve Kemer sokaklarını denetledikleri bilgisi veriliyor.

Söz konusu LİNÇÇİ TİYATROM olduğunda haber kelimesini tırnak içine almamın nedeni, uzun zamandır LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un haberci değil de bi-haberci (başka bir deyişle dezenformatör) kimliği edinmiş olması. Bu nedenle, LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un “haber” diye verdiklerinin doğruluğunu teyit etmek için ayrı bir haber birimi kurulması gerekiyor. Umarım LİNÇÇİ TİYATROM'a emek veren genç arkadaşlarımız bu eksikliği gidermek için de harekete geçerler.

Benim merak ettiğim şu: Bu yeni vakada LİNÇÇİ Ertuğrul Timur dezenformatör kimliği edinmekten kurtulup bir yayıncı olarak tiyatromuza faydalı bir iş yapmayı başarabilecek mi?

Ben her ihtimale karşı KBT (Kemer Belediye Tiyatrosu) hakkında bilgi edinmek için Kemer Belediyesi’nin internet sitesine girerek orada tiyatronun nasıl ve hangi amaçla yapılandırıldığını öğrenmeye çalıştım. Konuyla ilgilenenlere de tavsiyem budur. LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un Afyonkarahisar Belediye Şehir Tiyatrosu’nun tüzüğünde amatör olarak tanımlanan bir tiyatroyu profesyonelmiş gibi yutturmaya çalışması, bununla da kalmayıp güya profesyonel tiyatro adına oradaki amatör tiyatrocuları aşağılama ve teşhir girişimleri hatırlanmalıdır. Dolayısıyla yoğurdu mümkün olduğunca şiddetli üfleyerek yemekten başka çare yok.

KBT ile ilgili “haberin” bir başka özelliği de LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un Türkiye tiyatrosu hakkında fetva verme tavrını sürdürmesi. Tiyatromuz hemen örgütlü hale gelmeli, meslekten tiyatrocular örgütlerini kurmalı ve ödenekli tiyatrolarda özerklik talebi yükseltilmeliymiş. Ne kadar da doğru sözler. Nihayet LİNÇÇİ Türkye (Türkiye) Tiyatrolar Birliği'nin derdini anlamaya başlamış (mı?) Anlamaya başladığını varsayalım; fakat söyleyen LİNÇÇİ Ertuğrul Timur olunca inandırıcı olamıyor. Bu sezon yaşanan bazı olayları hatırlatmaya çalışayım:

- LİNÇÇİ Ertuğrul Timur İstanbul’daki üç beş yayıncıının (yayıncının) zorlukla biraraya gelerek inşa etmeye çalıştığı LİNÇÇİ Tiyatro Yayıncıları Birliği’ni daha doğum aşamasında kepaze etmiş ve yayıncılar birliğini (Yayıncılar Birliği'ni) kurma konusunda kendisinin de vermiş olduğu sözün ciddiyetten yoksun olduğunu göstermiştir. Bu vakada onun örgütten anladığı “kendine göre” dir. Bir örgüt ancak LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un keyfi için varolduğunda (var olduğunda) örgüttür.

- Geçen yıl sezon sonuna doğru gerçekleştirilen LİNÇÇİ Temiz Tiyatro / LİNÇÇİ Temiz Yayıncılık kampanyasına imza veren örgütlerin ve aktivistlerin iradesini hiçe sayarak, üstelik sona erdirilmiş bir kampanya adına “Temiz Tiyatro Platformu” adında varolmayan (var olmayan) sanal örgütler icat etme absürtlüğünün esas çocuklarından birisi olmuştur. Bu konuda LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği’nin yaptığı uyarı karşısında ise, sizi tanımayız (yani sansürleriz mi?) anlamına gelen şahsi ültimatomlarla absürtlüğün de absürtlüğü olabileceği (olabileceğini) gösterilmiştir.

- Hızını alamamış, LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği’nin çeşitl bildirilerini sansürleme düzeyinde sanal eylemlere imza atarak, dezenformasyon yayıncılığına sansürcülüğü de eklemiştir. Dahası, LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği tarafından başlatılan “Tiyatroma Dokunma!” kampanyasını etkisizleştirmek üzere, aniden bu kampanyaya verdiği linki ortadan kaldıracağı tutmuş, sonra da muhetemelen (muhtemelen) çok zekice bulduğu bir manevrayla FACEBOOK’ta açtığı “Laz Marks” davasını konu alan göstermelik kampanyayı “Tiyatroma Dokunma!” kampanyasının alternatifi haline getirmeye çalışmıştır.

Sonuç:

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur örgüt dersi verme konusunda değil, ama sanal likidatörlük, manipülasyon, dezenformasyon, sansür ve envai çeşit teşhircilik konularında öğretici olma iddiasını sürdürebilir. Habercilik alanında titreyip gerçeklere dönüp dönmeyeceği ise hâlâ bir meçhulün konusudur.

Umuyorum ki, en azından KBT vakasında gerçekten ciddi bir yayıncı davranışı gösterir ve aklıbaşında (aklı başında) bir haberci gibi davranır. Bekleyip göreceğiz. Tahminime göre, durum çok geçmeden aydınlığa kavuşacaktır. “Eyvah!” demek için henüz erkendir ve önyargılı bir tavır olur. Çok zor olsa da, iyi niyetimizi korumalıyız.

NOT: Dün İstanbul'da LİNÇÇİ Ertuğrul Timur'un 27 Mart Dünya Tiyatro Günü Yürüyüşü'ne katıldığını öğrendim. Sanal alemden yeryüzüne inip realiteye karışma adına kritik bir jest yaptığının farkındayım. Benim asıl merak ettiğim konu ise, "Laz Marks"a açılan dava sırasında verdiği bir sözü yerine getirip getirmediği. Hatırlanacak olursa, "Laz Marks"ta geçen ve davaya konu olan fıkrayı 27 Mart'ta her yerde anlatalım, suç işleyelim, mahkum olalım demişti. Bu eylemi 27 Mart yürüyüşü (Yürüyüş'ü) sırasında gerçekleştirmediği söylendi. Fakat önyargılı değilim. Bu eylemi pekala başka bir yerde gerçekleştirmiş olabilir. Dolayısıyla, en azından şu aşamada, "Laz Marks"la dayanışma adına verdiği sözü tutup tutmadığı, sözünde samimi olup olmadığı hakkında kesin bir iddiada bulunmam mümkün değil.

(Kaynak: LİNÇÇİ Ömer F. Kurhan TİYATRO YAZILARI)

***

BULUNMAZ'ın notu: Yukarıdaki metinde bulunan LİNÇÇİ adların önlerine, analarının ak sütü gibi helal olan LİNÇÇİ sıfatlarını biz ekleyip, bu adların üzerlarini biz kırmızılaştırdık. Ayrıca, metindeki bariz yanlışları kırmızıyla belirtip, doğrularını yeşille biz yazdık!

Ayrıca bakınız:

MÜTTEFİKLERİ AHMET ERTUĞRUL TİMUR (NAM-I DİĞER 3. ABDÜLHAMİD) VE YALAN MAKİNESİ MUSTAFA ŞÜKRÜ DEMİRKANLI İLE KÖPRÜLERİ ATAN Ö. F. KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU

LİNÇ KAMPANYASI ANA SPONSORLARINDAN AHMET ERTUĞRUL TİMUR (NAM-I DİĞER 3. ABDÜLHAMİD) İLE İTTİFAKINA SON VEREN LİNÇÇİ ÖMER FARUK KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU!

LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan, LİNÇÇİ olmayan Nedim Saban'a dramaturgluk yapıyor!

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından, sansürcü, iftiracı yayıncı Ahmet Ertuğrul Timur'la (nam-ı diğer 3. Abdülhamid) en son haberleşmemizin anatomisi!

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

2010-03-16T23:36:00.000-07:00

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur Gerçekten de Dezenformatör ve Sansürcü Oldu(14 Mart 2010)

Geçen yıl çok güldüğüm bir olay, henüz yazılmamış bir yazı nedeniyle LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un sansürcülükle suçlanmasıydı. Ben önce espri yapılıyor sanmıştım. Fakat benim de dâhil olduğum bu tartışma absürt bir mecraya sürüklendi. Öyle ki sonunda iş gelip geçen tiyatro sezonu biterken düzenlenen LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO / LİNÇÇİ TEMİZ YAYINCILIK kampanyasına kadar dayandı. Her ne kadar bu kampanya aşırı bir gerilim yüklüymüş gibi görünse de, aslında eğlenceli görünen yanı daha güçlüdür. Kampanyayı organize eden yayıncılar ne zaman bir araya gelse, gülmeye ayrılan zaman ciddi konuşmalara ayrılan zamandan çok daha fazla olmuştur.

O zaman LİNÇÇİ TİYATROM henüz yeniden açılmamıştı. Sadece birkaç kere gördüğüm LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un insanlarla bir araya gelme isteksizliği ve sanal âleme aşırı düşkünlüğü daha o zaman dikkatimi çekmişti. Sonraları espriyle karışık kendisine "sanal-adam" demeye başladım; özellikle şu ünlü İstanbul Buluşması ve sonrasında Ankara Buluşması’nın düzenlendiği örgütlü tiyatroyu araştırma ve geliştirme sürecinde. Nihayetinde, sanal dünya düşkünlüğünün karakteristik bir özellik olduğunu fark edecektim.

LİNÇÇİ TİYATROM onun için bir araç ya da temsil alanı değildi; aksine, LİNÇÇİ TİYATROM için realitenin bir araç ya da temsil alanı haline gelmesi gerekiyordu. Muhtemelen, bir zamanlar (gençlik yıllarında) okuduğunu tahmin ettiğim Marksist el kitaplarında yazılıp çizilenleri hatırlayacak ve “sübjektif idealizm” teşhisimden hazzetemeyecektir. Fakat göstergeler o kadar çarpıcı ki, son yazımda LİNÇÇİ Ertuğrul Timur ya da LİNÇÇİ TİYATROM’un aslında bir simülakr (kendisini gerçekmiş gibi sunan görüntü) olduğunu iddia etmek zorunda kaldım.

Simülasyon (görüntünün gerçekmiş gibi sunulması), günümüzde hayatımızı pek çok biçimde derinlemesine etkiliyor. Hâlâ üstesinden gelinememiş dünya ekonomik krizinin bir yerden sonra saklanamayan önemli bir özelliği, reel ekonomi ile finans piyasalarındaki şirket değerlemeleri arasındaki çarpıcı aykırılıktı. Kriz de bu aykırılık (yalan) artık sürdürülemez, saklanamaz hale geldiğinde patladı. Tüm dünyada toksik kâğıtlardan (reel ekonomide karşılığı olmayan zehirleyici varlıklardan) nasıl kurtuluruz telaşı başladı. Fakat toksik kağıtlar kapitalizmin bir karakteristiği haline gelmiş görünüyor: Bugün de, sabah kalkıp finans piyasalarında neler olup bittiğini anlatma iddiasındaki bir televizyon programını seyreden birisi, nasıl olup da örneğin İMKB 100 endeksinin kriz devam ederken yirmi binli seviyelerden elli binli seviyelere geldiğini hiç kimsenin izah edemediğini görecektir. Öyle ki, uzmanlar absürt buldukları bu manzara karşısında gizleyemedikleri bir şaşkınlık ve nihilizm duygusuna kapılmakta, ya gülümsemekte ya da bazen kendilerini tutamayıp kahkaha atmaktadırlar.

LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO / LİNÇÇİ TEMİZ YAYINCILIK kampanyası sırasında çok fazla gülünmesi, aslında finans piyasalarının absürtlüğü karşısında piyasa uzmanlarının yaşadığına benzer bir şaşkınlığın da dışavurumuydu. Ben kampanya sırasında karşımızda reel düşmanlar olmadığını, aksine tiyatro dünyasına grotesk bir ayna tutan ve oradaki olumsuzlukları büyüterek yansıtan ve oyunlaştıran birileri ile karşı karşıya olduğumuzu savundum. Sorun aslında tiyatroda olan bitenleri yermeleri değil, bu yergiyi sorumsuz bir şekilde simülasyon evrenine hapsetme çabalarıydı. Küfür ve hakaret işin ikincil ve en kolay üzerine gidilebilecek boyutuydu; o güne kadar üzerine gidilmemesi daha önemli ve merak uyandırıcı bir olguydu. Fakat bu konuda kimseyi ikna edemediğim gibi ikna olmak isteyen birileri var mıydı ondan da emin değilim. Sorunların dışsallaştırılması, yansıtılması ve ötelenmesi ağır basan eğilim olmayı sürdürdü.

O zaman tek çare, bu oyunun dışına çıkmak ve oyunu bozmak için realite içinden bir temsiliyet, etki örgütlemeye çalışmaktır. Nitekim, LİNÇÇİ Tiyatro Yayıncıları Birliği’nin daha kuruluş aşamasında yokuşa sürüldüğü dönemde, çeşitli tiyatro sitelerinden uzaklaşmam (oyunu istedikleri gibi oynamayı kabul etmemiş olmam), teatral sağlığım açısından oldukça olumlu sonuçlar vermiştir.

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un sanal gece yarısı darbeleriyle LİNÇÇİ Tiyatro Yayıncıları Birliği’nin altını bir güzel oyduktan sonra hızını alamayıp LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği ile ilişkisini sanal tehdit, dezenformasyon ve son olarak sansür düzeyine taşıması, bir simülakr olarak can güvenliği endişesi taşımasından kaynaklanmaktadır. Çünkü tıpkı şirket değerleri gibi LİNÇÇİ TİYATROM YENİDEN’in de değeri sunulduğu, simüle edildiği gibi değil ve LİNÇÇİ TTB bölgesinden bu sunuma, simülasyona itiraz gelmesi potansiyeli olduğunu biliyor. Bu noktada kritik bir konuma sahibim: LİNÇÇİ TİYATROM’un ikinci yayın (YENİDEN) dönemine nasıl girdiğini de, LİNÇÇİ Tiyatro Yayıncıları Birliği’ndeki tavrını da, örgütlü tiyatro sürecinden kaçışını da hem içerden hem dışarıdan çok iyi biliyorum.

Onun kişisel düzleme taşımaya çalıştığı tartışmalarımızı ben düzenli olarak örgütsel düzleme taşıdım ve bu onun için katlanılmaz oldu. LİNÇÇİ Ertuğrul Timur LİNÇÇİ TİYATROM’u yeniden yayınladığında kişisel olarak nasıl bir fedakârlık ve de cefakârlık örneği verdiğini iddia edemeyecek konumda olduğunu çok iyi biliyor. Sadece magazin peşinde koşmakla kalmıyor, kelimenin gerçek anlamında dezenformatör ve sansürcü bir yayın çizgisi izliyor. İMKB’de olduğu gibi, kriz döneminde kendisini değerli göstermek isteyen fırsatçı bir şirket gibi davranıyor.

Sansür eyleminin ne olduğu açıktır: LİNÇÇİ TTB’nin kamuoyun dönük bildirilerini yok saymak, daha doğrusu kendi imalatı simülasyon dünyasından dışarı çıkararak LİNÇÇİ TTB’siz bir realite iddiasında bulunmak. Yani olay örgüt açıklamalarının sansürüne kadar varmıştır. Basitçe somutlayalım: İşgüzarlık yapmaya çalıştığı ve hatta kanaat önderliğine soyunduğu “Laz Marks” davası sırasında, LİNÇÇİ TTB’nin “Laz Marks” davasıyla ile ilgili bildirisi ve Beyoğlu Adliyesi’ndeki somut varlığı LİNÇÇİ TİYATROM tarafından görmezden gelinmiştir.

Yine, bağımsız bir sitede imzaya açılan LİNÇÇİ “Tiyatroma Dokunma” kampanyasının yerine FACEBOOK’ta “Laz Marks”la dayanışma kampanyasını geçirmiştir – ki bence bu iyi bir gelişme olmuştur; çünkü bu tip kampanyalar realiteye dayanmadığında anlamsızlaşmakta ve sanal varlıkları kafa karıştırıcı hale gelebilmektedir. Örneğin LİNÇÇİ TTB “Laz Marks”la kanlı canlı bir dayanışma gösteremeyecekse, FACEBOOK kolaycılığına kaçmayıp bağımsız bir siteyi esas alsa bile, LİNÇÇİ “Tiyatroma Dokunma!” kampanyası da sadece bir simülasyon olacaktır. Bu tip kampanyalar realiteden beslendiğinde ve realiteyi temsil edebildiği ölçüde bir simülakr olmaktan kurtulur.

LİNÇÇİ TTB’nin Afyon’da tiyatronun durumunu ele almak üzere gerçekleştirdiği ziyaretin ardından, konunun habercilik etiğinden uzak ve magazin seviyesizliğinde ele alınmasını eleştiren bildirisi de aynı kaderi paylaşmıştır. Bu bir yerde normaldir; çünkü eleştirinin belki de tek muhatabı olduğunu düşünmüştür. Ve bu da normaldir; örneğin artık manşetten indirme ihtiyacı hissettiği dosyanın son sunum yazısında şöyle denilmektedir: “Asıl sorun Afyon'da var olan profesyonel bir şehir tiyatrosunun kapanmış olması…” Sadece bu cümlecik bile LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un realite ile bağını nasıl koparmış olduğunu gösterir niteliktedir. Habercilik yapamadığını çok iyi biliyoruz; fakat bu cümle artık habercilik yaptın yapamadın eleştirisini aşan bir çerçeveye taşınmak zorundadır.

Afyonkarahisar Belediye Şehir Tiyatrosu’nun yönetmeliğinde, 5. maddede şu yazılıdır:

“AKBŞT’nda görev alan oyuncular amatör çatı altında profesyonelce çalışarak, gidilecek her yerde Afyonkarahisar Belediyesini en iyi şekilde temsil etmek zorundadırlar. Çalışma disiplinine uymayan oyuncuların AKBŞT’unda çalışmasına imkan verilmez. Ayrıca AKBŞT’unda görev alan oyunculara herhangi bir ücret ödenmez. Oyuncular Belediye hizmetlerine gönüllü katılım esasına göre çalışır. Sahneye konulacak oyunlarda görev alacak oyuncuların seçimi Kültür ve Sosyal İşler Başkan Yardımcısı, Kültür ve Sosyal İşler Müdürü ve Genel Sanat Yönetmeninden oluşan komisyonca belirlenir.”

Durum bu kadar açıkken, yani AKBŞT’nin amatör bir şekilde yapılandırıldığı bu maddeden ve genel sanat yönetmeninin de başkalarının yanı sıra amatör tiyatrocuların başına çavuş olarak dikilmek istendiği diğer maddelerden kolaylıkla anlaşılabildiği halde niçin LİNÇÇİ Ertuğrul Timur “profesyonel bir şehir tiyatrosu”nun var olduğunu ileri sürmektedir? Ben o bir simülakr (bu vakada yalancı bir simülakr olarak) yayıncılık yapıyor diyorum.

Eski LİNÇÇİ TİYATROM döneminde LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un zaman zaman sansüre ve dezenformasyona meyyal bir çizgiye yerleştiğini düşünmüşümdür. Fakat bu meyyal olma halini bir şekilde aşabildiğini ve katılaştırmadığını da düşünmüşümdür. Bugün LİNÇÇİ TİYATROM, LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un dezenformatör ve sansürcü olarak tescil edildiği bir site durumundadır. İki yıl önce LİNÇÇİ TİYATROM’u kapattığını duyduğumda, yaptığını yıktı demiştim. Sonrasında bu tavrını değiştirmesi için dostane eleştirilerimi de yaptım. Fakat LİNÇÇİ TİYATROM yeniden açıldığında, bu defa da yaptığını çürütüyor demek gerekiyor.

Bu çürümenin ilk işaretlerini LİNÇÇİ TİYATROM YENİDEN öncesinde açtığı LİNÇÇİ ÖZGÜR SANAT blogunda vermeye başlamıştı. Orada sık sık kantarın topuzunu kaçırdığını, örneğin alay ya da hiciv sınıfına sokulamayacak siyasi hakaretlere başvurduğunu görüyordum. Sunumu genele dönük ve katılımcı gibi olsa da, oldukça kişisel ve keyfi bir çerçeveye sahipti. Bugün LİNÇÇİ TİYATROM’da bu çizginin bazen örtülü bazen açık katılaşarak devam ettiği görülüyor.

Bu, umarım LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un adını doğrudan anan son yazım olur. Öte yandan, karşılıklı kale almama oyunları oynamak da yanlış olur. Nasıl ki toksik kağıtlar karşısında reel ekonomiyi hatırlatmak gerekiyorsa, LİNÇÇİ TİYATROM’a da aynı muameleyi yapmak doğru olacaktır. Çok daha kısa yazmak, bazı kısa notlar düşmekle yetinmek gerekiyor muhtemelen. Zaten bu yazı da biraz bu nedenle uzunca yazıldı – giriş yapma ve sonrasında not tutmaya hazırlık niyetine.

(Kaynak: LİNÇÇİ Ömer F. Kurhan TİYATRO YAZILARI)

***

BULUNMAZ'ın notu: Yukarıdaki metinde bulunan LİNÇÇİ adların önlerine, analarının ak sütü gibi helal olan LİNÇÇİ sıfatlarını biz ekleyip, bu adların üzerini biz kırmızılaştırdık. Ayrıca, metindeki bariz yanlışları kırmızıyla belirtip, doğrularını yeşille biz yazdık!

Ayrıca bakınız:

MÜTTEFİKLERİ AHMET ERTUĞRUL TİMUR (NAM-I DİĞER 3. ABDÜLHAMİD) VE YALAN MAKİNESİ MUSTAFA ŞÜKRÜ DEMİRKANLI İLE KÖPRÜLERİ ATAN Ö. F. KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU

LİNÇ KAMPANYASI ANA SPONSORLARINDAN AHMET ERTUĞRUL TİMUR (NAM-I DİĞER 3. ABDÜLHAMİD) İLE İTTİFAKINA SON VEREN LİNÇÇİ ÖMER FARUK KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU!

LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan, LİNÇÇİ olmayan Nedim Saban'a dramaturgluk yapıyor!

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından, sansürcü, iftiracı yayıncı Ahmet Ertuğrul Timur'la (nam-ı diğer 3. Abdülhamid) en son haberleşmemizin anatomisi!

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

LİNÇ KAMPANYASI ANA SPONSORLARINDAN AHMET ERTUĞRUL TİMUR (NAM-I DİĞER 3. ABDÜLHAMİD) İLE İTTİFAKINA SON VEREN LİNÇÇİ ÖMER FARUK KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU!

2010-03-13T01:08:00.000-08:00

“Laz Marks”ın İstanbul Duruşması – Gözlemler ve Bazı Tespitler(13 Mart 2010)

Bugün “Laz Marks”ın İstanbul duruşmasında oyuncu Haldun Açıksöz’e (Açıksözlü'ye) destek vermek için Beyoğlu Adliyesi’ndeydik. Ben oraya Mehmet Esatoğlu ile birlikte LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği’ni (LİNÇÇİ TTB) temsil etmek üzere gittim. Yaklaşık 25 kişilik bir insan gurubu (grubu) destek için oradaydı. Nicelik bakımından sayı oldukça düşük olmakla birlikte, örgütsel temsiliyet adına küçümsenmemesi gereken bir katılımın gerçekleştiği söylenebilir.

LİNÇÇİ TTB dışında çeşitli örgütleri temsilen şu insanlar yan yana geldiler: ASSITEJ Türkiye’den Ceren Okur, LİNÇÇİ Boğaziçi Üniversitesi Oyuncuları’ndan Volkan Mantu, DETİS’ten LİNÇÇİ Adsız Karaduman (Atsız Karaduman) ve Cemal Ünlü, LİNÇÇİ Mimesis Dergisi’nden LİNÇÇİ Özgür Eren, Nazım Hikmet Kültür Merkezi’nden LİNÇÇİ Orhan Aydın, SİNE-SEN’den Zafer AYDEN, LİNÇÇİ Tiyatro Boğaziçi’nden LİNÇÇİ Eser Dilsöz. Destek verenler arasında, avukat Burhan Gün, oyun yazarı ve yönetmen LİNÇÇİ Kerem Kurdoğlu, Haldun Açıksözlü’nün gösteriye uyarladığı “Laz Marks”ın yazarı Yılmaz Okumuş ve tiyatro üzerine yazılar yazan Feridun Çetinkaya da vardı.

Yargılamanın aslında Rize’de devam edeceğini ve İstanbul’daki duruşmanın prosedür gereği olduğunu öğrendiğimiz davada, Haldun Açıksözlü savunmasını demokrasi, ifade özgürlüğü ve hoşgörü ihtiyacı çerçevesinde yaptı. Hakkında dava açılmasına neden olan fıkranın özel olarak Recep Tayyip Erdoğan’a hakareti hedeflemediğini, dünyada pek çok başkan ya da başbakana uyarlanan bildik bir fıkra olduğunu, gülünüp geçilmesi gerekirken resmi yargının konusu haline getirilmesinin anlaşılmaz olduğunu söyledi.

LİNÇÇİ TTB’yi temsilen Beyoğlu Adliyesi’nde, Haldun Açıksözlü’yü yalnız bırakmamak üzere aşağı yukarı 25 kişilik bir gurubun (grubun) toplanmasını yadırgadığımı belirtmem lazım. Kendi aramızda konuşurken, beklenti 50 ila 100 arasındaydı. Genel medya ilgisizliğinin kırılması noktasında harekete geçtiğini fark edebildiğimiz yayınlar Birgün gazetesi, Evrensel gazetesi ve Hayat TV’ydi. Ana akım medya davayı tamamen es geçmişti.

Buna karşılık LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un LİNÇÇİ TİYATROM’da çığırtkanlığını yaptığı FACEBOOK kampanyasında katılımcı sayısı en son 1300 kişiyi geçmiş. Bu kesinlikle realite ile sanal dünya arasındaki bağın koptuğunu gösteren örnek bir veri olarak okunabilir. İşin tuhaf yanı, LİNÇÇİ Mimesis Dergisi dışarıda bırakılacak olursa, tiyatro yayınlarının dayanışma bir yana, habercilik bağlamında bile davaya ilgisiz kalmasıydı. Yani yine kopyala yapıştır, yine atıp tutmalar…

Şu sıralar, şehir içi yolculuklar yaparken ya da bir yerde birilerini beklerken Jean Baudrillard’ın “Simülakrlar ve Simülasyon” adlı kitabını okuduğum için, LİNÇÇİ TİYATROM ve tiyatro adına süre giden LİNÇÇİ Ertuğrul faciasının bir başka görünümü ile karşı karşıya kalmış olmamıza şaşırmadım. Birçok bakımdan dejenere etmeyi başardığı “Laz Marks” davasını FACEBOOK ortamında bir simülakr haline getirme çılgınlığına da imza atmış. (Jean Baudrillard’ın kitabının başında verilen sözlük tanımına göre simülakr “Bir gerçeklik olarak algılanmak isteyen görünüm” anlamına geliyor.)

Kendi adıma gerçekten LİNÇÇİ Ertuğrul Timur diye birisinin yaşayıp yaşamadığından şüphe etmeye başladım. Bir gerçeklik olarak algılanmak isteyen görünüm gerçekliğin yerine geçme çabasını büyüttükçe, örneğin LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un Beyoğlu Adliyesi’ndeki davayı “çok sayıda sanatçı, tiyatro sever izledi” palavrasına inanmamız gerekiyor.

Her şeye rağmen ben LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un dört dörtlük bir simülakr olmadığı ihtimali üzerinde durmuştum. Yani, en azından FACEBOOK’taki 1300’ü aşkın kişi adına Beyoğlu Adliyesi’ne Haldun Açıksözlü ile dayanışmak üzere 26. ya da belki 27. kişi olarak gelebileceğini düşünmüştüm. Bu jest FACEBOOK’taki eylemin simülakr olma özelliğini ortadan kaldırmazdı belki, ama realite ile kopukluğu gidermek adına küçük de olsa bir adım atmış olurdu. Ama olmadı, olamadı. Bu durum karşısında, karşımızdakini daha iyi anlamaya çalışma ve iyi niyet gösterme konusunda uyarılar yapan LİNÇÇİ Orhan Aydın’a takılmadan, yani kendi deyimiyle “lacivertlik” yapmadan edemedim.

Şimdi LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’dan tam da herkese tavsiye ettiği gibi, 27 Mart’ta Haldun Açıksöz’e (Açıksözlü'ye) dava açılmasına neden olan fıkrayı bir sahnede ya da meydanda anlatmasını, mahkûm olmasını bekliyoruz. (LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un yaptığı çağrı tam olarak şöyle: “Düşünce ve sanatın özgürlüğü için gelin 27 Mart Dünya Tiyatro gününde her sahnede hatta her meydanda aynı oyunu hepimiz oynayalım, hepimiz mahkûm olalım!”) Böyle bir jestin de realiteye karışmasına yardımcı olacağından hiç şüphem yok. O zaman LİNÇÇİ Orhan Aydın’ın uyarısına daha fazla kulak verecek; galiba bir yerlerde hata yapıyorum diyerek derin düşüncelere dalacağım.

Şimdilik LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un bir simülakr olarak LİNÇÇİ TİYATROM üzerinden sansür, dezenformasyon ve atış serbest mantığını hayata geçirdiği simülasyon (gerçek olmayan bir şeyi gerçekmiş gibi sunmaya, göstermeye çalışma) vukuatlarını bir kenara bırakıyorum. Ama öncesinde, her şeye rağmen bir konuda kendisine teşekkür borçlu olduğumu itiraf etmek istiyorum: Jean Baudrillard’ın “Simülakrlar ve Simülasyon” kitabını okurken yurdum insanına özgü bir örnek bulma konusunda Hızır gibi imdada yetişiyor. Yani LİNÇÇİ TİYATROM YENİDEN döneminde, çarpılmış bir şekilde olsa da, tiyatro camiasına katkı sunmaya devam ediyor.

Haldun Açıksözlü ifadesini verip Adliye bahçesinde savunmasını yüksek sesle okuduktan sonra, Ceren Okur, Mehmet Esatoğlu, Mürsel Yaylalı ve LİNÇÇİ Orhan Aydın’la birlikte Beyoğlu’nda bir kafede tiyatromuzun karşı karşıya kaldığı sorunları, nasıl bir örgütsel duruş ve kültür-sanat politikası geliştirilmesi gerektiğini ele aldık. “Laz Marks” davası gibi destek ve dayanışma ortamlarının, bu tip diyalogların önünün açılmasında katalizör rol oynadığına şüphe yok. Bir simülakr olarak değil de realite içinde kendini var eden bir dayanışma eyleminin ardından bu tip buluşmalar yaşandığında, zaman zaman kapıldığımız “Ne olacak bu tiyatronun hali?” karamsarlığını aşmak da kolaylaşıyor.

Süreç ağır aksak ilerlese de, 27 Mart kutlamaları olsun, bahar şenlikleri olsun, tiyatro örgütlü dayanışmanın öneminin vurgulandığı, örgütlü tiyatro sürecinin canlandırıldığı bir dizi etkinliğe sahne olacaktır umudunu koruyorum. Oyuncu Haldun Açıksözlü’nün hakkında açılan dava karşısında sergilediği sağlam duruşun bu sürece katkı sunduğundan hiç kimsenin kuşkusu olmamalıdır. İlk verdiği yazılı savunmanın anti-AKP ajitasyona endeksli olmaması, daha da önemlisi sanat alanındaki muhalefetin ayrıştırılmasına dönük beklentileri karşılamaması, aksine evrensel, birleştirici ilkelere referansla biçimlenmesi, “Laz Marks”ın yargılanmasına karşı çıkan değişik eğilimdeki insanların bir arada durmasının da önünü açmıştır.

(Kaynak: LİNÇÇİ Ömer F. Kurhan TİYATRO YAZILARI)

***

BULUNMAZ'ın notu: Yukarıdaki metinde bulunan LİNÇÇİ adların önlerine, analarının ak sütü gibi helal olan LİNÇÇİ sıfatlarını biz ekleyip, bu adların üzerini biz kırmızılaştırdık. Ayrıca, metindeki bariz yanlışları kırmızıyla belirtip, doğrularını yeşille biz yazdık!

Ayrıca bakınız:

MÜTTEFİKLERİ AHMET ERTUĞRUL TİMUR (NAM-I DİĞER 3. ABDÜLHAMİD) VE YALAN MAKİNESİ MUSTAFA ŞÜKRÜ DEMİRKANLI İLE KÖPRÜLERİ ATAN Ö. F. KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU

LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan, LİNÇÇİ olmayan Nedim Saban'a dramaturgluk yapıyor!

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından, sansürcü, iftiracı yayıncı Ahmet Ertuğrul Timur'la (nam-ı diğer 3. Abdülhamid) en son haberleşmemizin anatomisi!

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

2010-03-12T14:12:00.001-08:00

2010-03-12T14:11:00.002-08:00

2010-03-12T14:11:00.001-08:00

2010-03-12T14:10:00.000-08:00

2010-03-12T14:09:00.002-08:00

2010-03-12T14:09:00.001-08:00

2010-03-12T14:08:00.001-08:00

2010-03-12T14:07:00.001-08:00

Coşkun Büktel'le Hilmi Bulunmaz'ın sanatsal ifade olanaklarını imha etmek için LİNÇ KAMPANYASI başlatan Ahmet Ertuğrul Timur'un "demokrasicilik oyunu"

2010-03-11T22:03:00.001-08:00

DUYARLI TİYATRO SANATÇILARI, TİYATRO SEVERLER VE TİYATRO DERNEKLERİ GÖREV BAŞINA! HALDUN AÇIKSÖZLÜ'YÜ YALNIZ BIRAKMAYALIM.. 12 Mart 2010 DA YANINDA OLALIM
.
Bir tarafta sanatçı(!)ları kahvaltılarda ağırlayıp göz boyayan sanatçı sever(!) başbakan, diğer tarafta karikatüristlerden sonra şimdi de tiyatrocuları mahkum ettirme çabasındaki gerçek yüzü. İstediğim çizgide olanı beslerim karşımda olana yaşam hakkı tanımam anlayışına artık dur demenin zamandır. Tiyatro Dernekleri başta olmak üzere bütün duyarlı sivil toplum örgütlerini ve kişileri davası görülürken Haldun Açıksözlü'yü yalnız bırakmamaya davet ediyoruz. Düşünce ve sanatın özgürlüğü için gelin 27 Mart Dünya Tiyatro gününde her sahnede hatta her meydanda aynı oyunu hepimiz oynayalım, hepimiz mahkum olalım! 12.Mart.2010 günü saat 09.45’de Beyoğlu 2. Sulh Ceza Mahkemesi (Haliç'te) destek vermeye bekliyoruz.
.
AÇTIĞIMIZ PROTESTO GRUBUNA BİR GÜNDE 1300 'İ AŞKIN KİŞİ KATILDI. SİZ DE KATILABİLİRSİNİZ!
.

(Kaynak: tiyatrom.com)
.
İmza sahiplerinin adlarını okuyabilmek için, görsellerin üzerlerine tıklayınız!
.
.
***
.
.
Ayrıca bakınız:
.
SADECE BİR KESİMİN DEĞİL, TÜM HALKIN HİZMETİNDE OLMASI GEREKEN KÜLTÜR BAKANLIĞI, TİYATRO DÜNYASINA BİR KENE GİBİ ZARAR VEREN DEMİRKANLI'YI DESTEKLİYOR

LİNÇ KÜLTÜRÜ BAKANI AKP'Lİ ERTUĞRUL GÜNAY'IN DESTEKLEDİĞİ LİNÇ KAMPANYASI ANA SPONSORU MUSTAFA ŞÜKRÜ DEMİRKANLI, YANLIŞININ ÜZERİNİ KARANLIKLA ÖRTÜYOR

LİNÇ KÜLTÜRÜ BAKANI ERTUĞRUL GÜNAY TARAFINDAN DESTEKLENEN LİNÇ KAMPANYASI ANA SPONSORU MUSTAFA Ş. DEMİRKANLI, LİNÇÇİ CEM DÜZOVA'NIN OYUNUNU TANITIYOR!

SİVRİ KAYALIKLARA ŞİMŞEK HIZIYLA ÇAKILMAK ÜZERE OLAN KANADI KIRIK "BEYAZ TÜRKLERİN TİYATROSU" UÇAĞINDA SERVİS GÖREVLİSİ DEMİRKANLI'NIN TİYATRO DERGİSİ

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsoru Mustafa Şükrü Demirkanlı, LİNÇÇİ "Haluk Işık ve sevgili eşi Aslı Işık'ın Ada'sına hoş geldin" demeyi asla ihmâl etmiyor!

***

"Petersburg skandalı"

"İsmet'ler ölünce, İsmail'lere dönüşüyorlar(!)"

"Ertuğrul Günay'ın çömezi Lemi Bilgin ve Kadir Topbaş'ın çömezi Kazmacıbaşı'nın desteğiyle yaşatılan Demirkanlı, yazarların kimliklerini değiştiriyor!"

TANI BU DERGİYİ, TANI DA OKU!

Büktel "Ahmet Arif fiyaskosu"nu "GÖR"üyor!

"Türk tiyatrosu dimdik ayakta" durabilmek için Kültür Bakanlığı ve Efes Pilsen'e yaslanırken, Mustafa Demirkanlı'nın yayınlarında iyice rezil oluyor!

Şahika Tekand da LİNÇÇİLERİN sitesine düştü!

***

Bir tiyatro emekçisinin kuytuda kalmış yazısı!

Ali Yaylı adlı bir tiyatro emekçisi, "Burak Caney'e ödül vermiş Türkiye Tiyatrolar Birliği(!)" üyesi TİYATROKARE'nin patronu Nedim Saban'ı eleştiriyor

Mükerrer imza sahtekârlığı yaparken suçüstü yakalanan sözde "Temiz Tiyatro"cular "1.100 imza" yalanlarında hâlâ arsızca ısrar ediyorlar

LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 1
LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 2
LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 3
LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 4

TÜRKİYE'NİN EN ÜNLÜ TİYATRO PROFESÖRÜ ÖZDEMİR NUTKU'NUN "THEOPE'YE ATTIĞI İFTİRA"YI GİZLEMEK İÇİN KENDİNİ FEDA EDEN ÇÖP ADAM ÖMER KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU

LİNÇÇİLERİ tanıtıyoruz / Duygu Dalyanoğlu

LİNÇÇİLERİ tanıtıyoruz / Eser Dilsöz

LİNÇÇİLERİ tanıtıyoruz / İlker Yasin Keskin

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından Ertuğrul Timur, LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından Demirkanlı'yla arası açıldıkça "yalanla ilgili haber" yapıyor!

LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği, Cumhuriyet İlkokulu'nu bitirip İmam Hatip Lisesi'nden mezun olan AKP'li Afyon Belediye Başkanı'na teşekkür etmiş!

AKP, adım adım amacına yaklaşıyor!

***

LİNÇÇİLER, 1100 kişilik liste oluşturabilmek için, olmayan adlar uydurmanın yanı sıra, mükerrer imzalar kullandırma alçaklığını bile göze alabildiler!
(Alçaklığa birinci örnek!)

Mustafa Demirkanlı, Ertuğrul Timur, Can Törtop, Yaşam Kaya gibi LİNÇÇİLER, Coşkun Büktel'le Hilmi Bulunmaz'ın ifade olanaklarını imha etmek istediler!
(Alçaklığa ikinci örnek!!)

tiyatrodergisi.com.tr, tiyatrom.com, tiyatrodunyasi.com, tiyatronline.com gibi LİNÇÇİ yayınlar, Büktel ile Bulunmaz'a karşı büyük kalleşlik yaptılar!
(Alçaklığa üçüncü örnek!!!)

"Demokratik hak, demokratik hak" diyerek tesbih duası yapan LİNÇÇİLER, Büktel'le Bulunmaz'ın sesini kesmek için mükerrer imza attırma yoluna gittiler!
(Alçaklığa dördüncü örnek!!!!)

Türkiye tiyatrosunu en kılcal damarlarına dek zehirleyen alçakların örgütlediği LİNÇ KAMPANYASI, yalanı örtmek için tıka basa mükerrer imzalarla dolu!
(Alçaklığa beşinci örnek!!!!!)

Bir LİNÇ darbesi girişimiyle Coşkun Büktel ile Hilmi Bulunmaz'ın sanatsal ifade olanaklarını imha etmek isteyenlerin mükerrer imza kullanma alçaklığı!
(Alçaklığa altıncı örnek!!!!!!)

Kullanılmış bir tuvalet kağıdı kadar bile değeri olmayan LİNÇ KAMPANYASI için yeterli imza bulamayınca şaşıran gafiller, mükerrer imza kullandırdılar!
(Alçaklığa yedinci örnek!!!!!!!)

Kirliliği bir erdem olarak kimliklerine ıslak imzalarla nakşeden LİNÇ KAMPANYASI güruhu, mükerrer imzalarla şişirdikleri gayya kuyusunda boğuluyorlar!
(Alçaklığa sekizinci örnek!!!!!!!!)

Duyguları mükerrer, düşünceleri mükerrer, sözleri mükerrer, sohbetleri mükerrer, tiyatroları mükerrer olan zavallılar, mükerrer imza attırma peşinde!
(Alçaklığa dokuzuncu örnek!!!!!!!!!)

Metin Göksel, Cüneyt Yalaz, İlker Yasin Keskin, Duygu Dalyanoğlu, Duygu Uzun, Uluç Esen, Burak Akyunak, Levent Soy, Ömer Faruk Kurhan, Necdet Hasgül..
(Alçaklığa onuncu örnek!!!!!!!!!!)

***

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından Ertuğrul Timur'un (nam-ı diğer 3. Abdülhamid) yönettiği tiyatrom.com, kısacık bir haberde bile yanlışlık yapıyor!

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!
.
Linç imzacıları listesi

2010-03-11T00:40:00.001-08:00

Korkunun sanatı boğmasına izin vermeyin ve 12 Mart saat 9.45'te Beyoğlu adliyesinde olunuz

Ertuğrul Timur
aetimur@gmail.com

Ne ciddi siyasi platformda ne de mizahi anlamda eleştiriye tahammülü olmayan ve en çok mizahçıyı, karikatüristi dava etmiş başbakan olma yolunda hızla ilerleyen Recep Tayyip Erdoğan bu kez bir tiyatrocuyu; Can Şenliği Oyuncularından Haldun Açıksözlü'yü adliye koridorlarında konuk ettiriyor.

Konuyu gündeme getirdiğimizde en başta sorulan soru nasıl bir esprinin söz konusu olduğu şeklindeydi. Sayın Yılmaz Onay oyunda anlatılan dava konusu fıkrayı gruba aktardı ve böylece Tayyip Erdoğan'ı kızdıran fıkrayı öğrenmiş olduk. Hemen buraya da aktararak bu merakın giderilmesinin ardından düşüncelerimi paylaşmak istiyorum

Laz Marks Emice’yi sahnede canlandıran Haldun Açıksözlü, oyunda soruşturmaya konu olan bir Tayyip fıkrası anlatıyor. Fıkradaki Tayyip Rizeli’dir, Kasımpaşa’da büyümüştür ve annesinin adı da Vesile’dir. Fıkra şöyle;

Bir gün Vesile Ana Kasımpaşa’da bakkala alışverişe gider, bakkal mahallenin çok eski bir esnafıdır. Yaşlı bakkal Vesile Ana’yı görünce başlar yakınmaya; “Nasıl bir evlat ettin, böyle başbakan olur mu? Enflasyon bir yandan, işsizlik bir yandan öldük da… Böyle idare mi olur, böyle yönetim mi olur?” Vesile Ana bakkalın sözünü keser ve der ki; “Bakkal efendi hatırlar mısın tam elli yıl önce sana gelmiştim ve senden borç para istemiştim.” Bakkal hatırladığını ve parası olmadığı için ona istediği borcu veremediğini söyler. Vesile Ana da der ki; “O borç para ne içindi bilmek ister misin, o para kürtajın parasıydı, der.” ...

Meseleyi birkaç yönden ele alacağım, fakat öncelikle hemen şunu söylemeliyim ki açtığımız protesto grubuna henüz 24 saat dolmadan katılanların sayısı şu satırı yazdığım an itibarıyla 890'dır ve her dakika artmaktadır. Bu dava konusu fıkrayı da grupta paylaşmamıza rağmen insanlar tereddütsüz destek vermeye devam etmektedir. Yani Haldun Açıksözlü kamuoyu önünde aklanmış, Recep Tayyip Erdoğan ise katı tutumuyla bir kez daha mahkum olmuştur.

Yıllarca medyada, mizah dergilerinde mizah yazarlığı yapmış olmama karşın ben dahi günümüzde mizahın zaman zaman çok acımasız olabildiğini düşünmekteyim. Bazı ülkelerde başbakanlara, devlet başkanlarına hatta milyonlarca inananı olan peygamberlere kadar çok ağır yaklaşımlar gösterilebiliyor. Başkanlar homoseksüel, eşleri fahişe gibi tasvir edilebiliyor. İşin kötüsü bunlar bu derece fütursuzca ve uç noktalarda yapılırken anlattığı nedir diye baktığınızda belki de eleştirel hiç bir şey bulamayabiliyorsunuz. Sadece bir başkanın bir TV şovunda böyle tasvir edilmesi o kadar. Her kime yapılırsa yapılsın asla bu tür espri zannedilen şaklabanlıkları onaylayamıyorum. Hep söylerim yine söyleyeceğim "Neyse ki bizim mizah anlayışımız bu tür şaklabanlıklara, pespayeliklere değil söze, nükteye, hicve, tasvire, taşlamaya dayanır ve mutlaka anlattığı bir şeyler vardır, neyse ki biz suratına pasta atılan adama gülmeyiz olsa olsa acır, üzülürüz"

Peki Haldun Açıksözlü'nün esprisini bunlara yani Amerika ya da Avrupalı yozlaşmış kültürün şovmenlerine benzetebilir miyiz?

Hiç sanmıyorum. Ne o denli uçta bir aşağılama vardır, ne de o boyutta bir özel yaşama saldırı. İnce bir hiciv örneği vardır. Çıkarılsa çıkarılsa bu fıkradan çıkarılacak sonuç "Tüh keşke Recep Tayyip Erdoğan hiç doğmasaymış" , "Keşke annesi onu doğurmadan aldırsaymış" dileklerini depreştirecektir o kadar. Kaldı ki bunu fıkrasız da dile getirecek milyonlarca insan çıkar elbette.

Eğer kamuoyu önünde biriyseniz, aile üyeleriniz de ister istemez gündeme gelecektir. Bu bir belgeselde de olabilir bir karikatürde de. Bu fıkrada Tayyip Bey’in annesine de bir aşağılama olmadığı çok net. Sonuçta kürtaj bir küfür değildir, ayıp değildir, tıbbi bir müdahalenin adıdır. Kürtaj olan kadınlar aşağılık olmadığı gibi ya da utanılacak bir yanları olmadığı gibi Tayyip Bey’in annesinin de bir kurgu fıkra içinde kürtaj olmayı düşünmüş kadın olarak geçmesi de hakaret değildir elbette. Ha, ancak ne olabilir? Tayyip Bey’in annesi çıkıp yalan söylüyorlar ben hiç kürtaj olmayı düşünmedim bana ters gelir falan gibi bir açıklama yapar ki bu da fıkradan daha fıkra bir durum olurdu herhalde :) Bir kurgu olduğu çok açık bir fıkraya bu denli ciddi bir yaklaşım bana göre ancak ya cahilliğin ya da kompleksin ya da üçüncü şıkkın yansıması olurdu bence. Üçüncü şıkka birazdan değineceğim.

Recep Tayyip Erdoğan özellikle Penguen dergisi olmak üzere çok sayıda mizah dergisi ve karikatüriste dava açtı ve bildiğim kadar sonuçlanmış davaların tümünde mizahçılar beraat etti. Yargıtay, daha önceki kararlarında bu tür sözlerin eleştiri olarak kabul gördüğü ve önemli mevkiiler de bulunanların eleştiriye açık olmasının ifade özgürlüğünün bir sonucu olduğu kararına vardı. Bu fıkrada da ben asla ve asla bir mahkumiyet sonucunun çıkacağına inanmıyorum. Konuştuğum hukukçu ve hukukçu olmayan herkesin de ortak görüşü budur. Bu fıkrada asla bir küfür yoktur, aşağılama yoktur, hakaret yoktur. Fıkradan en zorlamayla çıkarılacak alt metin bunun bir kurgu fıkra olduğu göz ardı edilerek, "Tayyip beyi annesin bile dünyaya getirmek istemediği" iddia ediliyor gibi abuk bir çıkarım olabilir ki bu dahi söylenmiş olsa bile yine de bu kişinin görüşünü "Tayyip beyin doğması bu ülke için şanssızlıktır" düşüncesini güçlendirmek için kurgusudur.

Peki bizler bu fıkradan bir mahkumiyet çıkmayacağını düşünüyoruz da bizim görebildiğimizi Tayyip Erdoğan ve hukuk danışmanları göremiyor mu?

Elbette görüyordur. Peki o halde neden bu davayı açarlar? İşte burada demin atladığım üçüncü şıkka geçebiliriz. korku vermek, sadece korku.

Bu davayı açmakla bir nevi tüm sanat ve mizah dünyasına korku salmak, gözdağı vermek hedefleniyor.

Evet o kişi mahkum olmadı ama başbakan bu tür konuları asla atlamaz, asla taviz vermez, mutlaka hukuk yoluna başvurur, evet o kişi beraat etti ama bu sizin de beraat edeceğiniz anlamına gelmeyebilir. İyisi mi siz ayağınızı denk alın, sözlerinize dikkat edin, çizmeyi aşmayın, binlerce TL tazminat ödeyebilir ya da kodesi boylayabilirsiniz. İşte verilmeye çalışılan mesaj budur, korku vererek sindirme ve kişileri oto sansüre zorlamaktır.

Eğer bir başbakan mizah konusu yapılıyor ise oto sansürü herkes zaten bir ölçüye kadar yapacaktır, kimse aptal değildir. Ama bu korku, bu gözdağı, bu ihtimalin hatırlatılması oto sansürün oranının katlanması hatta "iyisi mi başbakana hiç bulaşmayalım" noktasına varılması içindir, caydırıcılık içindir.

Aslında Kumbaracı50 de yaşanan benzeri değil midir? Vakit Gazetesinde okur yorumları arasında tehditler yer almıştır, belediye yangın merdiveni bahanesiyle bakın "sizinle uğraşırız ha" demiştir ve sonuç ne olmuştur? Korku... Sadece korku.

Yala ama Yutma Yasaklandı mı? Hayır... Sansürlendi mi? Hayır... basılıp engellendi mi? hayır... Korku, gözdağı verildi ve oyunu sahneye koyacakların kendi oyunlarını kendi elleriyle boğup yok etmeleri sağlandı, ne acı.

İşte bu da çok farklı değildir. Birinde legal bir gazete üzerinden, belediye yetkilerinin kullanılması üzerinden "Ayağınızı denk alın" mesajı verilmiştir, diğerinde ise mahkeme koridorları, kodes ihtimali hissettirilerek.

Tabi bu gözdağı verme oyununu bozmak bizim elimizde. Onların vermek istediği mesaja karşı bizim vereceğimiz mesaj çok nettir.

Yemiyoruz, korkmuyoruz ve biz gerektiğinde kenetlenmeyi de biliriz!

Ben tiyatrocu esnekliğinde değil işçi statüsünde çalıştığım için hafta içi mesai saatlerinde olmam gereken yer bellidir. Fakat eğer alabilirsem senede sadece 20 günden ibaret olan yıllık iznimin bir gününü bu davaya destek olmak için kullanacağım. Eğer ki bu talebim gerçekleşmezse ve orada olamazsam da biliyorum ki en azından birilerinin orada olması için ben de kendi elimdeki olanakları sonuna dek kullandım ve tiyatrom bu alanda seferber oldu.

Korkunun sanatı boğmasına izin vermeyin ve 12 Mart saat 9.45'te Beyoğlu adliyesinde olunuz

***

AFYON KONUSUNDA NETLEŞEBİLDİK Mİ?
İstanbul Şehir Tiyatroları Genel Sanat Yönetmenliğine ve Genç Tiyatro Sorumlularına açık mektup
KARANLIĞA KARŞI DURACAKSAK ÖNCE İÇİMİZDEKİ KARANLIKLARDAN , İKİYÜZLÜLÜKLERDEN, ÇİFTE STANDARTLARDAN KURTULMALIYIZ!..
VAKİT YAZARI AMACINA ULAŞMIŞTIR
A.ERTUĞRUL TİMUR KONUYU ILIMLI GEÇİŞTİRMEYİ SEÇEN KUMBARACI50 YE VE BURAYI MÜHÜRLEYEN BELEDİYEYE SORUYOR! OKUYUNUZ
İŞTAH MI BIRAKTILAR
Bu macera yeni değildir ve Recep Tayyip Erdoğan'ın İstanbul Belediye Başkanı olarak ilk kez iktidarla tanışmasıyla başlamıştır.VE BU MACERA ORADA DA KALMADI SÜRÜYOR
EVET VATAN CADDESİNE DE, BOĞAZ KÖPRÜSÜNE DE KARŞIYDIK, HARBİYE'DE YENİ ÇOK AMAÇLI SALONA DA KARŞIYIZ!
KOLTUKLAR VE ONURLAR
BİR PROFESÖRÜN CEHALET HAKKI VE AKP'NİN TİYATROLAR POLİTİKASI
GÜNDEM YİNE DOLU DOLU, YA GÜNDEME TARAF OLACAKLAR?
NİHAYET SANATIN YARIŞTIRILAMAYACAĞINI, YARIŞMA ARACI OLAMAYACAĞINI BİRİLERİ KISITLI BİR ALANDA DA OLSA DİLE GETİRMEYE BAŞLADI!
İstiklal Değişti mi?
GECİKMİŞ BİR YAZIYLA CKM OLAYI VE NEDİM SABAN'A YÖNELİK IRKÇI SÖYLEM ÜZERİNE
YAZSAM MI Kİ?
ÇATI ÖRGÜTLENMESİ "TÜRKİYE TİYATROLAR BİRLİĞİ"
TİYATRO KAMUOYU VE OKURLARA ZORUNLU BİR AÇIKLAMA

***

A.ERTUĞRUL TİMUR'A AİT ÖNCEKİ DÖNEM YAZI ARŞİVİ
Alternatif Bilanço
Tiyatrom Bilançosu
Tiyatrom Neden Kapanıyor?
Levent Çağlayan'ın yazısından devamla
BİZİ DE KENDİMİZLE YÜZLEŞTİR SAYIN ÖZİNEL
İBŞT - ATLADIKLARIM / DÜZELTMELER / EKLEMELER
BU SANATÇILAR İÇİN DEĞER Mİ?
TİYATROM ARŞİVİ TİYATRO'NUN YAKIN TARİHİNE TANIKTIR, SON 14 YILIN İKTİDAR TİYATRO İLİŞKİLERİ İNCELENMEDEN ORHAN ALKAYA OLAYI DEĞERLENDİRİLEMEZ...
ESNAF ANLAYIŞI İLE ÜLKE YADA BELEDİYE YÖNETİLİRSE...
HABER DEĞERİ OLMAYAN KÜLTÜR BAKANI ERTUĞRUL GÜNAY
KİRLENEN İNTERNET DEĞİL, BU O İNSANLARIN KENDİ BEYİN VE SÖZ KİRLİLİĞİ...
ARANIYOR...
YAPILAN EYLEME İLİŞKİN DEĞERLENDİRMELER VE TÜM TİYATRO ÖRGÜTLERİNE ÇAĞRI
4 KASIM KARANLIĞA KARŞI IŞIK EYLEMİ VE SAHNE IŞIKLARININ KÖR ETTİKLERİ
NASIL BİR TİYATRO YAYINCILIĞI
BARIŞAROCK ELEŞTİRİLERİNE İLİŞKİN
SAYIN MEHMET ESATOĞLU'NA AÇIK MEKTUP
YAŞASIN SANSÜR !
BEN DE OLSAM ÖZDEMİR NUTKU'NUN YAPTIĞINI YAPARDIM
Sol ve Ulusalcıların görmek istemediği tablo
Yaşam Kaya'ya ve Birleşen Topluluklara
Özel Tiyatroların düşmanı mıyız?
İmza defterine karşı görüş yazılmaz
Sözüm Devlet onu da yapsın bunu da yapsın diyenlere
ÖZEL TİYATROLARA YARDIM HAK MIDIR, RİSK MİDİR?
Kim Hayır Diyebilir ki?
İletişim Yorgunluğu
Lemi Bilgin'e açık mektup
Ulufeler dağıtıldı Ali Uyanığa yine büyük pasta
AKM, Tiyatral İstanbul, Karanlığa karşı Sanat Cephesi ve Farklı Görevlerin ayırdına varabilmek
Afife Jale Ödülünü yazmak Hiç içimden gelmedi...
"BASIN ÖZGÜRLÜĞÜ DEĞİL GAZETECİ ÖZGÜRLÜĞÜ DEMİŞTİK"
Lysistrata'lığın Lüzumu Yok!
BİLİNÇLİ, YADA BİLİNÇSİZ GREV KIRICILIK YAPMA PAHASINA, HAYDİ TİYATROCULAR UYGUN ADIM ARŞ ARŞ !
Yıkmayalım da Besleyelim mi?
BEDENİ GİTTİ GİTMESİNE DE HRANT DİNK ADI POPİLİZME KURBAN GİTMESİN
BİZE "BİR CÜMLE" SÖYLER MİSİNİZ?
Manşet Manşet Üstüne
1 LİRAYA TİYATRO VE BAŞKANIN TİYATROCULARA YEMEĞİ
Bir kilo Orhan Pamuk'mu daha ağır vakadır yoksa Bir kilo ulusalcılık mı?
BENDEN BU KADAR, YA SİZDEN NE HABER?
KÜLTÜR BAKANINA AÇIK MEKTUP Harçlık üleştirmeye son verilsin desteğin daha akılcıl yolları da var
YİNE YEŞİLLENDİ FINDIK DALLARI, ACEP NE OLACAK TİYATRONUN HALLARI?
BİLİNMEYEN TİYATROLAR FESTİVALİNİN BİLİNEN KONUSU ÜZERİNE SON BİR YAZI
BİR MSN SOHBETİNDEN YOLA ÇIKARAK GENÇLİK OYUNU METNİNDE ARAYIŞ DENEMELERİMİZ
GENÇLİK OYUNUNDA EN BÜYÜK TEHLİKE "DİDAKTİK OLMAK"
GENÇLİK OYUNU YAZMAK CESARET İSTER
GENÇ KİMDİR? HANGİ OYUN HANGİ YAŞ GRUBUNA HİTAP EDECEK? BUNU NASIL BELİRLEYEBİLİRİZ?
PANELDEN İZLENİMLER
GENÇLİK OYUNU" ÜZERİNE
TİYATRO'DA GENÇLİK RÜZGARI - 2
TİYATRO'DA GENÇLİK RÜZGARI - 1
BU NE BİÇİM BİR SORUMSUZLUKTUR!
MAALESEF YENİDEN YAYINDAYIZ
VEDA YAZISI
BANA GÖRE GERÇEK ÖZGÜR SANATIN TEK YOLU
TÜM KOMPLOLARA KARŞI ŞİMDİ EN BÜYÜK KOZUMUZU OYNAMANIN ZAMANIDIR!
HERKES BAKANI KINIYOR BENSE HEPİNİZİ KINIYORUM
Şimdi Ne Olacak?
OKUR GÖRÜŞLERİNE İLİŞKİN YANITIMDIR
ÖDÜL ALMAK NASIL Bİ ŞEYMİŞ?
MUHALİF OLMANIN DAYANILMAZ YÜKÜ..
EĞİTİM, SANAT, SANAT SATICILARI, ASUMAN KRAUSE VE DİĞERLERİ
SİYASET MEYDANI
OKURLARDAN RİCALAR
İZMİT'TE BALE SALONU MECSİT OLMUŞ
EYVAH ! YOKSA REKABET Mİ BAŞLADI?..
VE SİZ HALA SUSUYORSUNUZ
YİNE ÇOCUK TİYATROSU HEP ÇOCUK TİYATROSU
PEKİ YA KEREM YILMAZER'İ GERİ GETİREBİLDİNİZ Mİ?
RADYOCUMU İSTİYORUM
İBST KÖPRÜ FESTİVALİ
TİYATROM.COM'LA İLGİLİ ÖNEMLİ BİLGİLER
TİYATROM.COM 4 YAŞINDA ŞAİR SUNAY AKIN İŞTE BUNU BİLMİYOR...
ÜZERİMİZE VAZİFE DEĞİL AMA "MUHALEFET ETME" EŞEKLİĞİNDE BULUNDUK BAĞIŞLAYIN!
RAGIP SAVAŞ'A VE RADİKAL'E TİYATROM.COM'UN YANITI!
İZMİT BİZE NE ÖĞRETTİ ?
PARTİZANLIK SANATIN CAN DÜŞMANI ! TEK ÇÖZÜM ÖZERKLİK!
ZİNA!
LİSELER ARASI TİYATRO FESTİVALLERİ ENFLASYONU VE FESTİVALLERİN DEĞERLENDİRMESİ
TEMEL EĞİTİMDE ZORUNLU DRAMA
İMAM HATİPLER BİZİM SORUNUMUZ DEĞİL
GENÇLERİN KADERİ HOCALARIN HOBİSİNE Mİ BAĞLI KALACAK
KIŞKIRTICI BİR YAZI
İYİ Kİ DE TEMİZ KALIYORUZ
OKUMA TİYATROSU
CEM KARACA'NIN ARDINDAN
BBG EVİ 70'Lİ YILLARDA YAPILSA NELER OLURDU?
STAR TV'DE YENİ BİR SHOW PROGRAMI MI?
MEDYA NE YAPIYOR?
KERİM AFŞAR'IN ARDINDAN
ALTIN KESER ÖDÜLLERİ
KÜRESEL SALDIRIDAN YÖRESEL SALDIRIYA İŞGAL ALTINDA TÜRKİYE
DİPLOMALI CAHİLLER ORDUSU MU OLUYORUZ?
BİRİSİ GENÇLERE DOĞRUYU SÖYLEMELİ
YİRMİYEDİMART GEREKMİYOR
GENÇ TİYATRODAN TİYATROM.COM'A
TİYATROCULARA MEKTUP
HÜSEYİN SORGUN'A YANIT
ALİ TAYGUN'A YANIT
İBŞT : TÜRKİYE'NİN AYNASI
İBŞT'NİN AYNASINDAN YANSIYAN NE?
FUTBOL MU O DA NE ?
İKİ KİŞİ OLMAK
LANET OLSUN SANSÜR YİNE SAHNEDE
İNTERNETTE TİYATRO
İŞTE MEYDAN
GENÇ TİYATROCULAR TOPLANTISI 2
GENÇ TİYATROCULAR TOPLANTISI 1
SİZLERLE DİYALOG
NEDEN Mİ TİYATRO?
AHMET ERTUĞRUL TİMUR KİMDİR?

(Kaynak: tiyatrom.com)

MÜTTEFİKLERİ AHMET ERTUĞRUL TİMUR (NAM-I DİĞER 3. ABDÜLHAMİD) VE YALAN MAKİNESİ MUSTAFA ŞÜKRÜ DEMİRKANLI İLE KÖPRÜLERİ ATAN Ö. F. KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU

2010-03-10T07:27:00.000-08:00

Yine Şu Afyon Meselesi, Ertuğrul Faciasının Devamı ve Demirkanlı’nın TTB Takıntısı(9 Mart 2009)

Türkiye Tiyatrolar Birliği Afyon ziyareti ve sonrasında çıkardığı sonuçları “Afyon’da Ortak Bir Akla İhtiyaç Var” açıklamasıyla duyurduğunda, TİYATROM’un maliki ve editörü Ertuğrul Timur sitesinde bir magazin köşesi açarak, son olarak hızını alamayıp "manşetlere" de taşıyarak, haberci değil de bi-haberci (“dezenformatör” diye de okunabilir) kimliğiyle yayınlar yapmaya başladı. Görenler derdin şu Afyon meselesi nedeniyle TTB bildirileri ile polemik yarıştırma sevdası olduğu izlenimi edinebilir; fakat bu bir yanılsama olacaktır.

TİYATROM’daki Ertuğrul hırçınlığının ve bu hırçınlığı Tiyatro Dergisi’ne taşıyarak örgütsel söylem dersleri vermeye kalkan Mustafa Demirkanlı’nın TTB takıntısı geliştirmesinin sebebi Afyon’la filan ilgili değildir. Sebep mülkleri sandıkları Temiz Tiyatro / Temiz Yayıncılık kampanyası sitesi üzerinden, bu kampanyaya damgasını vuran örgütlü iradeleri hiçe saymaları, ama TTB’nin örgütlü iradesine çarpmalarıdır. Bu da kendilerini Afyon çılgınlığına sevk etmiştir.

Afyon çılgınlığının bir başka aktörü Ali Çakalgöz’ün derdi farklıdır: Amatör bir topluluk olarak yapılanan Afyon Belediye Şehir Tiyatrosu’nda (AKBŞT) önüne geçemediği ayrışma ve kamplaşmanın kendisini tasfiye etmek isteyen kanadından intikam almak istiyor. Aralarındaki sorunun örgütsel tiyatro platformlarında ele alınması gibi bir talebi yok; mahkeme yoluna gideceğim diyor. Bir de Genel Sanat Yönetmenliği yetkisinin elinden alınmasına büyük bir öfke duyuyor.

TTB’ye tepkisi kişisel stratejisiyle tam kesişmediği için meydana geliyor. TTB’den destek değil, psikolojizminin uzantısı olmasını talep ediyor. Yoksa Ali Çakalgöz ve yönettiği topluluğa belediyenin altyapı olanaklarının açılması ve Afyon’da tiyatronun yapılandırılmasında dışlanmamaları gerektiği, TTB tarafından belediye yetkililerine açıkça ifade edilmiştir. Ali Çakalgöz’e de altyapı kullanımı konusunda belediyeye başvurmasını önermiş, verilen söz tutulmadığı takdirde yanında yer alacağımızı söylemiştik. Yani kendisine daha serinkanlı ve dışlama / dışlanma tuzaklarına düşmeden bir strateji izlemesinin sonuç alabileceğini anlatmaya çalışmıştık. Fakat o daha farklı ve tam da karşı karşıya kaldığı ağır suçlamaları (örneğin AKBŞT’de kralcılık oyunu oynadığı suçlamasını) doğrularcasına kişiselciliğin damgasını vurduğu bir yol izlemek istiyor. Olan da Afyon’daki tiyatro ortamına oluyor. Olabilir. AKBŞT deneyiminden gerekli dersleri çıkarıp çıkarmamak kendi bileceği bir iştir. Ayrıca önerdiğimiz stratejinin vahiy kuvvetinde bir doğruluk içerdiğini iddia edecek halimiz yoktur.

Ertuğrul Timur ve Mustafa Demirkanlı’nın Afyon’daki tiyatro kargaşasını ele alma biçimleri Temiz Tiyatro / Temiz Yayıncılık döneminde ve sonrasında sık sık eleştirme gereği duyduğum, bir yerden sonra eleştirmekten sıkıldığım kişiselci stratejilerinin uzantısı olmanın ötesinde bir anlam ve öneme sahip değildir. Yönettikleri sitelerin kelimenin gerçek anlamında haber sitesi olma özelliği yoktur. Kendi tanıklığıma da dayanarak gazeteci yetenekleri olduğunu kesinlikle söyleyebilirim, ama bu yeteneği açığa vuracak insan gücünden de, kararlılıktan da, alt yapıdan da yoksundurlar. Habercilik kaygısıyla Afyon ziyaretine giden TTB heyeti içinden bir kişiyle dahi görüştüklerini, sorular sorduklarını, notlar aldıklarını sanmıyorum. Haber ayaklarına gelirse haberci, gelmezse bi-habercidirler. Afyon konusunu dillerine dolayıp sanal âlemde atıp tutmaları, tamamen göstermeliktir ve kişisel hesaplarla ilgilidir. TTB’ye tepkili Ali Çakalgöz’le danslarını da bu nedenle sürdürmeye gayret edeceklerdir.

Geçmişte koskoca tiyatro camiasıyla dalgasını geçen ve hâlâ gerçek kimliği anlaşılamayan, küfür ve hakaretin neredeyse meşru bir söyleme dönüştürülmesini sağlayan Burak Caney’in peşine takılmış olmaları da, manipüle edilmek istenen ve bu nedenle Trabzon’dan İstanbul’a getirtilen genç tiyatrocularla kurdukları ilişki de, Tiyatro Oyun dergisi kapatıldığında mağdur hale gelen genç editörlerin güya haklarını savunma biçimleri de, son olarak yine manipüle edildiği açık genç bir tiyatro öğrencisini tekzip etme girişimleri de, Ali Çakalagöz ve yardımcısı Sultan Örenkaya’nın tepkiselliğini kullanma ihtirasları da dönüp dolaşıp kişisel hesapların konusu haline geliyor. Örgütlü iradeler devreye girdiğinde bazen bir şeyler değişiyor, akılcılık galip geliyor gibi oluyor, ama nihayetinde kişiselci tutumlarında ısrarcı olmayı sürdürüyor ve dayanamayıp “Yaşasın Örgütsüz Tiyatro!” çizgisine yerleşiyorlar. Öyle ki, örgüt bildirileriyle kişisel polemik yürütmeye çalışmak gibi komiklikler bile üretiyorlar. Elbette çeşitli biçimleriyle TTB’ye dönük sansür ve dezenformasyon silahlarını kullanmayı da ihmal etmiyorlar. Çünkü haberciliğe değil, bi-haberciliğe yatırım yapıyorlar.

Tiyatro alanında kamusal / örgütsel stratejiler güçlü bir şekilde devreye girmediği sürece kişiselci stratejilerin yarattığı kirlilik ve kargaşadan kurtulmanın imkânı olmayacak. Bunun bedelini de tiyatro ödeyecek. Zaman zaman sanal yazışma, sohbet ortamlarında genç tiyatrocular beni buluyor ve nedir bu olan bitenler diye soruyorlar; yanıtım her zaman şu oluyor: Bu işlerin uzağında durun ve bulunduğunuz bölgede tiyatroyu yerleşik hale getirme, geliştirme kavgasına odaklanın. Hiç kimse aynı zamanda tiyatro yaparak bu absürtüklerin düzenli takipçisi olamaz. Hele işin başlarındaysanız, takip etmek bir yana, sınırlı bir ilgi örgütlemek bile lüks hale gelecektir. Bu tip absürtlüklerle, tiyatro sanatının kişilikli bir şekilde icrasını kolaylaştırmayı hedefleyen örgütler uğraşmalıdır – o da kargaşa ve bulantının salgın haline gelir gibi göründüğü zamanlarda. Bunun ötesinde sonuç hem akıl hem emek ziyanı olacaktır.

Temiz Tiyatro / Temiz Yayıncılık sitesine bakıldığında, sonuç bildirisinde tiyatro yayıncılarının kamuoyuna verdiği bir söz olduğu görülecektir: “Tiyatro yayıncıları olarak bizlere düşen görev küfür yayıncılığını kınayan imza kampanyasını kalıcı bir sözleşme haline getirmektir. Bu da tiyatro alanında haber, yorum ve eleştiri kültürünü yol açıcı ilkelere kavuşturmaktan ve örgütlü bir duruş sergilemekten geçiyor. Bu anlamda, kampanya vesilesiyle gündeme gelen Tiyatro Yayıncıları Birliği projesini hayata geçirmenin kamuoyuna karşı sorumluluğumuz olduğunun bilincindeyiz.”

Ertuğrul faciasının ya da bu faciayı silah olarak kullanma alışkanlığını bir türlü terk edemeyen Mustafa Demirkanlı’nın geliştirdiği TTB takıntısının nedeni, Tiyatro Yayıncıları Birliği (TİYAB) projesinin evrimine ve bu evrim sırasında geliştirdikleri tavırlara bakılarak kolayca anlaşılabilir. Örgüt dersi vermeye kalkanlar “Yaşasın Örgütsüz Tiyatro!” demekteler. Öyle ki ortada bir TİYAB iradesinin kalıp kalmadığı tamamen şüpheli hale gelmiştir. Bir yıl önce sonlanmış ve süre giden güncel sonuçlarıyla tarihe mal olmuş bir kampanyayı manipüle etme ve asgari müştereklerin ötesine geçerek iradeleri gasp etme çabaları sonuç vermemiştir. Bu anlamda TTB bir engeldir; çünkü yeri geldiğinde örgütsel iradesini belli etmek gibi aslında çok sıradan bir işi yapmaktadır.

TTB'nin "Temiz Tiyatro Temiz Yayıncılık Kampanyasına İlişkin Bir Açıklama"sının yakıcı bir gündem yarattığını düşünmek yanlış olacaktır. Özel olarak Ertuğrul Timur olsun, Mustafa Demirkanlı olsun ne kınanmayı ne de protesto edilmeyi hak ediyorlar – sadece hızlarını alamayıp örgütleri manipüle etmeye kalktıklarında hak ettikleri cevabı alıyorlar. Yani çıldırmak serbest.

Bu arada: 12 Mart’ta Beyoğlu adliyesinde Laz Marks’ın yargılanması başlayacakmış. TTB de orada olacak. Orada buluşmak dileğiyle diyelim. Haber de dayanışma da bu tip ortamlarda üretilir. Benim tuzum kuru: Orada olsam da, olmasam da, örgütlü olmanın avantajını kullanacağım. İnsanım diyen ve aklına mukayyet olmak isteyen herkese tavsiye olunur.

(Kaynak: LİNÇÇİ Ömer F. Kurhan TİYATRO YAZILARI)

***

Ayrıca bakınız:

LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan, LİNÇÇİ olmayan Nedim Saban'a dramaturgluk yapıyor!

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından, sansürcü, iftiracı yayıncı Ahmet Ertuğrul Timur'la (nam-ı diğer 3. Abdülhamid) en son haberleşmemizin anatomisi!

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

LİNÇÇİ TÜRKİYE TİYATROLAR BİRLİĞİ'NİN ÇÖP KUTUSU

2010-03-05T04:25:00.000-08:00

TTB'NİN AFYON ZİYARETİNİ MAGAZİNLEŞTİRME GİRİŞİMLERİNE KARŞI AÇIKLAMA 05/03/2010

Türkiye Tiyatrolar Birliği’nin Afyon’da belediye tiyatrosunda yaşanan olumsuz gelişmeleri üzerine bilgilenmek ve ne yapılabileceğini tartışmaya açmak üzere gerçekleştirdiği ziyaret, çeşitli tiyatro forum ya da site ortamlarında magazin ve dedikodu düzeyinde, hatta onun da gerisinde “yorumların” konusu olmuştur. Afyonkarahisar Belediye Şehir Tiyatrosu’nun (AKBŞT) nasıl yapılandırıldığı, evrimi içinde nasıl bir iç kargaşaya sürüklendiği ve TTB’nin gerçekleştirdiği ziyaretin / yapılan görüşmelerin içeriği göz önüne alınmadan, ciddiyetten ve bilgiden yoksun yaklaşımlar üretilmektedir.

TTB’nin yaptığı kısa süreli araştırma, AKBŞT’nin tamamen belediye yönetimine bağımlı, demokratik ve özerk bir tiyatro anlayışına zıt bir çerçeve içinde yapılandırıldığını göstermektedir. Buna ek olarak, tiyatro içinde bir ayrışma ve kamplaşma yaşanmış, bunun sonucunda kamplaşmanın taraflarından birisi tasfiye edilmiştir. Afyon’a giderken AKBŞT’nin tasfiye edildiği, tiyatro çalışmalarının sonlandırıldığı, tiyatro sahnesinin içinde bulunduğu kültür merkezinin faaliyetlere kapatıldığı ve yıkılmasının planlandığı söylenmişti.

Oraya gittiğimizde, tiyatro çalışmalarına geçici olarak ara verildiği ve çalışmaların başlatılmış olduğu, kültür merkezinin yeni şehir planlaması nedeniyle yıkılacağı, fakat Halk Eğitim Merkezi’nden devralınacak binanın tadil edilerek daha donanımlı bir sahnenin inşa edileceği, belediyenin tiyatro çalışmalarından tasfiye edilen tiyatrocuların belediyenin sahne olanaklarını kullanmaları konusunda engel çıkartılmayacağı bizzat Kültür ve Sosyal İşleri Müdürü tarafından söylenmiştir.

AKBŞT eski genel sanat yönetmeni Ali Çakalgöz hakkında çok ağır etik suçlamalar vardır. Suçlamaları yapanlar arasında ne yazık ki kendi yetiştirdiği öğrenciler de vardır. AKBŞT’nin sadece resmi yapılandırılma biçimiyle değil, aynı zamanda topluluk içindeki kamplaşma nedeniyle de bir açmaz ve kargaşaya sürüklendiği aşikârdır. TTB’nin Afyon’a ziyareti nedeniyle belediyenin dikkatli bir tutum geliştirmeye başladığı ve tiyatroyu tasfiye eder bir görüntü içine girmekten özellikle kaçındığı yorumları yapılmıştır. TTB’nin belediye yönetimine verdiği mesaj, Afyon’daki gelişmelerin takip edileceği ve tiyatronun gelişmesine yatırım yapılması yönündedir.

AKBŞT’den tasfiye edilen Ali Çakalgöz’ün meseleye yaklaşımı ve söylem düzeyinde magazin kulvarına yaptığı yatırım, örgütlü ve uzun soluklu bir mücadele perspektifine sahip olamadığını gösterir niteliktedir. Bu durumda, resmi tüzüğe göre gayet yasal bir şekilde elinden alınmış genel sanat yönetmenliğini iade edecek yeni bir belediye başkanının (haminin) yolunu gözlemekten başka çaresi yok demektir. Bu kendi tercihidir. Türkiye Tiyatrolar Birliği olarak, her yerde olduğu gibi Afyon’da da demokratik ve özerk bir tiyatronun önünü açacak bir stratejiye ihtiyaç olduğunu düşünüyoruz. Oradaki belediye yetkilileriyle görüşmeler de ona göre yürütülmüş ve değerlendirmek isteyen için önemli sözler alınmıştır.

Türkiye Tiyatrolar Birliği

(Kaynak: Türkiye Tiyatrolar Birliği)

Büktel ile Bulunmaz'ı susturmak için üretilen Burak Caney'e ödül vermiş Türkiye Tiyatrolar Birliği(!) üyesi TİYATROKARE'nin patronu Nedim Saban yazdı!

2010-03-02T22:36:00.000-08:00

Ölmemiş Bir Sanatçının Cenazesinin Düşündürdükleri

Nedim Saban
1 Şubat 2010

30 Ocak Cumartesi sabahı Teşvikiye Camii’de tek başımaydım. Hüngür hüngür ağlıyordum.Caminin imamının yanına yaklaştım.

- Hatun kişinin hakkını helal ediyorum dedim.Bana çok tuhaf bakışlarla baktı. Sabah sabah burada ne işin var demek ister gibiydi.

-“Beni tanımadınız mı?Hani Bayram sabahı, siz sabah namazından çıkmıştınız, ben de mahallenin çocuklarına çikolata dağıtıyordum. Bayramlaşmıştık”

- Aman efendim, sizi herkes tanır. Sevilen bir sanatçısınız, ailecek izliyoruz.

- Zaten ben Teşvikiye’ye , aksatmadan yılda 8 ila 10 defa gelirim Teşvikiye. Son olarak Cüneyt Gökçer’i uğurladık buradan. Şimdi de Ayten Erman’a geldim.

- Anladım Nedim Bey. Ama şu anda bir yanlışlık olmasın. Saat sabahın körü. Gördüğünüz gibi avluda da cenaze filan yok.

Avluya gözümü diktiğimde, bir iki güvercinin uçuşması, bir iki kedinin dolaşması ve soğuğun ruhumu sarmalaması, soğuğun beni acıtması dışında bir şey yoktu gerçekten. Öğle namazında Ömer Uluç Bebek Camii’den kalkacaktı, geçen gün Nedim Doğan adlı tiyatrocu ağabeyimizi Bakırköy’den uğurlamıştık. Ama ben Zaman Gazetesi’nde 30 Ocak sabahı okuduğum “Tiyatro patronlarına helallik vermeden öleceğim” başlıklı çarpıcı yazıdan sonra, Ayten ablanın da öldüğünden çok emindim.

100 kişilik bir ekiple Anadolu yollarını aşındırdığımız Zeki Müren Müzikali’nde, bir gün bile en ufak bir kapris yapmadan, sahnede en ufak bir disiplinsizliğe izin vermeden, tüm turnelerde otobüsteki en ön koltuğa tam zamanında oturarak genç meslektaşlarına örnek olan neşeli, dürüst Ayten Erman’ın hakkını helal etmeye gelmiştim Teşvikiye’ye. 59 yılın tiyatro emekçisi son olarak Cennet Mahallesi’nin Kısmet Ana’sı olmuş. Daha eski televizyon izleyicileri onu Cadaloz Mefaret olarak tanıyorlarmış. Cadaloz Mefaret, cenazesinde tabutunun içinden fırlayıp, onu zamanında sigortalamaysan, ya da sigorta primlerini yatırmayan, yevmiyelerinin üzerine yatan tiyatro patronlarını pataklamak istiyormuş.

Ah keşke Azrail cenazelerde ölülere son bir söz hakkı verebilse!

(Geçen gün emektar tiyatro sanatçısı Nedim Doğan’ın cenazesindeydim mesela. Rahmetlinin en büyük isteği bir bulmacada resminin çıkmasıymış. Sağolsun Levent Kırca, ona sürpriz yaparak, bunu sağlamış. Peki, kanserle boğuştuktan ve kanseri yendiğini sandıktan sonra, tiyatro organizasyonlarında birlikte çalıştığımız Nedim Doğan’ın, ruhundaki karanlık bulmacaları kim çözer? Örneğin Avcılar’da örnek bir belediye tiyatrosu kurmuşken, elinden kayıp giden bir tiyatroyu görmek onun gibi bir tiyatro aşığını tam anlamıyla hasta etmişti! O dönem haklı gerekçeleri de olsa, Avcılar’da yaşayan bir sanatçıya bu kadar büyük bir saygısızlık yapan bir belediyenin Bakırköy’den kalkan bir cenazeye en azından bir çiçek göndermesi gerekirdi diye düşünüyorum.)

Gelelim Ayten Erman’ın eski tiyatrolarının patronlarına helallik vermeme meselesine! Sağolsun beraber çalıştığı tiyatrolar arasından bizim tiyatromuz olan Tiyatrokare’yi ve Tuncay Özinel Tiyatrosu’nu ayırmış, diğer tiyatrolardan haklarını alamadığı için veryansın etmiş. Dormen Tiyatrosu’nun ne güçlüklerle kapandığını bildiğim için, bu yargının dışında tutulması gerektiğine inanıyorum. Ancak, sevgili Ayten Erman ablamızın 75 yaşında, ödenmemiş 30 milyar emeklilik primi nedeniyle halen emekli olamasının bir sanatçıyı yaşarken öldürdüğünü düşünüyorum.

Bu nedenle, sözkonusu miktarın toplanmasına öncülük etmeye ve kendi bütçemden katkı sağlamaya hemen hazırım.

Cenazelerde, gözümü tabutlardan alamam. Egoları şişik de olsa, dünyalıkları büyük de olsa, cüsseleri kocaman da olsa, tabut boylarının fazla değişmediğini görürüm.

Ayten Abla, şişman, tonton, cüsseli biri! Yürüme güçlüğü çekiyor yıllardır. Zeki Müren Müzikali’nin Bodrum’daki ihtişamlı galasında, sahne arkasında, karanlıkta düştü. Ben panikledim tabi.

“Abla, oyunu keseyim mi? “ dedim.

Tiyatrocuların, “the show must go on” sözüne hiç inanmam çünkü. Moliere sahnede ölmüş, Türkiye’ye gelseydi, bence kırk yıl evel geberirdi. Biz tiyatrocularımızı sahnede değil, gazete röportajlarında kırk kez öldürüyor, gömüyoruz vefasızlığımızla.

Ayten Abla, oyunu gala gecesi ortada kesme teklifime çok şaşırdı,

“Ne diyorsun evladım, galada 3000 kişi var” dedi, toparlanarak.

“Abla, onlar yapımcı olarak benim düşmemi bekliyorlar, senin düşmeni değil” dedim.

Ayten Erman, acılar içinde oyuna devam etti ve bitirdi.

Bugün, Zaman Gazetesi’ndeki söyleşiyi okuduktan sonra, ben aynı acıyı duydum. Onu bayramlarda arardım, sonra I Phone’a geçince, numaralarım silindi, sanki bahaneymiş gibi, arayamadım. Kardeşi Ayşen Gruda’yı gördüğümde hatırını sormuştum, o da aksi kadın, anladığım kadarıyla ablasının onurunu zedelemek istememiş. Kimse Yok Mu Derneği’ne, eski bir dostumu bana tekrar hatırlattığı için teşekkürü borç biliyorum.

Eski oyuncularımıza vefa gösteren Okan Bayülgen’imiz, Cem Yılmaz’ımız var. Bir de kafalarını çeviren, ciplerinin camlarını buzlatan, telefona çıkmayan hayvancıklarımız var.Amerikalı yazar ,A.R. Gurney’nin ”Yemek Odası” diye bir oyunu vardır. Prova edilmesi çok kolay, kısa sahnelerden oluşur. Gelin; halen insan kalanlarla bu sahneleri toparlayalım, şu eski oyuncularımız için jübileler yapıldığında bu oyunu farklı farklı kadrolarla sahneye koyarız, her defasında İbrahim Tatlıses’in, Sezen Aksu’nun kapısına gitmekten kurtuluruz.

Ulvi Alacakaptan’ı günahım kadar sevmem. Adamın politik olarak tutarlı olduğuna inanmıyorum ama Allah için, imanlı olduğuna inanıyorum. TODER başkanıyken, en azından zor durumdaki oyuncular için geceler düzenlendiğinde, elinden geldiğince bir şeyler yapardı. Özel gecelere kendi cebinden bilet aldığına şahidim. Şimdiki Tiyatro Oyuncuları derneği ne yapıyor acaba? En son duyduğumda Kadıköy Belediye Başkanı’ndan lokal dileniyorlardı!

Zaman Gazetesi’ndeki bu yazı beni sadece Ayten Erman’ın değil, pek çok sanatçının cenazesine götürdü erkenden. Onlara ölmeden sahip çıkalım beyler! Tiyatro Oyuncuları derneği diye bir derneğimiz varsa, bu dernekten bunu istemek hakkımızdır. Yıllarca sendikalaşmaktan, politize olmaktan, direnmekten korktuk. Belki bugün gazetede Ayten Erman söyleşisi okuyacağımız yerde, TEKEL işçilerinin onurlu direnişi gibi, kültür baronlarına karşı tiyatro, sinema, televizyon sanatçılarının direnişini okuyor olacaktık!

Tartışılması gereken tek konu, sanatçılarımızın kiralarını ödeyememeleri, sigorta primlerini ödeyememeleri, ilaç alacak durumda olamamaları, işsizlikten intiharın eşiğinde olmaları da değil bence. Bazıları setlerde köle durumunda, şerefleri ayaklar altında…. Ayten Erman en azından özgürce konuşabilmiş!

Ya zincirlerine rağmen medyatik olduğunu sananlar?

Nedim Saban
nedimsaban@superonline.com
01.02.2010

***

Güncelleme..
Aşağıdaki bölüm Nedim Saban tarfından 02.02.2010 tarihinde eklenmiştir.

"tiyatro oyuncuları başta olmak üzere,ilgili tüm kamuoyuna; nedim saban yalan söylüyor...toder hiç bir zaman kadıköy belediyesinden lokal talebinde bulunmamıştır...kaldı ki böyle bir talepte bulunsaydı kim ne diye karşı çıkabilirdi...acaba bu yalanı kadıköy belediyesine açmış olduğu kavgaya alet olmayan toder e olan hıncından mı söylemektedir?...ve derneğinden taleplerde bulunma hakkından, örgütlenmekten söz eden nedim saban'ı, son zamanlarda devrimciliğe (!) iten sebebi çok merak ettiğimizi söylemeliyim...ey nedim saban sen ne zamandan beri örgüte, örgütlülüğe, mücadeleye başladın da bizim haberimiz oldu? devrimciliği sen ne zannediyorsun? kafana tuğla mı düştü ya da tanrısal bir uyarı mı oldu da sen ateşli ateşli bu söylemlere giriştin...ben senin gibilerin bu girişimlerinin ardında başka şeyler ararım...bunu da umuma açık sanal dedikodu ortamlarında değil yüzyüze yaparım...o kastetiğin toder yönetiminden beni ve yönetimimi kastediyorsan uyarayım ben sataştığın diğer arkadaşlara benzemem...başta sen ve güvendiğin herkes bilsin..."

Sabahın üçbuçuğunda posta kutuma düşen bu posta iletisini mahallenin kasabından aldığımı sanmayın sakın!

Bu kişi, binbeşyüze yakın üyesi olan Tiyatro Oyuncuları Derneği Başkanı'dır. Başkan, Televizyon Gazetesi'ne ve Tiyatro Dünyası'na yazdığım yazıda derneğinin işlevsiz kalmasıyla ilgili iki cümleye kızmış. İki gündür facebookta, sanal ortamda devamlı saldırı mailleri atıyorlar.Hem de, onursal başkanları Ulvi Alacakaptan'ın taktiğini uygulayarak, buldukları tüm mail adreslerine, özel polemikleri gönderiyorlar. Ben bu kişinin gönderdiği mailleri spam'e almıştım çünkü oyuncu meseleleri ile ilgileneceği yerde Sinop'un Eyfel Kulesi, Paris'in Özgürlük Anıtı, New York'un Volga Nehri gibi şeyler gönderiyordu ama işe bakın ki, telefonuma düşmüş. Farkındaysanız, yukarıda da, temsilcisi olduğu derneğin yükümlülükleriyle ilgili tek bir cümle yok! Kime ne, senin lokalinden? Kime ne benim eylemimden? Kime ne senin beni çok fena yapacağından?Siz sanal takılırken, bu memleket daha Cumartesi günü İclal Aydın'ın yazısını okudu, birkaç gün önce Aşkım Aşkım dizisinin eylemini gördü, birkaç ay önce işsizlikten intihar eden Yaman'ımız başka bir memleketin çocuğu muydu?

Ayten Erman ile ilgili yazdığım koskoca yazıda sadece TODER bölümünü mü gördünüz, ayıptır yahu!O yazıda çözüm önerileri var, açın tekrar televizyongazetesini okuyun, 72 saat içinde, önce 6 aydır başkanı olduğunuz Tiyatro Oyuncuları Derneği'nde, Tiyatro Oyuncuları için neler yaptığınızı bir anlatın, derneğinize üyelerin kim olduğunu bir açıklayın, bir de çözüm önerilerime cevap verin.Sizinle oturup uzlaşmaya yokum ama tartışmaya varım.Sanal ortamdan çıkın, çözüm önerileri getirin!Kendisini hiç sevmediğim halde, şu tavrınızla eski başkanınız Ulvi Alacakaptan'ı mumla aratıyorsunuz çünkü.

Yazarın Tüm Yazıları

Bu Yazıyı TAVSİYE ET!

***

Yorumlar

İhsan Ustaoğlu
2 Şubat 2010

Son dönemlerde tiyatro sanatçılarının sözcülüğüne soyunan SAYIN Nedim SABAN, komik açıklamalar yapıyor... Tiyatro Oyuncuları Derneği (TODER) Yönetim Kurulu eski Üyesi olarak diyorum ki, Nedim Saban derneğin yerini bile bilmez... Nedim Saban, Kendi çevrelerindeki sanatçılar dışında düşkün sanatçıları kabullenmiyor herhalde ya da bilmiyor... Böyle durumlarda "TODER ne yapıyor?" demek, son derece komik. Örgütlenmeyi daha yeni kavrayan bu meslektaşımız (Nedim Saban), dernek, meslek örgütü, sendika, biroy ne yapar ve sınırları nelerdir bildiğini sanmıyorum. TODER eski Başkanı Ali Yaylı, 3 meslektaşımızı huzurevine kendi yerleştirdi... Belediye başkanlarıyla görüşerek... Rahmetli Erdinç Bora bunlardan biriydi... Nedim Saban, Erdinç Bora'yı tanımaz tabii... TODER'in bir takip komitesi mi var? TODER, "Hangi oyuncu düşkün durumda, kim nerede ne yapar?"ı mı takip edecek? Aymazlığın bu kadarına pes doğrusu... Kendi çevreleri dışındaki oyuncuları tiyatrocu saymayan ve "binlerce çakma derneğe oyuncu alındı" diyen sayın Saban, şunu bilsin ki TODER Yönetimi tiyatro emekçilerinden oluşur ve o (Nedim Saban, tiyatro emekçilerine ait olan) bu dünyayı bilmez. Siz Nedim Saban ve Sizler daha önce saymadığınız ve ötekileştirdiğiniz topluluk ve oyuncuları bilmezken, biz onlarla uzun yıllar önce çalışmalar yapmıştık ve hâlâ yapıyoruz. Tabii ki tiyatroya terleriyle can veren oyuncuları dernek üyeliğine kabul edeceğiz... Tiyatro sanatçılığına ipotek koyan sizin bu anlayışınız, önce kendini sorgulayacak... Bize hocalarımız, oyuncu önce düzgün konuşacak derdi... Fazla uzatmak istemiyorum; öfkeliyim, sözü edilen 3o milyarı bulma konusunda kendisine (Nedim Saban'a) önerim şudur: "Tatlıcı Tombak Tiyatrosu"nun onlarca dükkânından oluşan gelirlerinden birer milyar akıtsa, bu para sağlanır... Ayrıca malum, bakanlık (Türkiye Cumhuriyeti Turizm ve Kültür Bakanlığı) yardımının kimlere en fazla verildiği gayet açık ortada...

BULUNMAZ'ın notu: Kırmızıyla yazılmış sözcük ve işaretler bize ait!

***

Zeynep
2 Şubat 2010

Çok güzel yazmışsınız ama herzaman sizin gibi sanatcilar bunu dile getirecek kaymagini digerleri yiyecek...... onun icin sadece sizin yazdiklarinizi okuyup bir tiyatroya gidemeyecek kadar iki yuzlu bir seyirci olacagim...cunku icmizde var hiyekarlik ... .ama siz yazin mutlaka birileri sizin arkanizda gelecek kadar tiyatro sevdasi olur...... saygiyla sizi selamliyorum........

***

Ali Yaylı
2 Şubat 2010

Nedim Saban'a;

Sines-Sen sayfasına ve yukarıdaki yazına; yalan, iftira, suçlama, çarpıtma ve bilgisizce yapılan karalamalarına cevabımdır...

1- Yukarıdaki yazıyı, sabahın üç buçuğunda değil, akşam yirmi iki sularında gönderdim.

2- Derneğin işlevsizliği konusunda hak vermekle beraber, sebebinin ben ve yönetim kurulu olmadığını bildiğini biliyorum... Neden işlevsiz? Eğer bir ülkede tiyatronun en azından sanat yasası yoksa, iş kolu ile ilgili yasa yetersizse, var olan telif yasası işletilmiyor, sanatçının mahkeme kapılarında sürünmesi sağlanıyorsa ve buna karşı yapacağın her eylemin sonuca ulaşması beklenemez... Ya da yapılacak kısmî düzenlemeler ancak "aspirin tedavi" olur, o kadar... Yani dilencileştirilen topluma tiyatrocuları ya da tüm sanatçıları da katmak istemeleri sonucudur... Dolayısıyla burada tek tek zora düşen oyuncu arkadaşlar nedeniyle panik halde çare aramalar, işte bu amaca hizmet eder... Eee bu durumda başta sen olmak üzere, üyelerin destek vermediği, (ayrıca senin TODER'i ciddiye bile almadığını her platformda söylediğini biliyorum) proje üretmediği, üretse de hayata geçmesinin kotarılamadığı, gerek sosyal, gerek özlük, gerekse telif hakları konusunda derneğin yetkisinin de yaptırımının da (yasal olarak) olmaması sebebiyle işlevsiz kalmaktadır... Kaldı ki adı üstünde yönetim kurulu yönetmek üzere göreve gelir... Ama yönetecek üye yoksa ne yapabilir...

3- Bilgisiz olduğunu, söylediğin bir başka yalanla ispatlayayım, TODER'in üye sayısı 984'tür, 1500 değildir... Hatta ölenlerin numaralarını (anısı kalsın diye) silmediğimiz için onlar da dahildir... Yani yaşayan üyelerimizin sayısı 900 civarındadır...

4- Bilgisizliğin ötesinde ilgisiz olduğunu da şurdan anlıyoruz, ben yaklaşık bir aydır başkanlığı demokratik bir şekilde sayın Yalçın Özden'e devrettim, bunu da derneğin internetteki sayfasından ilan ettik... Demek ki derneğin sayfasına da zahmet edip bakmamışsın bile... Eğer bu sayfadan haberdar değilsen bu daha da vahimdir...

5- iftiralarından biri, sanal ortamda saldırdığımdır...bu külliyen yalandır...bu cevabi yazım sinesen’in sayfasına yazdığım yazıdan sonraki ikinci yazımdır...bir daha da yazmayıp yüzyüze, bir platform oluşturup orada tartışmayı ( senin önerine icabet ederek) beklediğimi belirteyim...

6- lokal meselesine gelince yukarda da olan sinesen’in sayfasında, kadıköy belediyesinden lokal dilendiğimi yazmışsın..a bilgisiz a mütecaviz a muhteris nedim doğan bunu nerden uydurdun? ıspatlamazsan müfterisin...ilan ediyorum...

7- derneğe üyelerinin kim olduğunu soruyorsun, başka yazışmalarda da benzer şeyler sormuşsun yani derneğe sahte üye mi kaydediyoruz? bunu da ıspatlamak zorundasın...ıspatlayamazsan müfterisin...kaldı ki istifa ettiğini söylediğin dermeğin üyelerini sorgulamak sana mı düşer, velev ki düştü,burada bir yönetim kurulu var onların oluruyla üyeliğe kabul ediliyorlar, yasa var tüzük var eğer kaygın kuşkun ya da delilin varsa gelir dernekteki defterlere bakarsın incelersin, olmadı çağırırsın derneği olağandışı kongreye sorarsın...hesaplaşma yeri kongredir,ibra etmezsin ilgili mahkemeye dava açarsın...a örgüt engelli a yasa özürlü a bilgi yoksunu a ilgi sakatı nedim saban...kaldı ki seni üye yapan yönetim eski kurulundaki arkadaşlar seni üyeliğe kabul ederlerken eksik mi davrandılar...ha aklıma gelmişken sorayım sen tiyatro patronusun, her hangi bir tiyatroda salt oyuncu olarak çalıştın mı? eğer kendini yalnız patron değil aynı zamanda oyuncu olduğunu iddia ediyor ve toder den hesap sormak istiyorsan bu yaklaşık yaşayan 900 civarındaki üyenin yüzde onunun imzasını topla olağandışı genel kurula götür...tekrarlıyorum 90 üyenin imzasını...hatta sana kolaylık olsun diye 90 değil 50 üye imzası topla yönetim kurulunu ikna etmek benden...hatta 50 değil 30 üye imzasına ben razıyım...yemin ederim ki derhal olağandışı kongre için çabalayacağım, yönetim kurulu ve denetim kurulunu ikna edeceğim...

8- gelelim sevgili ayten erman’ın yardıma muhtaç olup tiyatro patronlarına olan tavrına...adı üstünde tiyatro patronları...sizin bir derneğiniz yok mu da hemen her birinin durumu ayten abla ayarında olan, yoksulluk ve yukarıda bahsettiğim sosyal,özlük hakkından mahrum telif hakları gaspedilen toder üyelerinden ya da başkanı,yönetim kurulunu aklın sıra görevlerini yapmaya çağırıyorsun (sanki böyle bir görevleri varmış gibi)... sen kim oluyorsun da böyle bir çağrı yapıyorsun? hadi yaptın bu çağrıyı bunca yalan, iftira neden?bu tavrın dilenci toplumu yaratmaya çalışanlara hizmettir...temelde yasal olarak çözülmeyen sanatçının sorunları bu aspirin tedaviyle çözülmez tam aksine sanatçıyı dilenci konumuna düşürür, böyle olunca da senin gibilere malzeme olur...BU SON SANAL YAZIMDIR SANA, EĞER TİYATRO İNSANLARI BİR PLATFORM OLUŞTURURLARSA TARTIŞMAYI DAHA DA DETAYLI AYDINLATMAYI, BİLGİLENDİRMEYİ, ŞOV YERİNE İŞ ÜRETMEYİ TERCİH ETTİĞİMİ BELİRTİR...AKSİ HER TUTUM SEVİYESİZLİĞE HİZMET EDER Kİ BEN BUNDA YOKUM...son uyarı bir daha bu gibi iftira ,yalan ve benzeri yazı sohbeti sürdürürsen yasal her türlü hakkımızı gerek kurumsal gerel kişisel olarak arayacağımızı ilan ediyorum...not: bu seviyesi kuşkulu yazışma için kendi adıma tüm tiyatro insanlarından ve okuyanlardan özür dilerim...

Ali Yaylı
Tiyatro oyuncusu

***

Yalçın Özden
9 Şubat2010

Tiyatro patronu ve iş adamı Nedim Saban... Nereden beslenerek bu tatsız yazıları yazdığını çok iyi kestiriyorum... Keşke bu büyük ailenin sorunlarını derneğimize gelip konuşsaydın. Hep birlikte neler yapacağımızı tartışırdık. Ama sizin patronlar derneğiniz bir lobi oluşturmuş ki ne yaman çelişki... Ne içerlerine bir başkasını alırlar ne de birbirlerinden vaz geçebilirler. Siz kendinizden başkasını sevemezsiniz... Boşuna kimseyi kandırmayın. Devletten aldıklarınızdan zor durumda kalan oyuncu arkadaşlarımıza yardım edebilirsiniz pekala... Oyuncuların durumu malum aidatlarını bile ödeyemiyorlar çoğu zaman... Ülkemizde devletten beslenen özel tiyatrolar dışında benim gibi hiç yardım alamayan ve bu ülkenin insanlarını, BU ÜLKE İNSANINA oynayan tiyatrolar ne yapacak... Siz sıcak yataklarınızda maddi destekli kardeşler... Ayten hanımı kullanarak kamuoyu oluşturamazsınız... Sakın bir şeylere soyunmaya kalkma, tiyatro adına sakın... Çünkü sen o tiyatro sokağının insanlarını, o tuvaletsiz kulislerini görmedin, tanımıyorsun sen başka bir yerdesin... Oradan atlayıp aramıza karışma sakın çünkü atlarken bir yerlerine zarar verirsin... Ulvi’ye -Günahım kadar sevmem- cümlesini kullanman büyük saygısızlık... Ulvi’nin siyasi görüşü ne olursa olsun. O bir tiyatro duayenidir ve oyuncudur... Onunla görüzlerimiz ayrı bile olsa barış içinde diyalog kurup ilişkilerimizi dostane götürmeliyiz. Ne olursa olsun Ulvi bir ustadır. Keşke biraz ustalarla oynayabilmiş olsaydın... Ne yazık ki o merdivenlerden çıkmadın ya da çıkamadın... Bu yüzden işin acısını hiç bir zaman bilemeyeceksin. Lale Oraloğlu’nda oynarken ben turnede kamyonda yatardım ki ustalarım daha rahat seyahat edebilsin diye... Direkler Arası Kabare’de İhsan Yüce kulise girdiği zaman ayağa fırlardım... Üç Maymun Kabare'de Özcan Özgür’ün sırtını kurulardım... Hepimiz aynı sahneyi paylaşıyorduk ama onlar benim ustalarımdı... Ve sonsuza değin ustalarım kalacaklar nur içinde yatsınlar... Sen güzel kardeşim tiyatronu yap çizmeyi geçme daha çok yol alman gerekiyor... Erdinç Dinçer ölmeden önce bir ay ETFAL hastanesinde yattı hanginiz ziyaret etti yanıt bekliyorum. Bu da sanal ortamda ilk ve son yazımdır. Sorunlar yüz yüze konuşulmalıyız. Böyle polemikler ucuz ve yakışıksız kaçıyor... Sana son söz önce saygılı olmalısın...

Yalçın Özden
TODER BAŞKANI

***

Nedim Saban
10 Şubat2010

Toder’e bakan Yalçın Özden, Ölmemiş bir sanatçının cenazesinin düşündürdükleri yazımdaki bir küçücük cümleden ne kadar nem kapmışsınız ki, üçüncü ligde, iki arkadaşınızın arkasından siz de hiçbir mesleki formasyon göstermeden sadece saldırıyorsunuz.Birincisi, sözünü ettiğiniz o patronlar derneğinden çoktan istifa ettim.İkincisi, o derneğe girmek için kaç takla attığınızı ne çabuk unuttunuz.Üçüncüsü, aşağıladığınız o derneğin sekreteri olan Tuncay Özinel, eleştirilerime cevap vermektense şahsıma küfür ederek saldırmayı seçen ikinci lig üyeniz Ali Yaylı’nın patronudur.Kaldı ki, insanları patron işçi diye ayırmak, çok gerilerde kalmadı mı? Özel tiyatrolar olmasa oyuncular hangi tiyatrolarda görev alacaklar? Bence mesele dürüst işverenleri ortaya koymakta, dürüst olmayanları ayırmakta!Çok merak ediyorum, sizin de ziyaret ettiğiniz ilkokullarda tiyartro yapan 300 işverenin kaçı dürüst? Kaçı oyuncularının sigortasını düzenli olarak ödüyor, sosyal haklarına sahip çıkıyor? Kaçı korsan tiyatro yapıyor? Kaçı tüccar? Hatta kötü tüccar Zavallı çocukların sırtından ticaret yaparak, günde sekiz oyun oynayarak ticaret yapıyor? Yarının seyircisinin düşlerini sömürüyor?Ben bunları rahatlıkla sorarım çünkü alnım son derece aktır. Yaptığım tiyatro ortadadır.Şimdi bırakın kamyonda yatma edebiyatı yapmayı, önce ikinci ligdeki kendine tiyatro oyuncusu diyen arkadaşlarınızla beraber bugüne kadar Türk Tiyatrosu için yaptıklarınızı, aldığınız ödülleri, yaptığınız çalışmaları, aldığınız eğitimi ortaya koyun. Tatlı mı sattınız, kebap mı sattınız, bilet mi sattınız, ruhunuzu mu sattınız hiç önemli değil, sonuç önemlidir çünkü seyirci ne gördüğünü sorgular.Ulvi Alacakaptan meselesine gelince... Yazımı dikkatli okursanız, kendisini hiç sevmediğimi ama oyuncular için yine de bir çabası olduğunu söylemişştim. Yazımın diğer kısmında da şu TODER üyelerinin mesleklerini açıklamanızı istiyorum. Bir de TODER neler yapıyor onu soruyorum. Madem TODER’e bakıyorsunuz, ticari çalışmalarınız el verirse, onu da cevaplarsınız bir ara. Ya da politik düşüncelerine ben de katılmasam da , bunu TODER’i sizden çok daha iyi yöneten Alacakaptan’a bırakın. Meslek grubunuza sahip çıkmanız gerekiyor, bu konuda sorumnluluklarınız var ve galiba komplo teorileri üretmenin dışında birşey yapma peşinde değilsiiniz çünkü.

***

Asuman Çakır
13 Şubat 2010

Yapmayınız... Nedim Saban tiyatroya büyük katkılar sağlamış bir tiyatro adamıdır... Oyuncularının emeğine ne kadar hassas olduğu herkes tarafından bilinir.. Biraz izan...

***

Yalçın Özden
20 Şubat 2010

Siz önce oyuncu değilsiniz ve düzelemez Türkçenizle hiç olamazsınız... Bu nedenle tiyatro patronluğunuz isabetli; ama tiyatro adına oyuncular adına konuşacak o kadar değerli ve o kadar usta var ki, size laf etmek yerine ne düşer anlamalısınız... Ayrıca, okullarda yapılan doğru çocuk tiyatroları, yarının tiyatro izleyicisini oluşturmaktadır. Bu konuda ne kadar takdir aldığımız somuttur. Ve kendimizi size kanıtlamak zorunda hiç değiliz. Haddini bil ve çizmeyi aşma sakın... Hiç yazmayacaktım; ama kamuoyu bazı şeyleri bilmeli... Yaptığın tiyatroyu, nereden geldiğini her şeyi biliyorum... Sen patronlarla ilgili konular dışına çıkma; oyuncuları oyuncular konuşsun, Tiyatro Derneği'mizi (TODER) de bırak dernek üyelerimiz irdelesin... Ben bir kez yapımcılar derneğine müracaat ettim. Onlar da "derneğimiz kapandı" dediler, iyi niyetle yaklaştım; ama tuhaf bir yalan söylendi... Ayrıca takla filan atmadım; ama bir yerde seni yakalarsam, güvercin takla attırabilirim sana... Bu küstahça davranışın yüzünden takla atmayı sen hak ediyorsun çoktan... Sen "ne kadar kazanırım, hangi oyunu koyarsam hangi kesimi çekerim, ne kadar cüzdanımı doldururum" onları düşün... İkinci lige gelince, negatif kusan midenizden çıkan ayırımcı, bölücü konuşmalarınız kimseyi kışkırtmayacaktır. Çünkü, sizi ciddiye almamız olanaksız... Kimin hangi ligde oynadığına halk karar verir. Biz, rüştümüzü çoktan kanıtladık... Sen, kendine bir yer açmaya çalısan, hırs küpü olmuş çaresiz ve tatminsiz bir şeysin... Ben çocuk tiyatromdan gurur duyuyorum... Ayrıca, Anadolu'nun en uç noktalarına turne yapıyorum; yetişkinlere de oynadığım kabareler bizim insanlarımızı anlatıyor. Hazıra konmuyorum yani. Yıllarca yazdım, yazıyorum ve oynuyorum...TRT'de 17 yıl yazdım ve oynadım... Ülkemde ayakta alkışlanıyorum... Ne kadar terbiyesiz ve utanmaz bir insansın sen; insanları küçümseyen, büyüklerine yukarıdan bakan bir zavallısın; temsil ettiğin cemaati de daha fazla utandırma; o insanlar dost insanlardır. Geleneklerine bağlı ve saygılı insanlardır. Buradan senin büyüklerine sesleniyorum: Lütfen sizin yanlış anlaşılmanıza neden olacak bu kardeşinizin kulağını çekiniz. Tiyatro ortamında sağa sola sataşan SABAN, kendi soyadına zarar vermeye başlamıştır. Bu kadar agresif ve tiyatro camiasındaki büyüklerine ve derneğimize saldırarak, eski magazin programcılarına benzer düzeysiz davranışlarla puan almıyor kaybediyor... Ayrıca, ailenizin yanlış anlaşılmasına neden olacaktır. Saban’ın saygın babası, çocuğunuzun yazılarını okuyun lütfen... Aldığım iki ödülü bilen bilir, ama en büyük ödül halkın sevgisini ve takdirini kazanmaktır. Dr. Stres, önce kendini şu stresten kurtar bakalım... Yazmayacaktım; ama bu kadar kaşınan birini kaşımak lazım diye düşündüm...

(Kaynak: tiyatrodunyasi.com)

LİNÇÇİ ORHAN AYDIN'IN ÇÖP KUTUSU / 1

2010-03-02T10:14:00.000-08:00

Orhan Aydın: “Yiyin efendiler, yiyin…”

Kahvaltı tabağında ne var? Peynir, zeytin, domates, salatalık, salam ve kızarmış ekmek mi? Yoksa, dibi tutmuş koskoca bir yalan mı?
Hepsi birden.

Peki yalan yenir mi?

Yenir.

Memlekette gözü aç, beyni aç, ruhu aç ‘sanatçı’ bu kadar bolsa yenir!

Hem de kızarmış ekmeğin, salatalığın, peynir-zeytinin yanında ‘bir parmak bal’ niyetine!

Dolmabahçe kahvaltılarının ikincisi yapılacak.

Başbakan yardımcısı Hüseyin Çelik’in organize ettiği buluşmanın listeleri ortalarda uçuşuyor; kimler yok ki?

Hülya Avşar, Yılmaz Erdoğan, Kadir İnanır, Cüneyt Arkın, Necati Şaşmaz, Hale Soygazi, Haldun Dormen, Yıldız Kenter, Ayten Gökçer, Müşfik Kenter, Mesut Uçakan, Sinan Çetin, Kenan İmirzalıoğlu, Kenan Işık, Mahir Günşıray, Uğur Yücel, Derviş Zaim, Osman Sınav, Özgü Sırrı Süreyya Önder, Nuri Bilge Ceylan, Fatih Akın, Ferzan Özpetek, Özcan Deniz ve Lale Mansur.

Nasıl liste?

İçlerinde, Hülya Avşar hanımefendi gibi Başbakana ilan-ı aşk eden de var, dinci cemaat ve örgütlerle aşık atan da, uluslararası ödüller alan ‘yalnız ülke’ çocukları da, adı bin yıldır sağcıya çıkmış duayenler de, Fettullah müritleri de, aklı evvel kent komikleri de, açılımdan açılıma koşanı da!

Bu insanlarla ne konuşulacak?

“Merhaba hoş geldiniz, nasılsınız”, “Hürmetler ederim efendim, zat-ı alinizi sormalı”

Aranızdan el-etek öpenler de çıkacaktır!

Sonra ne olacak?

O sofraya, kucak kucak dosyalar taşısan ne olur?

Şimdiye kadar bu sözde paketle ilgili İçişleri Bakanı onlarca görüşme yaptı; kimin söyledikleri, önerdikleri karşılık bulmuş ki, seninkiler bulsun?

Kaç ay geçti üstünden, elle tutulur gözle görülür tek sonuç var mı?

Anlamamak için ‘çok aç’ olmak gerekiyor galiba!

Bırakalım olup biten tüm alavereyi-dalavereyi, ortada “taş atıyor” diye ceza evlerine konulan kaç çocuk var, biliyor musun?

Bu çocukların ağır ceza mahkemelerinde, 10-17 yıl ceza istemeleriyle yargılandığından haberin var mı?

Kürtçe şarkı söyledi diye, barış, eşitlik ve özgürlük istemlerini dile getirdi diye, hakkında davalar açılan kaç yurttaş, kaç sanatçı var?

Kaç Kürt yoksulunun evine kardeş acısı, evlat acısı, vatan acısı düştü düşüyor?

Şu son üç ayda, kaç Kürt Belediye Başkanı, siyasetçisi tutuklandı, kelepçelendi, sorgusuz sualsiz cezaevlerine konuldu?

Bak nasıl da kalkınıyor Güneydoğu, ceza evleri ağzına kadar dolu!

Korucular ağa, binlerce cinayetin faili çete başları da, ‘yetkili’ kılınıyor.

Bölgede cirit atan tarikatların sırtları sıvazlanıp, kasaları dolduruluyor.

Camilerde şer nutukları çekilip, fetvalar veriliyor.

Eğer gerçek bu değilse, Fatma Girik, Ferhat Tunç, Tarık Akan, Rutkay Aziz, Ferhan Şensoy, Orhan Aydın, Yılmaz Onay, Metin Coşkun, Bedri Baykam, Nejat Yavaşoğulları, Cahit Berkay, Semir Aslanyürek, Nuri Gökaşan, Ender Yiğit ve onlarca sanatçı arkadaşımızla birlikte, büyük bir hayal görüyoruz!

“Çağrılsaydım da gitmezdim, ağlayan bir ekonomi var, sokaklarda perişan edilmiş Tekel işçileri var, hiçbir sorunu teğet geçemem.” diyor Fatma Girik.

En can alıcı gerçeği Ferhat Tunç dile getiriyor.

“Kendi ülkemde nasıl bir dışlanmışlık, bir faşizanlıkla karşı karşıya bulunduğumu ifade etmek durumundayım. 30 yıla varacak olan sanat hayatımın neredeyse bütünü, bu ülkede baskı ve yasaklarla mücadele içinde geçti. Bu yasakların özellikle son 7 yıllık AKP Hükümeti döneminde katlanarak devam ettiğini söylemem gerekiyor. Kürt coğrafyasında görülmedik bir baskı ve terör rejimi yeniden canlandırılmaya çalışılıyor. Kürt halkının seçilmiş belediye başkanları ve siyasi temsilcileri ardı ardına kelepçelenerek tutuklanıyor ve Kürt çocukları panzerlere taş attıkları iddiasıyla onlarca yıl hapisle yargılanmak üzere tutuklanıp cezaevlerine tıkılıyorlar. Öte yandan Kürtçe şarkı söyleyen sanatçılara yönelikte yeni bir saldırı furyasıyla karşı karşıya bulunuyoruz. KCK operasyonu kapsamında sırf şarkı söylediği için tutuklanan Diyarbakırlı Şeyda Perinçek hala cezaevinde bulunuyor. Yine son bir ay içinde önce Kürt sanatçı İbrahim Rojhılat ve ardından Rojda, söyledikleri Kürtçe şarkılar yüzünden gözaltına alındılar. Benim hakkımda devam eden davalara yenileri ekleniyor”

Al sana ‘Demokratik açılım’ paketinden ortalığa saçılanlar, nasıl beğendi mi?

Yetmedi mi?

Yokluğu görme, yoksulluğu görme, yolsuzluğu görme, işsizliği görme, yargı üstünde dönen pis dolapları görme, sanat düşmanlığını görme, her tür istismarı, ayrımcılığı görme, sahteciliği görme, hak ihlallerini görme, ülkenin talan edilmesini, varlıklarının yağmalanmasını, değerlerinin ayak altına alınmasını görme; otur kocaman bir yalana eşlik et.

Yeniden sormak istiyorum.

Kahvaltı tabağında ne var?

Peynir, zeytin, domates, salatalık, salam ve kızarmış ekmek mi? Yoksa, dibi tutmuş koskoca bir yalan mı?

Ne diyelim; “Bu harmanın gelir sonu, kapıştırın giderayak!
Yarın bakarsınız söner, bugün çatırdayan ocak!
Bugünkü mideler kavi, bugünkü çorbalar sıcak,
Atıştırın, tıkıştırın, kapış kapış, çanak çanak.

Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin.
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!”

oaydinoaydin@gmail.com.

Haber Giriş Tarihi: 02 Mart 2010

(Kaynak: tiyatrodergisi.com.tr)

LİNÇ KAMPANYASI ANA SPONSORLARINDAN ERTUĞRUL TİMUR'LA MUSTAFA DEMİRKANLI'NIN DOLDURUŞUNA GELEN TÜRKİYE TİYATROLAR BİRLİĞİ(!) ÖRGÜTÜNÜN ÇÖP KUTUSU / 1

2010-03-02T07:30:00.000-08:00

LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO LİNÇÇİ TEMİZ YAYINCILIK KAMPANYASINA İLİŞKİN BİR AÇIKLAMA 01/02/2010

Geçtiğimiz yıl LİNÇÇİ Temiz Tiyatro ve LİNÇÇİ Temiz Yayıncılık konulu, tiyatro yayınlarında küfür ve hakaretin normalleştirilmesini kınayan bir kampanya düzenlenmiş ve LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği olarak bu kampanyaya aktif destek vermiştik. Kısa bir süre önce, onlarca kurum ve topluluğun destek verdiği bu kampanyanın belgelendiği sitenin adresi kullanılarak kişisel tekzip yazılarının muhataplarına yollandığını öğrendik. LİNÇÇİ Mustafa Demirkanlı ve LİNÇÇİ Ertuğrul Timur gibi yıllarını tiyatro yayıncılığına vermiş insanların kollektif bağlayıcılığı olan bir kampanyayı kişisel amaçlarla kullanmasını anlamak ve onaylamak mümkün değildir. Bu tavırları nedeniyle, kampanya iradesinin bileşenlerine dönük bir özür borçları vardır.

Onlarca kurum ve topluluk ve tanınmış tiyatro insanının destek verdiği bir kampanyanın bugün yakıcı bir gündem gibi ele alınmasını doğru bulmuyoruz. Tek tek kampanyaya destek veren insanlar arasında bazı imzaların yanlışlıkla girdiğinin tespit edilmesi ya da bu tip iddiaların ortaya atılması teknik olarak çözülebilecek basit sorunlardır. Bu anlamda, kampanyayı zora sokmak için yayıncı meslektaşlarını ve yazarları savcılığa şikayet ettiğini ve savcılık nezdinde de ciddiye alınmadığını bildiğimiz Yeni Tiyatro sitesinin sahibi Erbil Göktaş'ın yayıncı tavrı, kampanya sitesinin kişisel manipülasyonunu haklı çıkarmaz.

Kampanya sitesinin muhafaza edilmesi, teknik sorunların takibi ve çözümü konusunda yayıncılarımız sorun yaşıyorlarsa, kendilerine yardımcı olmak kurumsal sorumluluğumuzdur. Kampanya iradesinin şu ya da bu kurum, topluluk ya da kişi ile sınırlanamayacağı, kişisel amaçlarla kullanılamayacağı herkes için açık olmalıdır.

LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği

(Kaynak: turkiyetiyatrolarbirligi.blogspot.com)

***

Oyun'un notu: Yukarıdaki yazıyı, LİNÇÇİ "Türkiye Tiyatrolar Birliği"(!) sitesinden alarak olduğu gibi yayınladık. Ancak, metinde bulunan LİNÇÇİ adlara biz link verip, bu adları biz kırmızılaştırdık!

Ayrıca bakınız:

LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 1
LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 2
LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 3
LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 4

TÜRKİYE'NİN EN ÜNLÜ TİYATRO PROFESÖRÜ ÖZDEMİR NUTKU'NUN "THEOPE'YE ATTIĞI İFTİRA"YI GİZLEMEK İÇİN KENDİNİ FEDA EDEN ÇÖP ADAM ÖMER KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından Ertuğrul Timur, LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından Demirkanlı'yla arası açıldıkça "yalanla ilgili haber" yapıyor!

LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği, Cumhuriyet İlkokulu'nu bitirip İmam Hatip Lisesi'nden mezun olan AKP'li Afyon Belediye Başkanı'na teşekkür etmiş!

AKP, adım adım amacına yaklaşıyor!

LİNÇÇİLER, 1100 kişilik liste oluşturabilmek için, olmayan adlar uydurmanın yanı sıra, mükerrer imzalar kullandırma alçaklığını bile göze alabildiler!
(Alçaklığa birinci örnek!)

Mustafa Demirkanlı, Ertuğrul Timur, Can Törtop, Yaşam Kaya gibi LİNÇÇİLER, Coşkun Büktel'le Hilmi Bulunmaz'ın ifade olanaklarını imha etmek istediler!
(Alçaklığa ikinci örnek!!)

tiyatrodergisi.com.tr, tiyatrom.com, tiyatrodunyasi.com, tiyatronline.com gibi LİNÇÇİ yayınlar, Büktel ile Bulunmaz'a karşı büyük kalleşlik yaptılar!
(Alçaklığa üçüncü örnek!!!)

"Demokratik hak, demokratik hak" diyerek tesbih duası yapan LİNÇÇİLER, Büktel'le Bulunmaz'ın sesini kesmek için mükerrer imza attırma yoluna gittiler!(Alçaklığa dördüncü örnek!!!!)

Türkiye tiyatrosunu en kılcal damarlarına dek zehirleyen alçakların örgütlediği LİNÇ KAMPANYASI, yalanı örtmek için tıka basa mükerrer imzalarla dolu!
(Alçaklığa beşinci örnek!!!!!)

Bir LİNÇ darbesi girişimiyle Coşkun Büktel ile Hilmi Bulunmaz'ın sanatsal ifade olanaklarını imha etmek isteyenlerin mükerrer imza kullanma alçaklığı!
(Alçaklığa altıncı örnek!!!!!!)

Kullanılmış bir tuvalet kağıdı kadar bile değeri olmayan LİNÇ KAMPANYASI için yeterli imza bulamayınca şaşıran gafiller, mükerrer imza kullandırdılar!
(Alçaklığa yedinci örnek!!!!!!!)

Kirliliği bir erdem olarak kimliklerine ıslak imzalarla nakşeden LİNÇ KAMPANYASI güruhu, mükerrer imzalarla şişirdikleri gayya kuyusunda boğuluyorlar!
(Alçaklığa sekizinci örnek!!!!!!!!)

Duyguları mükerrer, düşünceleri mükerrer, sözleri mükerrer, sohbetleri mükerrer, tiyatroları mükerrer olan zavallılar, mükerrer imza attırma peşinde!
(Alçaklığa dokuzuncu örnek!!!!!!!!!)

Metin Göksel, Cüneyt Yalaz, İlker Yasin Keskin, Duygu Dalyanoğlu, Duygu Uzun, Uluç Esen, Burak Akyunak, Levent Soy, Ömer Faruk Kurhan, Necdet Hasgül..
(Alçaklığa onuncu örnek!!!!!!!!!!)

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

TÜRKİYE'NİN EN ÜNLÜ TİYATRO PROFESÖRÜ ÖZDEMİR NUTKU'NUN "THEOPE'YE ATTIĞI İFTİRA"YI GİZLEMEK İÇİN KENDİNİ FEDA EDEN ÇÖP ADAM ÖMER KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU

2010-02-28T02:06:00.000-08:00

LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO Kampanyası ve Bir Tekzibin Tekzibi(28 Şubat 2010)

LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan

Afyonkarahisar Belediye Şehir Tiyatrosu’nda tiyatro adına yaşanan ve bölgede tiyatronun gelişmesini tehlikeye atan gelişmeler, buna karşılık Bartın Belediyesi Şehir Tiyatrosu’nu (LİNÇÇİ "Türkiye Tiyatrolar Birliği"(!) üyesi) kurulmasından sonra tiyatro sanatının halk tabanında yayılma eğiliminin güçlenmesi ve 150'ye yakın insanın tiyatro çalışmalarına dahil olması, buna karşılık sorumluluk alabilecek deneyimli tiyatroculara duyulan ihtiyaç… Son zamanlarda biri olumsuz biri olumlu ve doğrudan gözlemleme olanağı bulduğum en az iki konuda yazabilecekken, geçen sezona damgasına vuran olaylardan LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO kampanyasının çeşitli tiyatro yayıncıları tarafından manipüle edildiğini öğrendim. Bu konu üzerine yazmak durumundayım; çünkü bu kampanyaya imza verenler arasındayım.

Benim bu olaydan haberim, LİNÇÇİ Bartın Bölge Tiyatrosu’nun sahneleyeceği “Hatırla, Avrupa” (Yazan: LİNÇÇİ Kerem Kurdoğlu) oyununa dramaturji desteği vermek üzere yola çıkmaya hazırlanırken oldu. Efendim olay şuymuş: Yüksek lisans öğrencisi bir tiyatrocu, kampanyadaki imzacılar listesinde kendi ad ve soyadının da yer aldığını haber almış ve akabinde bu durumu lanetleyen bir açıklama yapmış. Bu açıklama da her ne tesadüfse kampanya döneminde küfür içeren yayınları savunmayı misyon edinen, öyle ki kampanya aktivistleri beni tehdit ediyor diye savcılığa suç duyurularında dahi bulunan Erbil Göktaş’ın Yeni Tiyatro sitesinde yayınlanmış.

Bu genç tiyatrocu arkadaşımızın aklına “Acaba isim benzerliği mi var?” gibi bir kayıt koymak ya da isminin başkalarınca kullanılabileceği ihtimali gelmemiş. Hiç kuşkusuz geçen yıl bu imzayı verdiği, ama akademik hayat gailesi içinde bu tavrını değiştirme gereği duyduğu iddia edilebilir. Fakat bu tip yorumlar ne kadar inandırıcı görünürse görünsün, kendi başına spekülatiftir. Elbette şu sonuca ulaşmak zor değil: Tam da kendisinden talep edildiği gibi bir açıklama yaparak LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO kampanyasını şaibe altına sokma operasyonunda kullanılmış. Olaysal bağlam bunu gösteriyor; söz konusu olan basit bir düzelti talebi değil.

Kitleye açık imza kampanyalarında asıl sorumluluğu çağırıcıların, kurumların, toplulukların, kampanya aktivistlerinin ve aydınların taşıdığını herkes bilir. Bir tiyatro severin verdiği imzanın ölçütü, genelde güven duyduğu imzacı bir tiyatro kurumu, topluluğu ya da insanının tavrıdır. Asıl sorumluluğu bin küsur imzanın sahipleri değil, bu imzaları talep edenler ya da imza atılmasını teşvik edenler taşır. Dolayısıyla, meğersem şu imzanın sahibinin kim olduğu belli değilmiş ya da yanlışlıkla eklenmiş gibi tartışmaları ciddiye almak saçmadır.

Bu vaka, Erbil Göktaş’ın zaten uzun zamandır içine sürüklendiği ve bir türlü dışına çıkamadığı akademik sefaletin bir yan ürünüdür. LİNÇÇİ Kampanya döneminde içinde benim de bulunduğum üç kişi hakkında savcılığa suç duyurusu yaptığında amaç LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO kampanyasını şaibe altında bırakmaktı. Savcılık yaptığı suç duyurusunu ciddiye almayıp reddettiğinde, yani her ihtimale karşı konuyu daha ayrıntılı ele alacak bir mahkeme sürecini zaman kaybı olarak değerlendirdiğinde, dönüp muhataplarından özür dilememiş ve yaptığı ihbarın resmen geçersiz kılındığını açıklama gereği bile duymamıştır. Bildiğim kadarıyla ihbarda bulunan ya da bu ihbar edeniyle zevkten dört köşe olanlar hâlâ savcılığın tavrını hasır altı etmeyi sürdürmektedirler. Erbil Göktaş "inadım inat diyerek" bugün başka araçlarla kampanyayı şaibe altında bırakmaya çalışmakta, kendisiyle beraber öğrencisi konumunda olan genç bir tiyatrocuyu da akademik sefaletin bir parçası haline getirmektedir.

LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO kampanyasını lekelemek için gerçekleştirilen ve genç bir tiyatrocunun kullanılması dışında ciddiye alınmaya değmez operasyonu değerlendirirken, söz konusu genç tiyatrocunun adını özellikle vermiyorum. Büyük olasılıkla neyin içine çekildiğinin farkında bile değil; bu anlamda, özellikle tanıyanların kendisine yardımcı olmasının etik bir sorumluluk olduğu söylenebilir. Nasıl ki zamanında yine küfür ve hakaretin meşrulaştırılması adına gençler ve kadınlar en erkek egemen itkilerle sanal bir it dalaşının içine çekilmişlerdir, yine aynı oyun sahnelenmek istenmektedir. (Şu ünlü “Burak Caney” vakasından söz ediyorum; bu konuda yazdığım bir yazı olduğu için, olay nedir ne değildir tekrara gerek görmüyorum.)

Bu vakada Erbil Göktaş akademisyen ve yayıncı kimliği adına yine bir sorumsuzluk örneği sergilemektedir. Fakat bu sorumsuzluk karşısında güya LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO cephesi adına kavgaya girdiğini iddia eden iki yayıncı tarafından da bir sorumsuzluk örneği sergilendiği aşikârdır. Sanal it dalaşına girmeye pek hevesli iki yayıncı (LİNÇÇİ Ertuğrul Timur ve LİNÇÇİ Mustafa Demirkanlı), adını bu yazıda kullanmayı etik bulmadığım genç tiyatrocu arkadaşımızın açıklamasını tekzip eden bir açıklamayı Erbil Göktaş’ın Yeni Tiyatro sitesine yollamışlar. Olabilir. Bana oldukça saçma görünen bu jestleri kendilerini bağlar. Fakat şöyle ciddi bir mesele var: Bu yayıncılar, tekzip yazılarını kendi adlarına değil, LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO sitesinin mail adresini kullanarak yollamışlar. İşte bu olmaz; olursa bu jestin anlamı bellidir: İrade gaspı. Sizler bu tekzibi yollarken o kampanyanın sorumluluğunu taşıyan kurum ve insanlardan onay aldınız mı? Almadınız. İrade gaspından kastım budur.

Kurumların ve insanların o kampanyaya imza verme, vermeme, vermişse geri çekme, bir yanlışlık olmuşsa düzelti yapılamasını talep etme hakları vardır. Belli bir tarihte sona erdirilen kampanyaya öncülük eden kurum ve insanlar, imzaların geri çekilmesini meşru gördüler ve bir yanlışlık olmuşsa düzelti yapmayı taahhüt etiler. Bir iki tane de olsa bu türden vakalar yaşandı. Bugün de birisi çıkmış, o imza bana ait değil diyor ve şu ya da bu nedenle imza listesinden çıkarılmasını istiyor. Eğer bir isim benzerliği tespit edilemiyorsa, bu talep yerine getirilmeli ve listeden çıkarılmalıdır. Elbette bu kişinin kendisine doğrudan ulaşılması ve teyidinin alınması da önemlidir. (Sanal alemin pek tekin bir alan olmadığını biliyoruz.) Buna karşılık kampanya sonlandırıldıktan sonra imzalarını eklemek isteyenlerin taleplerini de haklı bulmak mümkün. Ne de olsa, muhatapların küfür ve hakarete dayalı yayıncılık tavrı değişmediği sürece kampanya metninin internet ortamında muhafaza edilmesine karar verilmiştir.

Bu gibi ayrıntı diyebileceğimiz teknik uygulamaların kampanyanın kaderini etkiliyormuş gibi sunumunu yapmak ve bu tip sunumların ciddiye alınması saçmadır. Ne zaman ki, kampanyanın asıl sorumluluğunu taşıyan kurum ve insanlar bir araya gelir ve “Biz bir yanlış yapmışız, bu kampanya ile kamuoyunu yanlış yönlendirmişiz, muhataplarımıza haksızlık etmişiz” der, işte o zaman bu kampanya anlamını yitirir. Mutabakat içinde yürütülmüş bir kampanya, yine mutabakatla ortadan kaldırılabilir; doğru ya da yanlış, tiyatro tarihindeki yerini almıştır.

Anlaşılması gereken nokta, bu kampanyanın ne LİNÇÇİ Mustafa Demirkanlı’nın ne de LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un mülkiyetinde olduğudur. LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO kampanyası bir iki kişinin geçici psikolojik tatmini ya da dizginlenemeyen şahsi husumetlerin genele mal edilmesi için düzenlenmemiştir. Bu tip kampanyalar asgari müşterekler temelinde bir kamuoyu oluşturmak üzere düzenlenir. Kampanyanın asgari müştereği bellidir: Tartışma ya da polemikler ne kadar sertleşirse sertleşsin, tiyatro yayınları aracılığıyla küfür ve hakareti meşrulaştıran söylemlerin karşısında durmak. Ayrıca kampanya sonuç bildirisinde tiyatro yayınlarının kamuoyuna dönük bağlayıcı bazı taahhütleri vardır ki, bu taahhütleri kimin ne kadar yerine getirmeye çalıştığı, ayrı bir tartışmanın konusudur. Bunun için LİNÇÇİ Tiyatro Yayıncıları Birliği’ni inşa etme projesinin evrimine odaklanmak gerekir.

Sonuç olarak, LİNÇÇİ Ertuğrul Timur ve LİNÇÇİ Mustafa Demirkanlı’nın LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO sitesinin mail adresini kullanarak oraya buraya tekzip yollamaları, bir irade gaspı girişimi olduğu gibi, kampanyayı şaibeli hale getirmek isteyenlerle bütünleştiklerini gösteren bir eylemdir. Güya karşı uçlar oluşturarak, örgütlü kamuoyu oluşumunu manipüle etme ve altını oyma konusunda ortaklaşmakta ve tiyatro yayıncılığının ilkesiz ve keyfi bir çerçeve edinmesini teşvik etmektedirler. Örneğin benimle birlikte Erbil Göktaş tarafından komik bir şekilde savcılığa ihbar edilmiş olmaları ya da genç bir tiyatrocunun manipüle edilerek kampanyaya karşı kullanılmak istenmesi, hiçbir şekilde kamuoyu iradesini hiçe sayan tutumlarını haklı çıkarmaz. Bu nedenle LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO sitesini birilerinin mülkü gibi yorumlama ve irade gaspı girişiminde bulunma eylemlerini buradan kınıyor ve tekziplerini tekzip ediyorum.

NOT: LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO sitesinin muhafaza edilmesi ve yeri geldiğinde düzeltilerin yapılması konusunda sorumluluk alanlar, LİNÇÇİ Tiyatro Yayıncıları Birliği’ni de kurmayı hedefleyen ve bu konuda çalışma başlatan yayınlardı. Belli ki bu site şahsi tasarrufun ve irade gaspının konusu olmaya başlamış, dışarıdan bir bakışla kamuoyu adına LİNÇÇİ Tiyatro Yayıncıları Birliği’nin üstlenmiş göründüğü sorumluluk yerine getirilemez hale gelmiş. Başka türlü iki kişinin çıkıp LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO sitesinin mail adresini keyfi ve şahsi güdülerle kullanması açıklanamaz. LİNÇÇİ Tiyatro Yayıncıları Birliği LİNÇÇİ TEMİZ TİYATRO sitesinin manipüle edilmesi ve iradelerin hiçe sayılmasını engelleme noktasında zorlanıyorsa, kampanya sitesinin sorumluluğunu alacak başka kurum ya da insanların devreye girmesi zor olmayacaktır düşüncesindeyim.

(Kaynak: LİNÇÇİ Ömer F. Kurhan TİYATRO YAZILARI)

***

Oyun'un notu: Linkleri biz verip, yanlış ve/ya eksikleri biz kırmızılaştırarak, doğruları biz yeşil harflerle verdik. Ayrıca, metinde adı geçen LİNÇÇİ kişilerin hak ettikleri bu sıfatın içeriğini tam olarak anlatan Internet sayfasının linkini verip, bu kişilerin adlarını kırmızılaştırdık!

Ayrıca bakınız:

LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan, LİNÇÇİ olmayan Nedim Saban'a dramaturgluk yapıyor!

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından, sansürcü, iftiracı yayıncı Ahmet Ertuğrul Timur'la (nam-ı diğer 3. Abdülhamid) en son haberleşmemizin anatomisi!

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

Belirsizlikleri önemseyenlerin "bazı" saptamaları(!)

2010-02-27T01:12:00.000-08:00

Tiyatroma Dokunma!

Tarih 01 Şubat 2010 Yazan admin

Geride bıraktığımız yıl Türkiye tiyatroları için oldukça zorluydu. Sahnelerde ifade özgürlüğü ve tiyatro yapma hakkı sık sık yetkililer tarafından gasp edildi. Bazı oyunlar “milli örf ve adetlerimize “uygun bulunmayarak, bazıları da politikacıları eleştirdiği için “hakaret” suçlamasıyla engellemelerle karşılaştı, mahkemelere düştü. Kürtçe oyunlar sergileyen topluluklar hakkında keyfi soruşturmalar açıldı. Belediyeler, üniversite ve lise idarecileri, kültür ve sanat kurumu yöneticileri pek çok durumda adaletsiz ve yasaklamacı uygulamalar yaptılar, altyapı olanaklarının kullanımının tabanda adil bir biçimde yaygınlaştırılmasına engel oldular. Güvenlik güçleri hiçbir suç unsuru içermemesine rağmen sokakları bazılarımızın faaliyetlerine kapatmayı tercih ettiler.

Maalesef ki yeni yılın ilk günlerinde gerçekleşen bazı olaylar bize bu tür girişimlerin bu yıl da devam edeceğini gösteriyor. Afyon’da ve Sincan’da kamuoyunda rahatsızlık yaratacak gelişmeler oldu, bazı gruplar tiyatro yapma haklarının keyfi biçimde ellerinden alındığını ileri sürdüler. İzmir’de LİNÇÇİ Yenikapı Tiyatrosu hem sokaklarda seyircisiyle buluşurken, hem de şehrin çeşitli yerlerinde oyun tanıtımı amacıyla afişleme yaparken keyfi biçimde polis müdahalesiyle karşılaştı.

Bizler LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği üyesi gruplar olarak, tiyatro faaliyetlerine dönük insan hakları ihlallerinin bilançosunun daha da ağırlaşmasına seyirci kalmak istemiyor, her türlü yasakçı ve baskıcı zihniyete “Tiyatroma Dokunma!” diyoruz. Konuya duyarlı sanatseverleri düzenlediğimiz imza kampanyasına katılmaya davet ediyoruz. 12 Mart tarihine kadar toplanacak imzalar aynı gün Ankara’da tiyatrocuların haklarının yasalarca garanti altına alınması talebiyle TBMM’ye iletilecektir.

Bu kampanyanın kamusal görünürlüğünü arttırmak için önümüzdeki günlerde yürüteceğimiz faaliyetlerin vurgu noktasını bu tema üzerinde yoğunlaştıracağız. 16. Bartın Tiyatro Festivali bu “Tiyatroma Dokunma!” sloganıyla yola çıkacaktır. İzmir’de LİNÇÇİ Yenikapı Tiyatrosu’nun öncülüğünde 27 Ocak Çarşamba günü Vasıf Öngören Sanat Merkezi’nde “Tiyatroma Dokunma!” adlı bir etkinlik gerçekleştirilmiştir. LİNÇÇİ Türkiye Tiyatro Birliği gruplarının bu konudaki eylemlilikleri diğer şehirlere de yayılarak sürdürülecektir.

Konunun önemine inan ve mücadelenin bir parçası olmak isteyen diğer grup ve örgütleri de benzeri etkinlikler düzenlemeye davet ediyor ve “Tiyatroma Dokunma!” demeye çağırıyoruz.

Türkiye Tiyatrolar Birliği

(Kaynak: http://tiyatromadokunma.net)

***

Bakanız: LİNÇÇİ KAMPANYATÖRLER KARARGÂHI TÜRKİYE TİYATROLAR BİRLİĞİ(!), LİNÇÇİLİĞİNİ UNUTTURABİLMEK UMUDUYLA HEDEF SAPTIRIYOR: TİYATROLARINA DOKUNULMAYACAKMIŞ!

facebook bataklığında açan güller!

LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 1
LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 2
LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 3
LİNÇ CEPHESİ'NDE YENİ BİR ŞEY YOK / 4

Ayrıca bakınız:

Türkiye Tiyatrolar Birliği değil "Türkiye Tiyatrolar Çiğliği": Türkiye Tiyatro Kurultayı değil "Türkiye Linçsever Tiyatrolar Kurultayı"

Burak Caney adlı tiyatro düşmanı, Internet sapığını ödüllendiren iftiracı "Türkiye Tiyatrolar Birliği"(!) üyesi Tiyatro Kare'nin patronuna açık davet!

LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği, Cumhuriyet İlkokulu'nu bitirip İmam Hatip Lisesi'nden mezun olan AKP'li Afyon Belediye Başkanı'na teşekkür etmiş!

AKP, adım adım amacına yaklaşıyor!

LİNÇÇİLER, 1100 kişilik liste oluşturabilmek için, olmayan adlar uydurmanın yanı sıra, mükerrer imzalar kullandırma alçaklığını bile göze alabildiler!
(Alçaklığa birinci örnek!)

Mustafa Demirkanlı, Ertuğrul Timur, Can Törtop, Yaşam Kaya gibi LİNÇÇİLER, Coşkun Büktel'le Hilmi Bulunmaz'ın ifade olanaklarını imha etmek istediler!
(Alçaklığa ikinci örnek!!)

tiyatrodergisi.com.tr, tiyatrom.com, tiyatrodunyasi.com, tiyatronline.com gibi LİNÇÇİ yayınlar, Büktel ile Bulunmaz'a karşı büyük kalleşlik yaptılar!
(Alçaklığa üçüncü örnek!!!)

"Demokratik hak, demokratik hak" diyerek tesbih duası yapan LİNÇÇİLER, Büktel'le Bulunmaz'ın sesini kesmek için mükerrer imza attırma yoluna gittiler!
(Alçaklığa dördüncü örnek!!!!)

Türkiye tiyatrosunu en kılcal damarlarına dek zehirleyen alçakların örgütlediği LİNÇ KAMPANYASI, yalanı örtmek için tıka basa mükerrer imzalarla dolu!
(Alçaklığa beşinci örnek!!!!!)

Bir LİNÇ darbesi girişimiyle Coşkun Büktel ile Hilmi Bulunmaz'ın sanatsal ifade olanaklarını imha etmek isteyenlerin mükerrer imza kullanma alçaklığı!
(Alçaklığa altıncı örnek!!!!!!)

Kullanılmış bir tuvalet kağıdı kadar bile değeri olmayan LİNÇ KAMPANYASI için yeterli imza bulamayınca şaşıran gafiller, mükerrer imza kullandırdılar!
(Alçaklığa yedinci örnek!!!!!!!)

Kirliliği bir erdem olarak kimliklerine ıslak imzalarla nakşeden LİNÇ KAMPANYASI güruhu, mükerrer imzalarla şişirdikleri gayya kuyusunda boğuluyorlar!
(Alçaklığa sekizinci örnek!!!!!!!!)

Duyguları mükerrer, düşünceleri mükerrer, sözleri mükerrer, sohbetleri mükerrer, tiyatroları mükerrer olan zavallılar, mükerrer imza attırma peşinde!
(Alçaklığa dokuzuncu örnek!!!!!!!!!)

Metin Göksel, Cüneyt Yalaz, İlker Yasin Keskin, Duygu Dalyanoğlu, Duygu Uzun, Uluç Esen, Burak Akyunak, Levent Soy, Ömer Faruk Kurhan, Necdet Hasgül..
(Alçaklığa onuncu örnek!!!!!!!!!!)

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

ÇÖP ADAM KURHAN'IN ÇÖP KUTUSU / 12 SİDİK YARIŞINA GİREN LİNÇÇİLERİN AYNI ZAMANDA BİRBİRİNE GİRDİKLERİNİ KANITLAYAN ÇİŞ VE KUSMUK KOKULU UTANÇ BELGESİ

2010-02-19T15:26:00.000-08:00

TİYATROM ve Ertuğrul Faciası(19 Şubat 2010)

Son zamanlarda Kumbaracı50, LİNÇÇİ 6’dan Sonra Tiyatro ve “Yala Ama Yutma” oyunu etrafında dönen tartışma ve haberlere odaklanmıştım. Vakit gazetesinin Kumbaracı50’de sahnelenecek, Özen Yula’nın yazdığı “Yala Ama Yutma” oyununu ve sonrasında Garaj İstanbul’da sahne aldığını duydukları “Dar-ûl Love”ı hedef gösteren yayınlar yapması tiyatro camiasını ciddi bir sınava soktu. Bir anda medya, belediye ve tiyatro örgütlerinin tamamının işin içine girdiği bir vaka ile karşı karşıya kaldık.

Fakat bir iki günlüğüne bu vakaya ilgimi kesintiye uğratmak zorunda kaldım. Afyon belediye tiyatrosunda yönetici konumda olan iki kişinin görevine son verildiği ve belediyeye bağlı kültür merkezi binasının yıkılmasının planlandığı duyumlarının gerçekliğini araştırmak üzere İstanbul’dan yola çıkan gurup (grup) içinde ben de vardım. İstanbul’a döndüğümde ilk işlerimden birisi, Vakit gazetesinin saldırılarına dönük gelişmelere odaklanmak oldu.

İnternet ortamında yaptığım taramada, LİNÇÇİ Tiyatro Yayıncıları Birliği (TİYAB) üyelerinin teşvikiyle 2009-2010 sezonunda yeniden yayın hayatına dönen LİNÇÇİ TİYATROM’da, site yöneticisi LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un 15 Şubat 2010 tarihli "Karanlığa Karşı Duracaksak Önce İçimizdeki Karanlıklardan, İkiyüzlülüklerden, Çifte Standartlardan Kurtulalım" yazısına da göz attım. Bu yazıda, “Yala Ama Yutma” vakasına ilişkin geliştirilen yorumun ötesinde dikkatimi çeken bazı noktalar oldu.

Örneğin kurucusu olduğu ama sonrasında hukuksuz bir şekilde ayrıldığı, bu nedenle tutumunu kınayan LİNÇÇİ Tiyatro Yayıncıları Birliği’ne (TİYAB) giydirmek gibi bir girişim var. LİNÇÇİ Ertuğrul Timur’un adeta tanrısal bir edayla üzerine yükselip retorik parlattığı teatral “biz” evrenine “karanlık”, “ikiyüzlülük” ve “çifte standartların” hükmettiği tezi öne sürülüyor. LİNÇÇİ Ertuğrul Timur bu tezi ispat etmek için, önce kurucuları arasında yer aldığı, sonrasında kargaşaya sürüklediği ve hukukunu tanımaksızın keyfim bilir diyerek ayrıldığı LİNÇÇİ TİYAB’ı kendince köşe (köşeye) sıkıştırmaya ve manipüle etmeye çalışıyor.

LİNÇÇİ TİYAB'la ilgili olumsuz yargısını kanıtlamak için de, en azından benim şaşırmadığım biçimde, magazin usulü bir ihbarda bulunmuş: LİNÇÇİ TİYAB'ta LİNÇÇİ TEB OYUN adına temsilcilik yapan ve hali hazırda TEB genel sekreterliği görevini sürdüren LİNÇÇİ Metin Boran kendisine "linçci" diyen kişilerle (Coşkun Büktel ile Hilmi Bulunmaz) bir kafede buluşmuş ve LİNÇÇİ Ertuğrul Timur'a göre olay yaratması beklenen bu skandal buluşmanın ardından ödüllendirilerek "linçciler" listesinden azat edilmiş. Konuya vakıf olmayanlar için bir not düşelim: LİNÇÇİ Ertuğrul Timur şu meşhur imzacısı olduğumuz temiz tiyatro ya da tiyatro yayıncılığında küfür ve hakareti kınayan kampanyadan (LİNÇ KAMPANYASI) söz ediyor. Bu kampanyanın (LİNÇ KAMPANYASININ) muhatapları temiz tiyatro kampanyasını (LİNÇ KAMPANYASINI) "linç" olarak değerlendirmişlerdi.

Bu nasıl bir işmiş? Üstelik LİNÇÇİ Metin Boran LİNÇÇİ Ertuğrul Timur'un kınanması için "en hararetli davrananlardan" imiş. Bu tespiti nasıl yapmış, o belli değil. Acaba bu hararet tespitini yaparken bir "haber" (daha doğrusu dedikodu) kaynağına mı dayanmış? O da belli değil.

Pekiyi LİNÇÇİ Metin Boran küfüre ve hakarete karşıyız diyen ve buluştuğu kişileri hedefleyen kampanyadan imzasını mı çekmiş? LİNÇÇİ Ertuğrul Timur'un ihbarında böyle bir bilgiye de yer verilmiyor. LİNÇÇİ Metin Boran, bu kişilerle onları yayıncı olarak muhatap almak ve birlikte tiyatro yayıncılığı adına kamuya dönük iş yapmak için mi buluşmuş? Bunu da iddia edemiyor.

Ne yapmış? Onlarla buluşmuş, muhtemelen çay ya da kahve içmiş ve sohbet etmişler. Pekiyi LİNÇÇİ TİYAB üyelerine bu kişilerle buluşma ya da görüşme yasağı mı koymuş ve herkesi bir masanın etrafında toplayarak bir şeylerin üzerine intikam yemini mi ettirmiş? O da değil. Sadece küfür ve hakareti meşru kabul ettikleri sürece, yayıncı olarak muhatap alınmamaları gerekir demiş. Ayrıca bu konuda tüm tiyatro kamuoyunu uyarmış ve karşı taraf da “linç” suçlamasını bu nedenle geliştirmiş. LİNÇÇİ TİYAB bu suçlamaya yayınlar üzerinden yanıt verme gereği duymamış, yanıt vermeye ya da yayıncılık bağlamında bir şekilde ilişki kurmaya çalışanları da uyarmış.

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur ben onlarla habercilik bağlamında işbirliği yaptığımda eleştirildim, ama LİNÇÇİ Metin Boran onlarla buluşunca niçin eleştirilmiyor ya da bu jesti mahkûm edilmiyor diye soruyor. Soruyor, çünkü hala şahsi mücadele / kamusal mücadele ayrımını yapamıyor. Bu nedenle hızla magazin yayıncılığı kulvarına giriyor ve şahsi problemlerini kamuya mal etmeye çalışmak / yansıtmak gibi narsistik ve benlik yüceltmesine dayalı bir yayıncılığa imza atıyor. Sonra da tiyatronun geneli üzerine yüksek perdeden atıp tutmaya kalkıyor.

Ne demek istiyorsun, biraz daha açar mısın diyenler olabilir. Bu konunun gereksiz bir şekilde uzaması pahasına biraz daha açıklık getirmeye çalışayım:

Bu vakada LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, şahsi mücadele / kamusal mücadele ayrımını yapamadığı gibi haber verme / ihbar etme ayrımını da yapamıyor. Bu nedenle, şüpheden şaibe yaratmak ya da ön yargılı okumalara yer vermekten kaçınmasını beklemek anlamsızdır. Bir ihbar bildiriminden hareketle haber üretme şansı olsa bile, bu ihbarcıların işi değil, ciddi habercilerin, yazarların ya da yayıncıların işi olabilir. LİNÇÇİ Metin Boran hakkında şaibe yaratırken hiç sanmıyorum ki LİNÇÇİ Metin Boran'ı aramış, şüphesini dile getirmiş ve soru sormuş olsun. Bu araştırmayı yapmak için sorumlu bir yayıncı gibi davranmak, dedikodu, şaibe ya da dezenformasyona dayalı ve basın yayın ahlakına da aykırı tutumlardan uzak durmak gerekir.

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, sadece bir taşla LİNÇÇİ TİYAB'ı içerden sallamayı hedeflememiş. Hızını alamayıp ikinci bir taşı da LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği'ne katılan LİNÇÇİ İATPG'ye fırlatmış. Söylediği şu: LİNÇÇİ İATP-G, LİNÇÇİ TİYAB'ın LİNÇÇİ Ertuğrul Timur'un kınanmasını konu alan bildirisini tashih edilmeyen şekliyle yayınlamış. Bu nasıl görmezden gelinebilirmiş? Oysa LİNÇÇİ İATP-G göz göre göre LİNÇÇİ TİYAB'ın iradesini çiğnemiş. Böylece bir güzel LİNÇÇİ TİYAB'ın altını üstüne getirdikten sonra, sıra sanal alemde kurguladığı krizi kurumlar arası çerçeveye taşırmaya gelmiş.

Burada da haberci olamayan, ihbar ve de şaibe yaratma üzerine kurulu bir tarzda ısrar eden bir "yayıncı" ile karşı karşıyayız. Kendisine bir ipucu vermekle yetinelim (işimiz kendisine habercilik hizmeti vermek değil): Bu vakada LİNÇÇİ TİYAB'ın özür dilemesi gereken bir muhatabı vardır: LİNÇÇİ İATP-G Yayıncılık İnisiyatifi. Fakat bildiğim kadarıyla bu özür dilenmemiştir. LİNÇÇİ İATP-G Yayıncılık İnisiyatifi de LİNÇÇİ TİYAB'da yaşanan kargaşayı ve konunun hayati olmadığını göz önüne alarak, konuyu özel olarak gündemleştirmemiş, ama özür dilenmediği için de bildiriyi tashih edilmeyen biçimiyle özellikle sitesinde muhafaza etmiştir.

Bulmaca gibi mi? Biraz habercilik yaparak (sorunlu görülen bir tavırda muhatapların görüşü alınarak) bulmaca kolaylıkla çözülebilir. Fakat bunun için önce dedikodu, şaibe ve dezenformasyondan medet ummayan bir yayıncı olabilmek gerekiyor. Acaba LİNÇÇİ İATP-G Yayıncılık İnisiyatifi niçin geçmişte LİNÇÇİ TİYAB bildirisinin tashih içermeyen versiyonunu sitesinde muhafaza etti? sorusunu sormayı ve yanıtını aramayı akıl etmek gerekiyor.

Yazısından anladığım kadarıyla LİNÇÇİ TİYAB'da yaşanan tashih krizinin de baş aktörü kendisiymiş ve farklı bir şekilde kınanmak için aslanlar gibi mücadele etmiş. LİNÇÇİ TİYAB'da olmadığı halde nasıl aslanlar gibi mücadele ettiğini ben anlayamadım, ama bir şekilde pençeyi attığı gibi herkesi yerine oturtmuş. Yalnız bir nokta dikkatimi çekti: "linç" demiyor da hakkında "aforoz" gibi bir kararın alınması girişiminden söz ediyor. İşin içine LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği'ni de katmış. İtiraf etmem gerekirse, söylenenlerden hiçbir şey anlamadım. Fakat yazının bir şey gösterme kaygısı olmadığı için, ne demek istemiş, anlamaya çalışmanın pek bir manası yok. Kendisine göre haklı nedenlerle, bir çeşit sanal alemden sallamalar resitali vermeye çalışmış.

Bir ara LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği LİNÇÇİ TİYATROM'u protesto mu ediyor? diye bir soru sorulmuştu. LİNÇÇİ Ertuğrul Timur şikâyet ediyormuş, niçin örgütün bazı açıklamaları bana ulaştırılmıyor diye. Bunun üzerine ben "protesto etmeye bile değmez" görüşümü beyan etmiş ve bu tip bir girişimin anlamsızlığını belli bir yorumla dile getirmek istemiştim. Sonuçta insanlar oyunlarını ve etkinliklerini duyurmak, yazılarını dolaşıma sokmak, yeri geldiğinde haber olmak istiyorlar. Alan da memnun veren de görüntüleri çizilerek tiyatro yayıncılığımız yuvarlanıp gidiyor. Yine bu yazıyı uzatmak pahasına, ne demek istediğimi biraz daha açayım:

Tiyatro yayıncılığı alanında en azından küfür ve hakarete dayalı söylemlerin aşılması konusunda belli bir mesafe kaydedildiğini düşünüyorum. Fakat dedikodu ve şaibeyi gerçek diye yutturmaya çalışmayı da içeren magazincilik tutkusundan tiyatro yayınlarının alt medya olmaya mahkum olmasına bir yığın sorun öyle kolayca ve kısa zamanda çözülebilecek cinsten değildir. Öncelikle pratik seçenekler, örnekler sergilemek, tutarlı olmak gerekir. Dahası, tiyatro yayınlarında kurumsal ciddiyetin oturtulması, asgari buluşma ilkelerinin tayin edildiği ve dayanışma kültürünün öne çıkarıldığı birlik yapılarının inşası gibi zorlu bir yolda ilerlemeyi de göze almak gerekir.

Bu anlamda, 2009-2010 sezonunda yeniden yayın hayatına giren LİNÇÇİ TİYATROM bir seçenek üretememiş; sezon başında tiyatro camiasının gündemine giren örgütlü tiyatro sürecini yayıncılık bölgesinde kargaşaya sürükleyen, benim "Ertuğrul faciası" dediğim olayın zemini haline gelmiştir. LİNÇÇİ TİYAB'dan ayrılma kararı bir gece ansızın ‘Alem buysa kral benim’ denilerek alınmış, LİNÇÇİ TİYATROM'a katkı sunmak için etrafında toplaşan hiç kimsenin görüşüne başvurulmamıştır. En azından benim yakın çevremde, LİNÇÇİ TİYATROM'un yeniden yayın hayatına girmesini destekleyen ve emek vermeyi taahhüt eden birçok yazarın orada yazmayı bırakmasının nedeni budur. Sonuçta LİNÇÇİ TİYATROM örgütlü değil, örgütsüz ve ben merkezcil tiyatro sürecinin (güya LİNÇÇİ Ertuğrul Timur'un şikâyet ettiği tiyatro camiasında yaşanan hukuk, etik tanımama eğiliminin çok doğal bir sonucunun) öznesi haline gelmiştir.

Türkiye’de koşullar değişmekte, bundan tiyatro ve tiyatro yayıncılığı da nasibini almaktadır. LİNÇÇİ İATP-G'nin bıraktığı mirası pisliğe bulaştırmaya çalışmak ya da sanal manipülasyonlarla örgütlü mücadeleyi kargaşaya sürükleme alışkanlığında ısrar etmek de bir yoldur. Fakat LİNÇÇİ TİYATROM'da geliştirilen bu yaklaşım artık fazlasıyla bildik ve neredeyse çalıntıdır. Geçmişte LİNÇÇİ İATP-G'ye çamur atmak isteyenlerin nasıl tescilli dezenformatörler haline geldiklerini en iyi LİNÇÇİ Ertuğrul Timur'un bilmesi gerekir. Örtülü ya da açık, tiyatro hakkında kıyamet alametleri ilanında bulunacağım diyerek kurnazlığa, oradan da dezenformasyona yatırım yapanların tiyatronun asıl ihtiyacı olan örgütlü / birleşik mücadele kültürüne katabilecekleri bir şey yoktur.

NOT: LİNÇÇİ Ertuğrul Timur'un söz konusu yazısının bir bölümü de Kumbaracı50’nin sitesinde yayınlanan “Yala Ama Yutma” ile ilgili bildirinin niçin dar bir tiyatro çevresine açıldığını, yoksa birilerinin dışlandığını mı sorguluyor ve sansüre, tehdide karşı nasıl mücadele verilir dersleri veriyor. Oysa sorduğu sorunun cevabını kendisinin çok önce verip örnek bir vaka yarattığını hemen anlaması gerekirdi. Nasıl ki LİNÇÇİ Ertuğrul Timur kendine göre nedenlerle "hızla" örgütlü tiyatro sürecinden firar eylemiştir, o bildiriyi hazırlayanlar da kendilerine göre nedenlerle hızla bildiriyi birilerine açmış, ama başka birilerine açmayı sakıncalı bulmuşlardır. Açsalar, örneğin LİNÇÇİ Türkiye Tiyatrolar Birliği'nin bildiriye gözü kapalı imza vermeyeceğini tahmin etmişlerdir. Tıpkı LİNÇÇİ Ertuğrul Timur'un LİNÇÇİ TİYAB'dan kopma biçiminin ya da örgütlü tiyatro sürecinde önce gönüllü katılım gösterip sonra kayıplara karışma tavrının LİNÇÇİ TTB gibi örgütlerden gözü kapalı destek görmeyeceğini tahmin edebileceği gibi.

(Kaynak: Ömer F. Kurhan TİYATRO YAZILARI)

***

Oyun'un notu: Linkleri biz verip, yanlış ve/ya eksikleri biz kırmızılaştırarak, doğruları biz yeşil harflerle verdik. Ayrıca, metinde adı geçen LİNÇÇİ kişilerin hak ettikleri bu sıfatın içeriğini tam olarak anlatan Internet sayfasının linkini verip, bu kişilerin adlarını kırmızılaştırdık!

Ayrıca bakınız:

LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan, LİNÇÇİ olmayan Nedim Saban'a dramaturgluk yapıyor!

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından, sansürcü, iftiracı yayıncı Ahmet Ertuğrul Timur'la (nam-ı diğer 3. Abdülhamid) en son haberleşmemizin anatomisi!

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

Bulunmaz Tiyatro oyuncularından bir kısa film!

2010-02-17T13:59:00.001-08:00

' bAŞKa ' Kısa Film (Short Film) from oğuzcan önver on Vimeo.

Belge, delil, kanıt, kaynak, tanık gösteriyormuş gibi yapmasına karşın, verdiği linkler bile çalışmayan LİNÇÇİ Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın ÇÖP KUTUSU

2010-02-17T13:57:00.000-08:00

Yeni Tiyatro Dergisi Yayın Yönetmeni Erbil Göktaş’ın da Katıldığı Şer İttifakı Saldırılarında Sınır Tanımıyor

Mustafa Demirkanlı

29.04.2009) / Tiyatro Dergisi

Bu gece yarısından sonra (29 Nisan) 01.50 civarında, Tiyatro… Tiyatro… Dergisi’ni zamanında matbaaya gönderme telaşındayken, bir nefes almak için -nefesi de böyle alıyoruz artık- Hüseyin Hilmi Bulunmaz’ın blog’una göz atıp, bakalım bugün ne küfürler etmişler dedim ve gördüğüm haber karşısında kanım çekildi:

“DÜŞÜNCE ÖZGÜRLÜĞÜNE BÜYÜK SALDIRI!!!

Erbil Göktaş 29 Nisan 2009

Bilinmeyen kişi ve/veya kişiler (ASLINDA HEPSİNİ BİLİYORUZ; ŞİMDİLİK ÖYLE DİYORUZ…) tarafından web sayfamız olan www.yenitiyatrodergisi.com'a yoğun bir saldırı söz konusudur. 28.04.2009 Salı günü öğleye doğru başlayan saldırılar, gece saat 22.00’de en “çirkef” noktasına ulaşmış ve halen devam eden bu saldırı veritabanımızı (database) ulaşılamaz hale getirmiştir. Hack dünyasında buna "DDoS Attack" denmektedir ve web sayfalarına sayısız veri gönderimiyle birlikte sistemin çalışamaz hale getirilmesi amaçlanmaktadır. Tüm “basını” bu “iğrençliğe” karşı dayanışmaya çağırıyor ve DÜŞÜNCE ÖZGÜRLÜĞÜNE yapılmış bu saldırıları SÖZDE KÜFÜRE KARŞI ÇIKIYORMUŞ GİBİ YAPAN AMA ŞU ANKİ DURUŞLARI BÜYÜK BİR KÜFÜR OLAN kişileri deşifre ettiğimiz; Erbil GÖKTAŞ’ın SİTESİNDEKİ YAZILAR YÜZÜNDEN gerçekleştirildiğini, NAMUSLU BASINA ve KAMUOYUNA DUYURURUZ…”

Her şey, sizlerin de takip ettiğiniz bir süreçte, tüm yayıncılara gönderdiğim ve geniş katılımla yayına girecek olan deklarasyonu, yayıncı sıfatıyla Erbil Göktaş’a da iletmemle başladı. Erbil Göktaş, yanıt vermek yerine: “YENİ TİYATRO DERGİSİ’NE “TEHDİTLER” VE KAMUOYUNA ZORUNLU BİR AÇIKLAMA” başlığı ile bir yazı girdi sitesine. Erbil Göktaş’a, “napıyorsun” mealindeki e-posta’mı yayımlayarak, demokrat olduğunu gösterdiğini sandı, oysa o özel bir mail’di, ama yayımlanmasının da sakıncası yok- , ardından geçmişte kendisine neler neler yaptığımı açıklayacağını, hatta Dergisi'nde özel sayı bile yapacağını belirterek, anladığım kadarıyla yapacağı gerçek dışı yayıncılığına ön almaya kalktı.

Daha da ileri giderek, başka bir şeyi de anlatmış oldu. Tiyatro dünyasının internet yayıncılığı boyutunda H. Hilmi Bulunmaz ve Coşkun Büktel’le hemen hemen aynı zamanda tiyatro kamuoyunun gündemine giren Burak Caney isimli rezil -ki kısa bir süre birçok tiyatro insanı ile birlikte beni de kandırmayı başaran- kişinin yayınlarının ne kadar planlı olduğunu şimdi çok daha iyi anlamış bulunuyorum. Bu tezgah bilerek aylar öncesinden kurulmuş.
Erbil Göktaş’ın yukarı da alıntıladığımız sahte ve yalan ve de tam deklarasyonun yayımlanmasına 2 gün kala ortaya sürdüğü iğrenç iddiayı tesadüfen zamanında fark edip, belgeleyemeseydik, kendimizden bile şüpheye düşüreceğimiz bir komplonun kurbanı olmamız işten bile değilmiş.

Bu ilişkiyi Erbil Göktaş’ın icat ettiğini düşünmüyorum, kendisine fark ettirilmiştir. Çünkü hazırlanmış. Burak Caney’in sitesindeki iki ismi, Erbil şu biçimde yorumlamış: Deniz Keyif ve Melih Kefeli… İki oğlumun adı yani, o sıralarda bile hiç aklıma gelmemişti. Erbil’in yazısında gördüğümde bu tezgahın ne kadar planlı ve aylar öncesinden yapıldığına şaştım kaldım ve gerçekten üzüldüm, sadece Erbil Göktaş adına üzüldüm… Böylesi bir iddiayı ortaya atabilmesi ne eğitmenliği ile ne de tiyatro insanlığı ile örtüşmüyordu. Kariyerini bu iki saldırgana teslim etmemeliydi. Bir şeyi daha çok iyi anladım, Yayın Kurulu’nun ısrarlarına rağmen -ki en az 3 toplantıdır- Erbil Göktaş’ın Tiyatro... Tiyatro... Dergisi'ni kullanarak tiyatrolara ve tiyatro insanlarına karşı tehditkarvari davranışlarının düzeleceğine, yaptığı işin ne olduğuna olan inancımla onun yanında yer alıp, ilk talepte Erbil Göktaş’ın Tiyatro… Tiyatro… ile ilişkisini kesmememle büyük hata yaptığımı fark ettim, bu hatamı Hayati Asılyazıcı’ya yönelik yayınlarında da fark etmiştim. Bu arada TEB Başkanı Üstün Akmen’in şahsında, TEB’e özeleştirimi yapmalıyım, TEB Yönetim Kurulu Erbil Göktaş’ın başvurusunu reddettiğinde eleştirmiştim, bir şeyi gözden kaçırmışım; öngörü. Üstün Akmen’den ve TEB Yönetim Kurulu’ndan özür dilerim.

Erbil Göktaş-H.Hilmi Bulunmaz ittifakıyla yapılan yayını gece yarısı tesadüfen fark ederek anında Yeni Tiyatro'nun server’ını aradım, telefon görüşmemle yetinmeyip, mail’le teyit aldım ve saldırı iddiasının bir iftiradan ibaret olduğunu anında belgeleme şansım oldu. Ya bunu yapamasaymışım?...

Bir tek şey söyleyebilirim, iyi ki Tiyatro… Tiyatro… Dergisi’ni okurlara zamanında ulaştırabilmek için bu sabah Ankara’dan, Festival açılışından yorgun argın dönmüş olmama rağmen gecenin bu saatinde çalışıyormuşum.

Bizim site bu belgelerle birlikte yayına elverişli olmadığı için ve olayın belgeleriyle yayımlandığı
http://www.tiyatrom.com/tyt/erbilin_yalani.htm
adresinden den okuyabilirsiniz.

Ayrıca, Erbil Göktaş'ın arkadaşı H. Hilmi Bulunmaz'ı daha yakından tanımak için
http://www.tiyatrom.com/tyt/fkm_bulunmaz.htm
linkinden A. Ertuğrul Timur'un belgelerle sunulan yazısına göz atmanızı salık veriyoruz, bu ibret belgelerini okumadan bu ilişkileri anlamak çok zor.

(Kaynak: iatp-g)

Devlet Tiyatroları Genel Müdürü Lemi Bilgin'in kankası, İstanbul Devlet Tiyatrosu eski Müdürü LİNÇÇİ Osman Wöber'in hempası LİNÇÇİ Demirkanlı üfürüyor

2010-02-17T13:51:00.000-08:00

Hüseyin Hilmi Bulunmaz Dosyasında Dikkat Çekici Belgeler

A.Ertuğrul Timur'un, Hüseyin Hilmi Bulunmaz dosyası giderek yeni belgelerle ilginç bir hal alıyor. Tam da küfür, sövgü gibi karakter ve yayıncılık; özellikleriyle sorgulanan Hüseyin Hilmi Bulunmaz'ın ve TODER adına Muhsin Yazıcıoğlu'na taziye sunması ve uluslararası bir gün olan 27 Mart'ı erteleyen Ulvi Alacakaptan'ın sorgulandığı şu günlerde Ertuğrul Timur girdiği yeni belgelerle Hüseyin Hilmi Bulunmaz ve Ulvi Alacakaptan'ın Fetullah Cemiyeti’nin Kültür Merkezi olarak bilinen FKM'de yollarının kesişmesini gündeme taşıyor. Eski Tiyatrom.com sahibi ve editörü A. Ertuğrul Timur bir kez daha önemli bir araştırma, belgeleme dosyasına imza attı. Tiyatro yayın dünyasında üslubu, küfürbaz ve saldırgan tutumu ile nefret uyandıran ve aslen bir kuyumcu tüccarı olan Hüseyin Hilmi Bulunmaz'ın sosyalist olduğu iddiasına ve sadece kopyalama haberlerinin başına girdiği sloganımsı sözlerle sol çevreleri uyutma girişimine karşı tokat gibi bir araştırmayla Hüseyin Hilmi Bulunmaz'ın gerici, Türk-İslamcı ve faşist çevrelerle bağlantılarını ortaya serdi. Gerek Hüseyin Hilmi Bulunmaz'ın kendi cümlelerini yine bir başka dönem kullandığı kendi cümleleriyle çürüterek kendisinin bile yalancısı olduğunu, gerekse tartışılmaz belgeleri ortaya bir bir seren Ertuğrul Timur karalama, iftira ve hakaretle yayıncılık yapanlara , bu yayıncılığı korumaya kalkanlara da gereken cevabı sükunetle ama derin bir araştırmayla verdi. İlk üç bölümü okumak için aşağıdaki linki kopyalayıp kullanın (Yazarlar bölümündeki link ekleme problemi yaşandığı için.): http://www.tiyatrom.com/tyt/fkm_bulunmaz.htm

<<>
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Bir kampanyanın ardından...
Erbil Göktaş'a ve İlgilenenlere Hayat Bilgisi Dersi-2
“Hiç Çıldırma Bre Büktel!”
Erbil Göktaş'ın Özür Yerine Yaptığı Açıklamaya İlişkin Cevabımdır
BOZGUN GÜNLÜKLERİ_1
Erbil Göktaş'ın Da Ortak Olduğu Plana Suçüstü

(Kaynak: tiyatrodergisi.com.tr)

Burak Caney'in ruhsal ikizi, LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın kankası, LİNÇÇİ A. Ertuğrul Timur, iftira atmayı sevmiş!

2010-02-17T13:50:00.000-08:00

Erbil Göktaş'ın Da Ortak Olduğu Plana Suçüstü

BU KEZ YAKALANDILAR! Bu gece itibarıyla (29 Nisan 01:50) Hilmi Bulunmaz'a ait blogda Erbil Göktaş imzası ile bir yazı yayına girdi. Bu yazıya göre Erbil Göktaş'in yenitiyatro isimli sitesine saldırılar yapılıp sözde yazılarının okunması engellenmeye çökertilmeye çalışılmış. Oysa ki engellendiği iddia edilen yazılar bizler tarafından da yayınlanmaktaydı zira korkacak bir yanı olmayan mesnetsiz iddialarla doluydu. Bilindiği gibi bir süredir Hilmi Bulunmaz ve Coşkun Büktel'in küfür, sövgü, hakaret, iftira ve tehditlere dayalı tutumlarına karşı çok sayıda yayıncı bir insiyatif çevresinde birleşerek bu tavra karşı büyük bir protesto girişimi başlatmıştık. Küfüre karşı kurulan bu ittifakımıza karşı Hilmi Bulunmaz ve Coşkun Büktel de düzenli reklam verdikleri Yeni Tiyatro Dergisi yayıncısı, öğretim üyesi Erbil Göktaş'ın desteğini almış ve kendi yıpranmışlıklarına karşın Erbil Göktaş'ı öne sürerek karşı atak geliştirmeye çalışmışlardı. Fakat uzun süredir sergiledikleri hakaret, saldırı, küfür yayıncılığını kolay temizleyemeyecekleri belliydi ve bu nedenle karşı ataklarını da hile üzerine kurmaya kalktılar. Haberin tamamı için aşağıdaki linki kopyalayıp kullanın (Yazarlar bölümündeki link ekleme problemi yaşandığı için.): http://www.tiyatrom.com/tyt/erbilin_yalani.htm (29.04.2009) / ÖZGÜR SANAT

<<>
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Bir kampanyanın ardından...
Erbil Göktaş'a ve İlgilenenlere Hayat Bilgisi Dersi-2
“Hiç Çıldırma Bre Büktel!”
Erbil Göktaş'ın Özür Yerine Yaptığı Açıklamaya İlişkin Cevabımdır
BOZGUN GÜNLÜKLERİ_1
Hüseyin Hilmi Bulunmaz Dosyasında Dikkat Çekici Belgeler

(Kaynak: tiyatrodergisi.com.tr)